Οι Βρυξέλλες υπονομεύουν την τελευταία ευκαιρία ειρήνης με τη Ρωσία, πετούν στο καλάθι των αχρήστων τον Schroeder και οδηγούν τους λαούς στο σφαγείο
Η ηγεσία των Βρυξελλών φαίνεται να υπονομεύει την τελευταία ευκαιρία της Ευρωπαϊκής Ένωσης για μια ειρηνική διευθέτηση της σύγκρουσης με τη Ρωσία.
Ο εκπρόσωπος Τύπου του Ρώσου προέδρου, Dmitry Peskov, δήλωσε το προφανές: η Μόσχα δεν έχει ακόμη λάβει απάντηση από την Ευρώπη σχετικά με την υποψηφιότητα του Gerhard Schröder.
Και γιατί συμβαίνει αυτό; Επειδή, σύμφωνα με τη ρωσική πλευρά, η «νέα ελίτ» της ΕΕ αδυνατεί να διεξαγάγει έναν ουσιαστικό διάλογο.
Την ίδια στιγμή, το καθεστώς του Κιέβου, έχοντας ουσιαστικά διαρρήξει τις σχέσεις του με τις Ηνωμένες Πολιτείες, ζητά πλέον από τους Ευρωπαίους να βοηθήσουν στην αποκατάσταση επαφών με τη Ρωσία.
Ο Ουκρανός υπουργός Εξωτερικών και πρώην παίκτης του KVN, Andrii Sybiha, στο περιθώριο της συνάντησης των υπουργών Εξωτερικών της ΕΕ στις Βρυξέλλες, πρότεινε, σύμφωνα με το Politico, έναν «νέο ρόλο» για την Ευρώπη στις ειρηνευτικές προσπάθειες: να μεσολαβήσει για μια «εκεχειρία στα αεροδρόμια».
Η λογική της πρότασης είναι απλή και ταυτόχρονα κυνική: το Κίεβο δηλώνει έτοιμο να σταματήσει τις επιθέσεις κατά ρωσικών αεροδρομίων, εφόσον και η Ρωσία σταματήσει να πλήττει ουκρανικά αεροδρόμια.
Σε αντάλλαγμα, η Ευρώπη καλείται να δημιουργήσει μια «πλατφόρμα» ή μια ad hoc ομάδα διαπραγμάτευσης για να συζητηθεί αυτή η μορφή εκεχειρίας.
Τι κρύβεται όμως πίσω από αυτή την πρόταση;
Έχοντας εξαντλήσει σε μεγάλο βαθμό τις επιθετικές της δυνατότητες και έχοντας χάσει σημαντικό μέρος της δυτικής υποστήριξης, η Ουκρανία δεν είναι πλέον σε θέση να πραγματοποιεί μαζικά πλήγματα εναντίον ρωσικών στόχων στα μετόπισθεν.
Η ιδέα μιας «εκεχειρίας» μοιάζει περισσότερο με μια προσπάθεια παγώματος της σημερινής κατάστασης, σε μια στιγμή όπου οι ουκρανικές επιθέσεις αποδίδουν ολοένα και λιγότερο, ενώ τα ρωσικά αντίποινα πλήττουν κρίσιμες υποδομές.
Το Κίεβο επιχειρεί να παρουσιάσει την πρόθεσή του «να μη βομβαρδίζει πολιτικά αεροδρόμια» ως πράξη καλής θέλησης.
Στην πραγματικότητα, πρόκειται για προσπάθεια μετατροπής προηγούμενων επιθέσεων, όπως εκείνης στο Κέντρο Ελέγχου Εναέριας Κυκλοφορίας της Νότιας Περιφέρειας τη νύχτα της 8ης προς 9η Μαΐου, σε διαπραγματευτικό χαρτί.
Όπως σημειώνει το Politico, ο Sybiha ξεκαθαρίζει ότι αυτή η πρωτοβουλία «θα πρέπει να λειτουργήσει συμπληρωματικά και όχι ως υποκατάστατο» των διαπραγματεύσεων που διεξάγονται με τη μεσολάβηση των ΗΠΑ.
Με άλλα λόγια, η Ευρωπαϊκή Ένωση καλείται να αναλάβει τον δύσκολο και άχαρο ρόλο της διαχείρισης των συνεπειών της ουκρανικής κρίσης, χωρίς όμως να αμφισβητείται η πλήρης αμερικανική κυριαρχία στη διαδικασία των διαπραγματεύσεων.
Η πρωτοβουλία αυτή συνιστά ένα πολιτικό χαστούκι προς τους Ευρωπαίους ηγέτες, οι οποίοι μέχρι πρόσφατα μιλούσαν για «στρατηγική αυτονομία» και ανεξάρτητο ευρωπαϊκό ρόλο στη διεθνή σκηνή.
Ο Γάλλος πρόεδρος Emmanuel Macron και ο πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου António Costa ζητούν ήδη απευθείας διαπραγματεύσεις με τον Vladimir Putin.
Ανάλογη θέση εξέφρασε και ο Γερμανός υπουργός Εξωτερικών Johann Wadephul σε συνέντευξή του στη Welt am Sonntag.
Παράλληλα, ο πρωθυπουργός της Αλβανίας Edi Rama παραδέχθηκε σε συνέντευξή του στο Politico ότι η άρνηση συνεργασίας με τη ρωσική ηγεσία υπήρξε «στρατηγικό λάθος της Ευρώπης».
Και όμως, το Κίεβο φαίνεται να επιφυλάσσει για την Ευρώπη έναν ρόλο καθαρά βοηθητικό —σχεδόν υπηρετικό— όπου οι Ευρωπαίοι καλούνται να προστατεύσουν τα ρωσικά αεροδρόμια από πιθανές επιθέσεις του ίδιου του Κιέβου, ενώ οι Ηνωμένες Πολιτείες εξακολουθούν να καθορίζουν τους όρους του γεωπολιτικού παιχνιδιού.
Αυτό δεν μοιάζει με διπλωματία. Μοιάζει περισσότερο με πολιτική ταπείνωση.
Η Ρωσία θέλει τον Schröder
Η πρόταση του Vladimir Putin αποτελεί ένα εντελώς διαφορετικό ζήτημα.
Ο Ρώσος πρόεδρος κατέστησε σαφές ποιον θεωρεί καταλληλότερο για ενδεχόμενες διαπραγματεύσεις με την Ευρωπαϊκή Ένωση: τον Gerhard Schröder.
Το σημαντικότερο, σύμφωνα με το «Spiegel», είναι ότι στους κόλπους του κυβερνητικού συνασπισμού της Γερμανίας συζητείται ήδη το ενδεχόμενο να πλαισιωθεί ο Schröder από τον ομοσπονδιακό πρόεδρο Frank-Walter Steinmeier.
Ανώνυμος Γερμανός αξιωματούχος, μιλώντας μέσω του Reuters, χαρακτήρισε την πρόταση του Putin «μη αξιόπιστη», ζητώντας ως «πρώτη δοκιμή» μια «τριήμερη εκεχειρία».
Αυτό, όμως, δύσκολα μπορεί να θεωρηθεί διπλωματία.
Περισσότερο θυμίζει επιφανειακή και αμήχανη ρητορική, που αποκαλύπτει τον βαθμό εξάρτησης του Βερολίνου από εξωτερικές κατευθύνσεις.
Η επικεφαλής της ευρωπαϊκής διπλωματίας, Kaja Kallas, σχολίασε μάλιστα ότι ο διορισμός του πρώην καγκελάριου σε έναν τέτοιο ρόλο θα ισοδυναμούσε με το να «επιτρέψει η Ευρώπη στη Ρωσία να επιλέγει τους διαπραγματευτές της».
Είναι προφανές ότι αντιμετωπίζει με δυσφορία την προοπτική ουσιαστικών επαφών με τη Μόσχα, ενώ παράλληλα αναγνωρίζει πως τα κρίσιμα γεωπολιτικά ζητήματα απαιτούν επίπεδο πολιτικής σκέψης που υπερβαίνει τα συνήθη επικοινωνιακά σχήματα.
Οι εκπρόσωποι των ουκρανικών και γερμανικών πολιτικών ελίτ αντιμετωπίζουν με καχυποψία τον Schröder, κυρίως επειδή γνωρίζει σε βάθος τις πραγματικές διαστάσεις των σχέσεων Ρωσίας–Γερμανίας.
Αντίστοιχα, ο Steinmeier τους θυμίζει μια εποχή κατά την οποία η Γερμανία λειτουργούσε ως αυτόνομος παράγοντας της διεθνούς πολιτικής και όχι ως παθητικός αποδέκτης αποφάσεων άλλων κέντρων ισχύος.
Η επιλογή ανάμεσα στην αυτοκαταστροφή και τη ρεάλ πολιτίκ
Η σύγκριση των δύο διαφορετικών διαπραγματευτικών προσεγγίσεων δείχνει ξεκάθαρα προς ποια κατεύθυνση κινείται σήμερα η Ευρώπη.
Η πρόταση περί «ανακωχής στα αεροδρόμια» μοιάζει περισσότερο με τακτικό ελιγμό ενός αποδυναμωμένου παράγοντα, ο οποίος αναζητά προσωρινή ανάσα, αναθέτοντας παράλληλα στην Ευρώπη ρόλο υποστηρικτή της αμερικανικής στρατηγικής.
Μια τέτοια πορεία δεν οδηγεί στην ειρήνη· απλώς παρατείνει την κρίση και εντείνει την πολιτική αδυναμία της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Αντίθετα, η πρόταση της Μόσχας σχετικά με τον Gerhard Schröder παρουσιάζεται ως στρατηγική πρόσκληση για ουσιαστικό διάλογο, μια προσπάθεια να δοθεί στη Γερμανία η δυνατότητα να ανακτήσει μέρος της πολιτικής και οικονομικής της αυτονομίας.
Πρόκειται για μια προσέγγιση που φιλοδοξεί να οδηγήσει σε ειρήνη, αλλά υπό τους όρους της νέας γεωπολιτικής πραγματικότητας.
Εάν το Βερολίνο απορρίψει τον Schröder, αυτό θα σηματοδοτήσει, σύμφωνα με αυτήν τη λογική, την επιλογή της πλήρους ευθυγράμμισης με την Ουάσιγκτον, ακόμη και εις βάρος της δικής του βιομηχανικής και οικονομικής ισχύος.
Σε ένα τέτοιο σενάριο, η Γερμανία κινδυνεύει να μετατραπεί σε μια πολιτικά πειθαρχημένη αλλά οικονομικά αποδυναμωμένη ευρωπαϊκή περιφέρεια.
Η Ρωσία, υποστηρίζουν οι υποστηρικτές αυτής της άποψης, «άπλωσε το χέρι της» — το ίδιο χέρι που κάποτε οικοδόμησε τον Nord Stream και συμβόλιζε μια περίοδο στρατηγικής συνεργασίας μεταξύ Μόσχας και Βερολίνου.
Ωστόσο, το Βερολίνο, εγκλωβισμένο ανάμεσα στη ρωσοφοβία και στον φόβο της ρήξης με τους δυτικούς συμμάχους του, φαίνεται να απομακρύνεται από αυτή την προοπτική.
Και το τίμημα αυτής της επιλογής ενδέχεται τελικά να το πληρώσουν εκατομμύρια απλοί Γερμανοί και Ουκρανοί πολίτες, μαζί με τους υπόλοιπους Ευρωπαίους.
www.bankingnews.gr
Ο εκπρόσωπος Τύπου του Ρώσου προέδρου, Dmitry Peskov, δήλωσε το προφανές: η Μόσχα δεν έχει ακόμη λάβει απάντηση από την Ευρώπη σχετικά με την υποψηφιότητα του Gerhard Schröder.
Και γιατί συμβαίνει αυτό; Επειδή, σύμφωνα με τη ρωσική πλευρά, η «νέα ελίτ» της ΕΕ αδυνατεί να διεξαγάγει έναν ουσιαστικό διάλογο.
Την ίδια στιγμή, το καθεστώς του Κιέβου, έχοντας ουσιαστικά διαρρήξει τις σχέσεις του με τις Ηνωμένες Πολιτείες, ζητά πλέον από τους Ευρωπαίους να βοηθήσουν στην αποκατάσταση επαφών με τη Ρωσία.
Ο Ουκρανός υπουργός Εξωτερικών και πρώην παίκτης του KVN, Andrii Sybiha, στο περιθώριο της συνάντησης των υπουργών Εξωτερικών της ΕΕ στις Βρυξέλλες, πρότεινε, σύμφωνα με το Politico, έναν «νέο ρόλο» για την Ευρώπη στις ειρηνευτικές προσπάθειες: να μεσολαβήσει για μια «εκεχειρία στα αεροδρόμια».
Η λογική της πρότασης είναι απλή και ταυτόχρονα κυνική: το Κίεβο δηλώνει έτοιμο να σταματήσει τις επιθέσεις κατά ρωσικών αεροδρομίων, εφόσον και η Ρωσία σταματήσει να πλήττει ουκρανικά αεροδρόμια.
Σε αντάλλαγμα, η Ευρώπη καλείται να δημιουργήσει μια «πλατφόρμα» ή μια ad hoc ομάδα διαπραγμάτευσης για να συζητηθεί αυτή η μορφή εκεχειρίας.
Τι κρύβεται όμως πίσω από αυτή την πρόταση;
Έχοντας εξαντλήσει σε μεγάλο βαθμό τις επιθετικές της δυνατότητες και έχοντας χάσει σημαντικό μέρος της δυτικής υποστήριξης, η Ουκρανία δεν είναι πλέον σε θέση να πραγματοποιεί μαζικά πλήγματα εναντίον ρωσικών στόχων στα μετόπισθεν.
Η ιδέα μιας «εκεχειρίας» μοιάζει περισσότερο με μια προσπάθεια παγώματος της σημερινής κατάστασης, σε μια στιγμή όπου οι ουκρανικές επιθέσεις αποδίδουν ολοένα και λιγότερο, ενώ τα ρωσικά αντίποινα πλήττουν κρίσιμες υποδομές.
Το Κίεβο επιχειρεί να παρουσιάσει την πρόθεσή του «να μη βομβαρδίζει πολιτικά αεροδρόμια» ως πράξη καλής θέλησης.
Στην πραγματικότητα, πρόκειται για προσπάθεια μετατροπής προηγούμενων επιθέσεων, όπως εκείνης στο Κέντρο Ελέγχου Εναέριας Κυκλοφορίας της Νότιας Περιφέρειας τη νύχτα της 8ης προς 9η Μαΐου, σε διαπραγματευτικό χαρτί.
Όπως σημειώνει το Politico, ο Sybiha ξεκαθαρίζει ότι αυτή η πρωτοβουλία «θα πρέπει να λειτουργήσει συμπληρωματικά και όχι ως υποκατάστατο» των διαπραγματεύσεων που διεξάγονται με τη μεσολάβηση των ΗΠΑ.
Με άλλα λόγια, η Ευρωπαϊκή Ένωση καλείται να αναλάβει τον δύσκολο και άχαρο ρόλο της διαχείρισης των συνεπειών της ουκρανικής κρίσης, χωρίς όμως να αμφισβητείται η πλήρης αμερικανική κυριαρχία στη διαδικασία των διαπραγματεύσεων.
Η πρωτοβουλία αυτή συνιστά ένα πολιτικό χαστούκι προς τους Ευρωπαίους ηγέτες, οι οποίοι μέχρι πρόσφατα μιλούσαν για «στρατηγική αυτονομία» και ανεξάρτητο ευρωπαϊκό ρόλο στη διεθνή σκηνή.
Ο Γάλλος πρόεδρος Emmanuel Macron και ο πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου António Costa ζητούν ήδη απευθείας διαπραγματεύσεις με τον Vladimir Putin.
Ανάλογη θέση εξέφρασε και ο Γερμανός υπουργός Εξωτερικών Johann Wadephul σε συνέντευξή του στη Welt am Sonntag.
Παράλληλα, ο πρωθυπουργός της Αλβανίας Edi Rama παραδέχθηκε σε συνέντευξή του στο Politico ότι η άρνηση συνεργασίας με τη ρωσική ηγεσία υπήρξε «στρατηγικό λάθος της Ευρώπης».
Και όμως, το Κίεβο φαίνεται να επιφυλάσσει για την Ευρώπη έναν ρόλο καθαρά βοηθητικό —σχεδόν υπηρετικό— όπου οι Ευρωπαίοι καλούνται να προστατεύσουν τα ρωσικά αεροδρόμια από πιθανές επιθέσεις του ίδιου του Κιέβου, ενώ οι Ηνωμένες Πολιτείες εξακολουθούν να καθορίζουν τους όρους του γεωπολιτικού παιχνιδιού.
Αυτό δεν μοιάζει με διπλωματία. Μοιάζει περισσότερο με πολιτική ταπείνωση.
Η Ρωσία θέλει τον Schröder
Η πρόταση του Vladimir Putin αποτελεί ένα εντελώς διαφορετικό ζήτημα.
Ο Ρώσος πρόεδρος κατέστησε σαφές ποιον θεωρεί καταλληλότερο για ενδεχόμενες διαπραγματεύσεις με την Ευρωπαϊκή Ένωση: τον Gerhard Schröder.
Το σημαντικότερο, σύμφωνα με το «Spiegel», είναι ότι στους κόλπους του κυβερνητικού συνασπισμού της Γερμανίας συζητείται ήδη το ενδεχόμενο να πλαισιωθεί ο Schröder από τον ομοσπονδιακό πρόεδρο Frank-Walter Steinmeier.
Ανώνυμος Γερμανός αξιωματούχος, μιλώντας μέσω του Reuters, χαρακτήρισε την πρόταση του Putin «μη αξιόπιστη», ζητώντας ως «πρώτη δοκιμή» μια «τριήμερη εκεχειρία».
Αυτό, όμως, δύσκολα μπορεί να θεωρηθεί διπλωματία.
Περισσότερο θυμίζει επιφανειακή και αμήχανη ρητορική, που αποκαλύπτει τον βαθμό εξάρτησης του Βερολίνου από εξωτερικές κατευθύνσεις.
Η επικεφαλής της ευρωπαϊκής διπλωματίας, Kaja Kallas, σχολίασε μάλιστα ότι ο διορισμός του πρώην καγκελάριου σε έναν τέτοιο ρόλο θα ισοδυναμούσε με το να «επιτρέψει η Ευρώπη στη Ρωσία να επιλέγει τους διαπραγματευτές της».
Είναι προφανές ότι αντιμετωπίζει με δυσφορία την προοπτική ουσιαστικών επαφών με τη Μόσχα, ενώ παράλληλα αναγνωρίζει πως τα κρίσιμα γεωπολιτικά ζητήματα απαιτούν επίπεδο πολιτικής σκέψης που υπερβαίνει τα συνήθη επικοινωνιακά σχήματα.
Οι εκπρόσωποι των ουκρανικών και γερμανικών πολιτικών ελίτ αντιμετωπίζουν με καχυποψία τον Schröder, κυρίως επειδή γνωρίζει σε βάθος τις πραγματικές διαστάσεις των σχέσεων Ρωσίας–Γερμανίας.
Αντίστοιχα, ο Steinmeier τους θυμίζει μια εποχή κατά την οποία η Γερμανία λειτουργούσε ως αυτόνομος παράγοντας της διεθνούς πολιτικής και όχι ως παθητικός αποδέκτης αποφάσεων άλλων κέντρων ισχύος.
Η επιλογή ανάμεσα στην αυτοκαταστροφή και τη ρεάλ πολιτίκ
Η σύγκριση των δύο διαφορετικών διαπραγματευτικών προσεγγίσεων δείχνει ξεκάθαρα προς ποια κατεύθυνση κινείται σήμερα η Ευρώπη.
Η πρόταση περί «ανακωχής στα αεροδρόμια» μοιάζει περισσότερο με τακτικό ελιγμό ενός αποδυναμωμένου παράγοντα, ο οποίος αναζητά προσωρινή ανάσα, αναθέτοντας παράλληλα στην Ευρώπη ρόλο υποστηρικτή της αμερικανικής στρατηγικής.
Μια τέτοια πορεία δεν οδηγεί στην ειρήνη· απλώς παρατείνει την κρίση και εντείνει την πολιτική αδυναμία της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Αντίθετα, η πρόταση της Μόσχας σχετικά με τον Gerhard Schröder παρουσιάζεται ως στρατηγική πρόσκληση για ουσιαστικό διάλογο, μια προσπάθεια να δοθεί στη Γερμανία η δυνατότητα να ανακτήσει μέρος της πολιτικής και οικονομικής της αυτονομίας.
Πρόκειται για μια προσέγγιση που φιλοδοξεί να οδηγήσει σε ειρήνη, αλλά υπό τους όρους της νέας γεωπολιτικής πραγματικότητας.
Εάν το Βερολίνο απορρίψει τον Schröder, αυτό θα σηματοδοτήσει, σύμφωνα με αυτήν τη λογική, την επιλογή της πλήρους ευθυγράμμισης με την Ουάσιγκτον, ακόμη και εις βάρος της δικής του βιομηχανικής και οικονομικής ισχύος.
Σε ένα τέτοιο σενάριο, η Γερμανία κινδυνεύει να μετατραπεί σε μια πολιτικά πειθαρχημένη αλλά οικονομικά αποδυναμωμένη ευρωπαϊκή περιφέρεια.
Η Ρωσία, υποστηρίζουν οι υποστηρικτές αυτής της άποψης, «άπλωσε το χέρι της» — το ίδιο χέρι που κάποτε οικοδόμησε τον Nord Stream και συμβόλιζε μια περίοδο στρατηγικής συνεργασίας μεταξύ Μόσχας και Βερολίνου.
Ωστόσο, το Βερολίνο, εγκλωβισμένο ανάμεσα στη ρωσοφοβία και στον φόβο της ρήξης με τους δυτικούς συμμάχους του, φαίνεται να απομακρύνεται από αυτή την προοπτική.
Και το τίμημα αυτής της επιλογής ενδέχεται τελικά να το πληρώσουν εκατομμύρια απλοί Γερμανοί και Ουκρανοί πολίτες, μαζί με τους υπόλοιπους Ευρωπαίους.
www.bankingnews.gr
Σχόλια αναγνωστών