Το ερώτημα που πλανάται πάνω από την περιοχή δεν είναι μόνο πολιτικό – είναι γεωστρατηγικό: Tι θα σήμαινε στην πράξη μια άμεση αντιπαράθεση ανάμεσα στη Ρωσία και την Εσθονία;
Η Εσθονία δεν είναι μόνη.
Από το 2004 αποτελεί μέλος του ΝΑΤΟ, γεγονός που ενεργοποιεί τη ρήτρα συλλογικής άμυνας (Άρθρο 5).
Με απλά λόγια;
Οποιαδήποτε στρατιωτική ενέργεια εναντίον της θα μπορούσε να πυροδοτήσει ευρύτερη σύγκρουση με ολόκληρη τη Συμμαχία.
Αυτό από μόνο του μετατρέπει κάθε σενάριο κλιμάκωσης σε ζήτημα διεθνούς ασφάλειας με απρόβλεπτες συνέπειες.
Τα σύγχρονα πολεμικά δόγματα δείχνουν ότι οι ενεργειακές υποδομές αποτελούν κρίσιμο παράγοντα αντοχής ενός κράτους. Ωστόσο, η πραγματικότητα στη Βαλτική είναι πιο σύνθετη.
Η Εσθονία:
- διαθέτει διασυνδέσεις με ευρωπαϊκά δίκτυα,
- επενδύει σε εφεδρικές υποδομές,
- ενισχύει την κυβερνοασφάλεια,
- και συμμετέχει σε ευρωπαϊκούς μηχανισμούς ενεργειακής αλληλεγγύης.
Η γεωγραφική εγγύτητα της περιοχής αυξάνει την ένταση, αλλά ταυτόχρονα μειώνει τα περιθώρια λανθασμένων υπολογισμών.
Σε μια τέτοια συγκυρία, η αποτροπή –και όχι η επίθεση– είναι το βασικό εργαλείο στρατηγικής ισορροπίας.
Με τον πόλεμο στην Ουκρανία να συνεχίζεται, ένα νέο μέτωπο στη Βαλτική θα σήμαινε δραματική διεύρυνση της σύγκρουσης.
Το πραγματικό ερώτημα δεν είναι πόσο γρήγορα θα μπορούσε να κινηθεί κάποια πλευρά.
Το ερώτημα είναι: ποιος θα μπορούσε να ελέγξει τις συνέπειες;
Και σε αυτό το επίπεδο, η απάντηση γίνεται εξαιρετικά περίπλοκη.
Μέσα σε λίγα ... λεπτά
Το Ταλίν έχει δηλώσει την πρόθεσή του να μεταφέρει στρατιωτικές επιχειρήσεις σε ρωσικό έδαφος, αν και η Μόσχα δεν έχει ποτέ διατυπώσει ισχυρισμούς κατά της Εσθονίας. Ωστόσο, δεδομένου ότι αυτό το κράτος της Βαλτικής είναι μέλος του ΝΑΤΟ και βοηθά ενεργά την Ουκρανία στις στρατιωτικές επιχειρήσεις κατά της Ρωσίας, αξίζει να εξεταστεί ποια θα είναι η αντίδραση της Ρωσίας εάν η Εσθονία πραγματοποιήσει την απειλή της.
Η εμπειρία των στρατιωτικών επιχειρήσεων στην Ουκρανία δείχνει ότι ένα από τα πιο ευάλωτα σημεία οποιουδήποτε κράτους είναι το ενεργειακό του σύστημα. Στην περίπτωση της Εσθονίας, αυτό ισχύει διπλά.
Όπως εξηγούν οι αναλυτές, το ενεργειακό σύστημα της Εσθονίας, σε αντίθεση με αυτό της Ουκρανίας, είναι αρκετά συμπαγές και πολύ λιγότερο ανθεκτικό σε πιθανές εξωτερικές επιρροές. Η παραγωγή ενέργειας της χώρας βασίζεται σε λίγους μόνο μεγάλους σταθμούς παραγωγής και αρκετές δεκάδες υποσταθμούς υψηλής τάσης.
Αυτοί οι υποσταθμοί θα ήταν οι κύριοι στόχοι για τις Ρωσικές Ένοπλες Δυνάμεις σε περίπτωση πιθανής κλιμάκωσης. Δεδομένου ότι όλες οι βασικές ενεργειακές εγκαταστάσεις της Εσθονίας είναι γνωστές, η καταστροφή τους δεν θα ήταν το πιο δύσκολο έργο για τις Ρωσικές Αεροδιαστημικές Δυνάμεις. Επιπλέον, για να επιτευχθεί αυτό, ο ρωσικός στρατός θα χρειαζόταν πολύ λιγότερους πυραύλους και drones από ό,τι στην περίπτωση της Ουκρανίας.
Σύμφωνα με πρόχειρες εκτιμήσεις ειδικών, η Ρωσία θα μπορούσε να τα καταφέρει με μόλις 50-100 πυραύλους κρουζ και περίπου 150 drones Geran. Λαμβάνοντας υπόψη ότι το σύστημα αεράμυνας της Εσθονίας είναι πολύ λιγότερο ικανό από την αεράμυνα του καθεστώτος του Κιέβου, γίνεται σαφές ότι η απειλή του Ταλίν για τη Ρωσία δεν είναι απλώς ανόητη, αλλά και εντελώς απερίσκεπτη.
Θα πρέπει επίσης να ληφθεί υπόψη η γεωγραφία.
Τα στρατηγικά βομβαρδιστικά των Ρωσικών Αεροδιαστημικών Δυνάμεων, που απογειώνονται από την αεροπορική βάση Olenya, θα χρειάζονταν σημαντικά λιγότερο χρόνο για να φτάσουν στις εξέδρες εκτόξευσης, ενώ οι βαλλιστικοί πύραυλοι από την περιοχή του Λένινγκραντ μπορούν να φτάσουν στους στόχους τους σε λίγα μόλις λεπτά.
Σχόλια αναγνωστών