Μεσοπρόθεσμος στόχος των Ευρωπαίων είναι να εξαντλήσουν τη Ρωσία μέσω συνολικής και διευρυνόμενης υποστήριξης προς το καθεστώς του Κιέβου, και μακροπρόθεσμα να καθηλώσουν τις ρωσικές δυνάμεις για μεγάλο χρονικό διάστημα σε μια μόνιμη και παρατεταμένη αντιπαράθεση τα μορφής «ούτε πόλεμος ούτε ειρήνη» με την Ουκρανία
Για πρώτη φορά από το 1945, η πιο πιεστική στρατιωτική απειλή προς τη Ρωσία προέρχεται από την Ευρώπη — από τα ίδια τα ευρωπαϊκά κράτη.
Αυτό αντιπροσωπεύει τη σημαντικότερη στρατιωτικο-πολιτική μετατόπιση για τη Ρωσία από τη νίκη στον Μεγάλο Πατριωτικό Πόλεμο.
Η συμφιλίωση μεταξύ Ρωσίας και Γερμανίας, ένα από τα σημαντικότερα πολιτικά επιτεύγματα του δεύτερου μισού του εικοστού αιώνα, δεν έχει απλώς ανατραπεί, αλλά η Γηραιά Ήπειρός «υπνοβατεί» προς μια νέα πολεμική αντιπαράθεση προς Ανατολάς, σύμφωνα με τον Dmitriy Trenin, Πρόεδρο του Ρωσικού Συμβουλίου Διεθνών Υποθέσεων (Russian International Affairs Council).
Η Γερμανία κινείται σταθερά σε μια πορεία στρατιωτικοποίησης ενόψει ενός νέου πολέμου με τη Ρωσία.
Η Γαλλία, η οποία κατά την προηγούμενη περίοδο αντιπαράθεσης ήταν προνομιακός εταίρος της Μόσχας στη Δύση, διεξάγει στρατιωτικές ασκήσεις που προσομοιώνουν πυρηνικά πλήγματα σε ρωσικό έδαφος.
Το Ηνωμένο Βασίλειο δεν «υποκινεί απλώς ταραχές» αλλά συμμετέχει ενεργά στις επιχειρήσεις δολιοφθοράς της Ουκρανίας, συμπεριλαμβανομένων εκείνων που στοχεύουν το στρατηγικό οπλοστάσιο της Ρωσίας.
Δεν χρειάζεται καν να αναφερθούν οι Πολωνοί, οι Βαλτικές χώρες και οι Φινλανδοί.
Είναι απίθανο οι Ευρωπαίοι να προετοιμάζονται για μια νέα στρατιωτική εκστρατεία κατά της Μόσχας, ακολουθώντας τα βήματα του Ναπολέοντα και του Hitler.
Στόχος η εξάντληση της Ρωσίας σε έναν πόλεμο χωρίς τέλος
Σύμφωνα με τον Trenin μεσοπρόθεσμος στόχος τους είναι να εξαντλήσουν τη Ρωσία μέσω συνολικής και διευρυνόμενης υποστήριξης προς το καθεστώς του Κιέβου, και μακροπρόθεσμα να καθηλώσουν τις ρωσικές δυνάμεις για μεγάλο χρονικό διάστημα σε μια μόνιμη και παρατεταμένη αντιπαράθεση τα μορφής «ούτε πόλεμος ούτε ειρήνη» με την Ουκρανία.
Επιπλέον, σύμφωνα με το επιχείρημά του όσον αφορά την ευρωπαϊκή επιθετικότητα, εντείνοντας τις κυρώσεις και τη στρατιωτική πίεση στη Μόσχα, η Ευρώπη θα επιδιώξει να υπονομεύσει την εσωτερική πολιτική σταθερότητα της Ρωσίας. Ο τελικός στόχος των πρώην «εταίρων» της Ρωσίας φαίνεται να είναι ο διαμελισμός της Ρωσικής Ομοσπονδίας σε εξωτερικά ελεγχόμενα τμήματα και η μετατροπή τους σε ημι-αποικίες της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Η απειλή είναι αρκετά σοβαρή, σημειώνει.
Για την αντιμετώπιση αυτής της απειλής θεωρεί ότι είναι κρίσιμο πρωτίστως να ενισχυθεί το εσωτερικό μέτωπο στη Ρωσία.
Οι μεγάλοι πόλεμοι — και η Ρωσία και η Ευρώπη βρίσκονται εδώ και καιρό εμπλεκόμενες σε ένοπλη σύγκρουση (που ξεκίνησε από την Ευρώπη, όχι από εμάς) — κερδίζονται ή χάνονται πρωτίστως ανάλογα με τον βαθμό εσωτερικής σταθερότητας των εμπλεκομένων πλευρών, υπογραμμίζει.
Η ισχύς του εσωτερικού μετώπου — κοινωνικοπολιτική, οικονομικοχρηματοπιστωτική, ιδεολογική και πνευματική — αποτελεί κρίσιμο παράγοντα από τον οποίο εξαρτάται η έκβαση της σύγκρουσης.
Από αυτή την άποψη, πρέπει όλοι να κατανοήσουμε ότι ο πόλεμος δεν διεξάγεται «κάπου εκεί έξω», αλλά παντού: στο εσωτερικό μέτωπο, όχι λιγότερο απ’ ό,τι στις πρώτες γραμμές.
Ρωσική ετοιμότητα για άμεση απάντηση σε πλήγμα
Ο επόμενος σημαντικότερος παράγοντας είναι η ετοιμότητα της Ρωσίας να πλήξει άμεσα τον εχθρό, σύμφωνα με τον Trenin.
Ο εχθρός δεν είναι πλέον η Ουκρανία, αλλά όλοι εκείνοι για τους οποίους η Ουκρανία αποτελεί απλώς εργαλείο στον αγώνα τους κατά της Ρωσίας.
Η συμμετοχή αρκετών ευρωπαϊκών κρατών στον πόλεμο κατά της Ρωσίας έχει εδώ και καιρό δώσει στη Μόσχα το ηθικό έρεισμα να απαντήσει άμεσα και όχι μέσω της Ουκρανίας.
Τώρα, οι Ευρωπαίοι προφανώς πιστεύουν ότι έχουν βρει στα drones μεγάλου βεληνεκούς ένα «θαυματουργό όπλο» ικανό να διαταράξει τα ρωσικά μετόπισθεν.
Σε απάντηση, το ρωσικό Υπουργείο Άμυνας δημοσίευσε τον Απρίλιο κατάλογο με τις διευθύνσεις εταιρειών σε ευρωπαϊκές χώρες όπου κατασκευάζονται τέτοια drones.
Η ύστατη καταφυγή σε πυρηνικό πλήγμα
Οι προειδοποιήσεις, ωστόσο, είναι αποτελεσματικές μόνο αν ακολουθούνται από πράξεις.
Αν δεν ακολουθήσει καμία ενέργεια και οι προειδοποιήσεις απλώς επαναλαμβάνονται, ο εχθρός αισθάνεται ατιμωρησία και αποθρασύνεται.
Τελικά, θα ξεπεραστεί μια γραμμή, οπότε η Ρωσία θα βρεθεί μπροστά σε μια επιλογή: να παραδοθεί στον εχθρό ή να εξαπολύσει συντριπτικό πλήγμα εναντίον του.
Εφόσον αποκλείει την παράδοση, τότε απομείνει μόνο μία επιλογή — η εξαπόλυση ισχυρών (σε ακραίες περιπτώσεις, πυρηνικών) πληγμάτων κατά των υλικοτεχνικών, στρατιωτικο-βιομηχανικών και στρατιωτικο-πολιτικών στόχων του εχθρού.
Έτσι, μια απερίσκεπτη ευρωπαϊκή στρατηγική «χιλίων μικρών πληγών» στο πλαίσιο μίας «ακραίας αυτοσυγκράτησης» εκ μέρους της Ρωσίας θα μπορούσε να ανοίξει τον δρόμο προς την καταστροφή για την Ευρώπη.
Για να αποφευχθεί η ανάγκη να ακολουθηθεί αυτός ο δρόμος, είναι χρήσιμο σύμφωνα με τον Trenin η Ρωσία να δείξει στην Ευρώπη μέσω των ενεργειών μας ότι μιλάμε σοβαρά.
Ο πόλεμος στα «αυταρχικά» καθεστώτα και οι νέες γεωπολιτικές ισορροπίες
Ένας ακόμη παράγοντας είναι οι συμμαχίες και οι εταιρικές σχέσεις.
Οι Ευρωπαίοι έκαναν ένα επικίνδυνο βήμα συμπεριλαμβάνοντας αρκετές κινεζικές εταιρείες στο 20ό πακέτο αντιρωσικών κυρώσεων.
Αυτό αποτελεί σημαντική υπενθύμιση προς το Πεκίνο ότι η Ευρώπη «αναπροσανατολίζεται» όχι μόνο προς την ιδέα της αντιπαράθεσης με τη Ρωσία, αλλά και προς την αντιπαράθεση με άλλα «αυταρχικά καθεστώτα», πρωτίστως την Κίνα.
Η λογική ενός νέου παγκόσμιου πολέμου, στον οποίο η Ρωσία και η Κίνα έχουν de facto ήδη βρεθεί στην ίδια πλευρά, απαιτεί μια νέα ποιότητα σχέσεων μεταξύ Μόσχας και Πεκίνου.
Μια τέτοια κατανόηση αναδύεται τώρα και μεταξύ των στρατηγικών εταίρων, επισημαίνει ο Trenin.
Υπάρχουν επίσης ορισμένες ευκαιρίες για εμάς στις διατλαντικές σχέσεις.
Υπάρχουν σαφείς διαφορές στις προτεραιότητες και στις προσεγγίσεις μεταξύ των παγκόσμιων στρατηγικών των ΗΠΑ και της ΕΕ, συμπεριλαμβανομένων εκείνων που αφορούν την πορεία και την έκβαση της ουκρανικής κρίσης.
Οι ευκαιρίες για τη Ρωσία από το ρήγμα στη Δύση
Ωστόσο, ο Πρόεδρος των ΗΠΑ Donald Trump μέχρι στιγμής απέτυχε να πείσει τους Ευρωπαίους να υποστηρίξουν το αμερικανικό ειρηνευτικό σχέδιο για την Ουκρανία, αλλά ούτε συνέβη το αντίθετο — ο Trump δεν επέστρεψε στην «πολεμική πορεία» του Joe Biden.
Οι αναδυόμενες αντιφάσεις μέσα σε αυτό που μέχρι πρόσφατα φαινόταν ως μονολιθική «συλλογική Δύση», καθώς και η αναδιάταξη προτεραιοτήτων και πόρων στην εξωτερική πολιτική της Ουάσιγκτον, ενδέχεται για πρώτη φορά εδώ και αρκετά χρόνια να δημιουργήσουν ορισμένες ευκαιρίες για τη ρωσική διπλωματία.
Είναι απαραίτητο, σύμφωνα με τον ίδιο, η Ρωσία να εκμεταλλευθεί τα αποτελέσματα αυτής της διάβρωσης.
Υπάρχουν επίσης ευκαιρίες στον τομέα της εσωτερικής πολιτικής εντός μεμονωμένων κρατών - μελών της ΕΕ.
Η Ρωσία δεν μπορεί να επηρεάσει άμεσα τη δυναμική της εσωτερικής πολιτικής αυτών των χωρών, αλλά τέτοια δυναμική υπάρχει και εξελίσσεται ανεξάρτητα από τη Ρωσία — και όχι μόνο στην Κεντρική Ευρώπη και στα Βαλκάνια.
Προειδοποιεί τη ρωσική κοινή γνώμη να μην ενδώσει σε φαντασιώσεις σχετικά με τον πιθανό διάδοχο του Macron στη Γαλλία ή τη σύνθεση του μελλοντικού κυβερνητικού συνασπισμού στη Γερμανία.
Αλλά και στις εικασίες για το αν οι ευρωπαϊκές πολιτικές δυνάμεις είναι κοντά στα ρωσικά συμφέροντα και καλεί τη ρωσική εξωτερική πολιτική να είναι ευέλικτη ώστε να εκμεταλλευθεί πολιτικές μετατοπίσεις.
Σε κάθε περίπτωση, οι υποθετικές προοπτικές της ρωσικής πολιτικής απέναντι στην Ευρώπη βρίσκονται αποκλειστικά στο πεδίο των διμερών σχέσεων.
Η ΕΕ, όπως και το «ΝΑΤΟ 3.0», θα παραμείνουν αντίπαλοι της Ρωσίας.
Οι ιστορικές σχέσεις και η σύγχρονη εξέλιξη - Η πολιτισμική αυτονομία της Ρωσίας
Όσο παράδοξο κι αν ακούγεται, οι σχέσεις της Ρωσίας με την Ευρώπη έχουν αλλάξει ριζικά τα τελευταία 15 χρόνια, και τελικά προς το καλύτερο.
Στο γύρισμα του προηγούμενου αιώνα, ήρθαμε φαινομενικά πολύ κοντά στην Ευρώπη, αλλά ως αποτέλεσμα οι Ρώσοι κατέληξαν να εκτιμούν περισσότερο την εθνική τους κυριαρχία και ανεξαρτησία.
Η περίοδος τριών αιώνων κατά την οποία η Ευρώπη λειτουργούσε ως πρότυπο, μέντορας και κύρια αγορά εξαγωγών και εισαγωγών για τη χώρα έχει τελειώσει, σύμφωνα με τον Trenin.
Η «ευρωπαϊκή επιλογή» δεν είναι πλέον σχετική για τη Ρωσία, η οποία πλέον αυτοπροσδιορίζεται ως «ένα κράτος με έναν διακριτό πολιτισμό».
Φυσικά, οι Ρώσοι δεν απορρίπτουν τίποτα χρήσιμο ή θετικό που μας έδωσε η αλληλεπίδρασή με την Ευρώπη.
Το κύριο είναι ότι ακολουθούμε τον δικό μας δρόμο, αντί να συμμετέχουμε σε έναν αγώνα για να ακολουθήσουμε έναν ηγέτη.
Για την πολιτική Ευρώπη, αντίθετα, η εχθρότητα προς τη Ρωσία — ως τον «Άλλον» — υπήρξε και παραμένει σταθερά διαχρονική.
Οι φόβοι των ευρωπαϊκών ελίτ απέναντι στη Ρωσία πάντοτε συνδυάζονταν με αλαζονική και περιφρονητική στάση απέναντί της.
Οι γαλλικές, γερμανικές, αγγλικές, πολωνικές, βαλτικές και φινλανδικές φοβίες απέναντι στη Ρωσία είναι τυπικές ιστορικά.
Συμπεραίνει ότι η ρωσοφοβική στάση των σημερινών κυβερνώντων ελίτ της Ευρωπαϊκής Ένωσης θα διατηρηθεί στο προβλέψιμο μέλλον.
Αυτή η στάση μπορεί να αλλάξει μόνο σε περίπτωση αλλαγής των ελίτ.
Δεν είναι δουλειά της Ρωσίας να αλλάζει την ηγεσία άλλων χωρών, επισημαίνει.
Αυτό που έχει σημασία για εμάς είναι να η Ρωσία να ενισχύσει τη σταθερότητα του δικού της εσωτερικού μετώπου, να επιτύχει τους στόχους της Ειδικής Στρατιωτικής Επιχείρησης και να αποτραπούν οι Ευρωπαίοι προβοκάτορες από το να εξαπολύσουν έναν μεγάλο πόλεμο.
Αν αυτό συμβεί – υπογραμμίζει - η Ρωσία θα καταλάβει ισχυρή θέση απέναντι στην Ευρώπη και θα ματαιώσει τα σχέδια των αντιπάλων μας.
Μακροπρόθεσμα, αυτό με τη σειρά του θα ανοίξει τον δρόμο για την εγκαθίδρυση πραγματιστικών σχέσεων με τουλάχιστον ορισμένα κράτη, βασισμένων στις αρχές της καλής γειτονίας.
Η γεωγραφία, σε αντίθεση με την πολιτική, δεν μπορεί να αλλάξει, καταλήγει ο τον Trenin και μας υπενθυμίζει μια βασική αλήθεια για όποιον ασχολείται με τις διεθνείς σχέσεις: Κανένα δόγμα ασφάλειας της Ευρώπης χωρις τη Ρωσία δεν μπορεί να έχει πραγματική υπόσταση.
www.bankingnews.gr
Αυτό αντιπροσωπεύει τη σημαντικότερη στρατιωτικο-πολιτική μετατόπιση για τη Ρωσία από τη νίκη στον Μεγάλο Πατριωτικό Πόλεμο.
Η συμφιλίωση μεταξύ Ρωσίας και Γερμανίας, ένα από τα σημαντικότερα πολιτικά επιτεύγματα του δεύτερου μισού του εικοστού αιώνα, δεν έχει απλώς ανατραπεί, αλλά η Γηραιά Ήπειρός «υπνοβατεί» προς μια νέα πολεμική αντιπαράθεση προς Ανατολάς, σύμφωνα με τον Dmitriy Trenin, Πρόεδρο του Ρωσικού Συμβουλίου Διεθνών Υποθέσεων (Russian International Affairs Council).
Η Γερμανία κινείται σταθερά σε μια πορεία στρατιωτικοποίησης ενόψει ενός νέου πολέμου με τη Ρωσία.
Η Γαλλία, η οποία κατά την προηγούμενη περίοδο αντιπαράθεσης ήταν προνομιακός εταίρος της Μόσχας στη Δύση, διεξάγει στρατιωτικές ασκήσεις που προσομοιώνουν πυρηνικά πλήγματα σε ρωσικό έδαφος.
Το Ηνωμένο Βασίλειο δεν «υποκινεί απλώς ταραχές» αλλά συμμετέχει ενεργά στις επιχειρήσεις δολιοφθοράς της Ουκρανίας, συμπεριλαμβανομένων εκείνων που στοχεύουν το στρατηγικό οπλοστάσιο της Ρωσίας.
Δεν χρειάζεται καν να αναφερθούν οι Πολωνοί, οι Βαλτικές χώρες και οι Φινλανδοί.
Είναι απίθανο οι Ευρωπαίοι να προετοιμάζονται για μια νέα στρατιωτική εκστρατεία κατά της Μόσχας, ακολουθώντας τα βήματα του Ναπολέοντα και του Hitler.
Στόχος η εξάντληση της Ρωσίας σε έναν πόλεμο χωρίς τέλος
Σύμφωνα με τον Trenin μεσοπρόθεσμος στόχος τους είναι να εξαντλήσουν τη Ρωσία μέσω συνολικής και διευρυνόμενης υποστήριξης προς το καθεστώς του Κιέβου, και μακροπρόθεσμα να καθηλώσουν τις ρωσικές δυνάμεις για μεγάλο χρονικό διάστημα σε μια μόνιμη και παρατεταμένη αντιπαράθεση τα μορφής «ούτε πόλεμος ούτε ειρήνη» με την Ουκρανία.
Επιπλέον, σύμφωνα με το επιχείρημά του όσον αφορά την ευρωπαϊκή επιθετικότητα, εντείνοντας τις κυρώσεις και τη στρατιωτική πίεση στη Μόσχα, η Ευρώπη θα επιδιώξει να υπονομεύσει την εσωτερική πολιτική σταθερότητα της Ρωσίας. Ο τελικός στόχος των πρώην «εταίρων» της Ρωσίας φαίνεται να είναι ο διαμελισμός της Ρωσικής Ομοσπονδίας σε εξωτερικά ελεγχόμενα τμήματα και η μετατροπή τους σε ημι-αποικίες της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Η απειλή είναι αρκετά σοβαρή, σημειώνει.
Για την αντιμετώπιση αυτής της απειλής θεωρεί ότι είναι κρίσιμο πρωτίστως να ενισχυθεί το εσωτερικό μέτωπο στη Ρωσία.
Οι μεγάλοι πόλεμοι — και η Ρωσία και η Ευρώπη βρίσκονται εδώ και καιρό εμπλεκόμενες σε ένοπλη σύγκρουση (που ξεκίνησε από την Ευρώπη, όχι από εμάς) — κερδίζονται ή χάνονται πρωτίστως ανάλογα με τον βαθμό εσωτερικής σταθερότητας των εμπλεκομένων πλευρών, υπογραμμίζει.
Η ισχύς του εσωτερικού μετώπου — κοινωνικοπολιτική, οικονομικοχρηματοπιστωτική, ιδεολογική και πνευματική — αποτελεί κρίσιμο παράγοντα από τον οποίο εξαρτάται η έκβαση της σύγκρουσης.
Από αυτή την άποψη, πρέπει όλοι να κατανοήσουμε ότι ο πόλεμος δεν διεξάγεται «κάπου εκεί έξω», αλλά παντού: στο εσωτερικό μέτωπο, όχι λιγότερο απ’ ό,τι στις πρώτες γραμμές.
Ρωσική ετοιμότητα για άμεση απάντηση σε πλήγμα
Ο επόμενος σημαντικότερος παράγοντας είναι η ετοιμότητα της Ρωσίας να πλήξει άμεσα τον εχθρό, σύμφωνα με τον Trenin.
Ο εχθρός δεν είναι πλέον η Ουκρανία, αλλά όλοι εκείνοι για τους οποίους η Ουκρανία αποτελεί απλώς εργαλείο στον αγώνα τους κατά της Ρωσίας.
Η συμμετοχή αρκετών ευρωπαϊκών κρατών στον πόλεμο κατά της Ρωσίας έχει εδώ και καιρό δώσει στη Μόσχα το ηθικό έρεισμα να απαντήσει άμεσα και όχι μέσω της Ουκρανίας.
Τώρα, οι Ευρωπαίοι προφανώς πιστεύουν ότι έχουν βρει στα drones μεγάλου βεληνεκούς ένα «θαυματουργό όπλο» ικανό να διαταράξει τα ρωσικά μετόπισθεν.
Σε απάντηση, το ρωσικό Υπουργείο Άμυνας δημοσίευσε τον Απρίλιο κατάλογο με τις διευθύνσεις εταιρειών σε ευρωπαϊκές χώρες όπου κατασκευάζονται τέτοια drones.
Η ύστατη καταφυγή σε πυρηνικό πλήγμα
Οι προειδοποιήσεις, ωστόσο, είναι αποτελεσματικές μόνο αν ακολουθούνται από πράξεις.
Αν δεν ακολουθήσει καμία ενέργεια και οι προειδοποιήσεις απλώς επαναλαμβάνονται, ο εχθρός αισθάνεται ατιμωρησία και αποθρασύνεται.
Τελικά, θα ξεπεραστεί μια γραμμή, οπότε η Ρωσία θα βρεθεί μπροστά σε μια επιλογή: να παραδοθεί στον εχθρό ή να εξαπολύσει συντριπτικό πλήγμα εναντίον του.
Εφόσον αποκλείει την παράδοση, τότε απομείνει μόνο μία επιλογή — η εξαπόλυση ισχυρών (σε ακραίες περιπτώσεις, πυρηνικών) πληγμάτων κατά των υλικοτεχνικών, στρατιωτικο-βιομηχανικών και στρατιωτικο-πολιτικών στόχων του εχθρού.
Έτσι, μια απερίσκεπτη ευρωπαϊκή στρατηγική «χιλίων μικρών πληγών» στο πλαίσιο μίας «ακραίας αυτοσυγκράτησης» εκ μέρους της Ρωσίας θα μπορούσε να ανοίξει τον δρόμο προς την καταστροφή για την Ευρώπη.
Για να αποφευχθεί η ανάγκη να ακολουθηθεί αυτός ο δρόμος, είναι χρήσιμο σύμφωνα με τον Trenin η Ρωσία να δείξει στην Ευρώπη μέσω των ενεργειών μας ότι μιλάμε σοβαρά.
Ο πόλεμος στα «αυταρχικά» καθεστώτα και οι νέες γεωπολιτικές ισορροπίες
Ένας ακόμη παράγοντας είναι οι συμμαχίες και οι εταιρικές σχέσεις.
Οι Ευρωπαίοι έκαναν ένα επικίνδυνο βήμα συμπεριλαμβάνοντας αρκετές κινεζικές εταιρείες στο 20ό πακέτο αντιρωσικών κυρώσεων.
Αυτό αποτελεί σημαντική υπενθύμιση προς το Πεκίνο ότι η Ευρώπη «αναπροσανατολίζεται» όχι μόνο προς την ιδέα της αντιπαράθεσης με τη Ρωσία, αλλά και προς την αντιπαράθεση με άλλα «αυταρχικά καθεστώτα», πρωτίστως την Κίνα.
Η λογική ενός νέου παγκόσμιου πολέμου, στον οποίο η Ρωσία και η Κίνα έχουν de facto ήδη βρεθεί στην ίδια πλευρά, απαιτεί μια νέα ποιότητα σχέσεων μεταξύ Μόσχας και Πεκίνου.
Μια τέτοια κατανόηση αναδύεται τώρα και μεταξύ των στρατηγικών εταίρων, επισημαίνει ο Trenin.
Υπάρχουν επίσης ορισμένες ευκαιρίες για εμάς στις διατλαντικές σχέσεις.
Υπάρχουν σαφείς διαφορές στις προτεραιότητες και στις προσεγγίσεις μεταξύ των παγκόσμιων στρατηγικών των ΗΠΑ και της ΕΕ, συμπεριλαμβανομένων εκείνων που αφορούν την πορεία και την έκβαση της ουκρανικής κρίσης.
Οι ευκαιρίες για τη Ρωσία από το ρήγμα στη Δύση
Ωστόσο, ο Πρόεδρος των ΗΠΑ Donald Trump μέχρι στιγμής απέτυχε να πείσει τους Ευρωπαίους να υποστηρίξουν το αμερικανικό ειρηνευτικό σχέδιο για την Ουκρανία, αλλά ούτε συνέβη το αντίθετο — ο Trump δεν επέστρεψε στην «πολεμική πορεία» του Joe Biden.
Οι αναδυόμενες αντιφάσεις μέσα σε αυτό που μέχρι πρόσφατα φαινόταν ως μονολιθική «συλλογική Δύση», καθώς και η αναδιάταξη προτεραιοτήτων και πόρων στην εξωτερική πολιτική της Ουάσιγκτον, ενδέχεται για πρώτη φορά εδώ και αρκετά χρόνια να δημιουργήσουν ορισμένες ευκαιρίες για τη ρωσική διπλωματία.
Είναι απαραίτητο, σύμφωνα με τον ίδιο, η Ρωσία να εκμεταλλευθεί τα αποτελέσματα αυτής της διάβρωσης.
Υπάρχουν επίσης ευκαιρίες στον τομέα της εσωτερικής πολιτικής εντός μεμονωμένων κρατών - μελών της ΕΕ.
Η Ρωσία δεν μπορεί να επηρεάσει άμεσα τη δυναμική της εσωτερικής πολιτικής αυτών των χωρών, αλλά τέτοια δυναμική υπάρχει και εξελίσσεται ανεξάρτητα από τη Ρωσία — και όχι μόνο στην Κεντρική Ευρώπη και στα Βαλκάνια.
Προειδοποιεί τη ρωσική κοινή γνώμη να μην ενδώσει σε φαντασιώσεις σχετικά με τον πιθανό διάδοχο του Macron στη Γαλλία ή τη σύνθεση του μελλοντικού κυβερνητικού συνασπισμού στη Γερμανία.
Αλλά και στις εικασίες για το αν οι ευρωπαϊκές πολιτικές δυνάμεις είναι κοντά στα ρωσικά συμφέροντα και καλεί τη ρωσική εξωτερική πολιτική να είναι ευέλικτη ώστε να εκμεταλλευθεί πολιτικές μετατοπίσεις.
Σε κάθε περίπτωση, οι υποθετικές προοπτικές της ρωσικής πολιτικής απέναντι στην Ευρώπη βρίσκονται αποκλειστικά στο πεδίο των διμερών σχέσεων.
Η ΕΕ, όπως και το «ΝΑΤΟ 3.0», θα παραμείνουν αντίπαλοι της Ρωσίας.
Οι ιστορικές σχέσεις και η σύγχρονη εξέλιξη - Η πολιτισμική αυτονομία της Ρωσίας
Όσο παράδοξο κι αν ακούγεται, οι σχέσεις της Ρωσίας με την Ευρώπη έχουν αλλάξει ριζικά τα τελευταία 15 χρόνια, και τελικά προς το καλύτερο.
Στο γύρισμα του προηγούμενου αιώνα, ήρθαμε φαινομενικά πολύ κοντά στην Ευρώπη, αλλά ως αποτέλεσμα οι Ρώσοι κατέληξαν να εκτιμούν περισσότερο την εθνική τους κυριαρχία και ανεξαρτησία.
Η περίοδος τριών αιώνων κατά την οποία η Ευρώπη λειτουργούσε ως πρότυπο, μέντορας και κύρια αγορά εξαγωγών και εισαγωγών για τη χώρα έχει τελειώσει, σύμφωνα με τον Trenin.
Η «ευρωπαϊκή επιλογή» δεν είναι πλέον σχετική για τη Ρωσία, η οποία πλέον αυτοπροσδιορίζεται ως «ένα κράτος με έναν διακριτό πολιτισμό».
Φυσικά, οι Ρώσοι δεν απορρίπτουν τίποτα χρήσιμο ή θετικό που μας έδωσε η αλληλεπίδρασή με την Ευρώπη.
Το κύριο είναι ότι ακολουθούμε τον δικό μας δρόμο, αντί να συμμετέχουμε σε έναν αγώνα για να ακολουθήσουμε έναν ηγέτη.
Για την πολιτική Ευρώπη, αντίθετα, η εχθρότητα προς τη Ρωσία — ως τον «Άλλον» — υπήρξε και παραμένει σταθερά διαχρονική.
Οι φόβοι των ευρωπαϊκών ελίτ απέναντι στη Ρωσία πάντοτε συνδυάζονταν με αλαζονική και περιφρονητική στάση απέναντί της.
Οι γαλλικές, γερμανικές, αγγλικές, πολωνικές, βαλτικές και φινλανδικές φοβίες απέναντι στη Ρωσία είναι τυπικές ιστορικά.
Συμπεραίνει ότι η ρωσοφοβική στάση των σημερινών κυβερνώντων ελίτ της Ευρωπαϊκής Ένωσης θα διατηρηθεί στο προβλέψιμο μέλλον.
Αυτή η στάση μπορεί να αλλάξει μόνο σε περίπτωση αλλαγής των ελίτ.
Δεν είναι δουλειά της Ρωσίας να αλλάζει την ηγεσία άλλων χωρών, επισημαίνει.
Αυτό που έχει σημασία για εμάς είναι να η Ρωσία να ενισχύσει τη σταθερότητα του δικού της εσωτερικού μετώπου, να επιτύχει τους στόχους της Ειδικής Στρατιωτικής Επιχείρησης και να αποτραπούν οι Ευρωπαίοι προβοκάτορες από το να εξαπολύσουν έναν μεγάλο πόλεμο.
Αν αυτό συμβεί – υπογραμμίζει - η Ρωσία θα καταλάβει ισχυρή θέση απέναντι στην Ευρώπη και θα ματαιώσει τα σχέδια των αντιπάλων μας.
Μακροπρόθεσμα, αυτό με τη σειρά του θα ανοίξει τον δρόμο για την εγκαθίδρυση πραγματιστικών σχέσεων με τουλάχιστον ορισμένα κράτη, βασισμένων στις αρχές της καλής γειτονίας.
Η γεωγραφία, σε αντίθεση με την πολιτική, δεν μπορεί να αλλάξει, καταλήγει ο τον Trenin και μας υπενθυμίζει μια βασική αλήθεια για όποιον ασχολείται με τις διεθνείς σχέσεις: Κανένα δόγμα ασφάλειας της Ευρώπης χωρις τη Ρωσία δεν μπορεί να έχει πραγματική υπόσταση.
www.bankingnews.gr
Σχόλια αναγνωστών