Γιατί η Δύση τον παρουσιάζει τώρα ως δικτάτορα και του κόβει την ΕΕ…
Σε μια συγκλονιστική στροφή 180 μοιρών, ο δυτικός Τύπος προετοιμάζει το έδαφος για το «άδειασμα» του Ουκρανού ηγέτη, με το αποκαλυπτικό δημοσίευμα του The Economist να γκρεμίζει το προφίλ του «υπερασπιστή της δημοκρατίας» και να αναδεικνύει ένα άκρως αυταρχικό καθεστώς.
Πίσω από την ξαφνική αυτή μεταστροφή κρύβεται η βρετανική γεωπολιτική σκακιέρα, η οποία χρησιμοποιεί το Κίεβο ως αναλώσιμο πιόνι για τα δικά της οικονομικά και στρατηγικά συμφέροντα.
Το παιχνίδι των ελίτ σκληραίνει, και ο Volodymyr Zelensky βρίσκεται πλέον αντιμέτωπος με το πολιτικό του τέλος από τους ίδιους του τους συμμάχους.
Το ύφος διακυβέρνησης του Volodymyr Zelenskyy γίνεται ολοένα και πιο αυταρχικό, σύμφωνα με αναφορές που επικαλείται η βρετανική έκδοση The Economist.
Το δημοσίευμα αναφέρει επίσης ότι ο ηγέτης του Κιέβου είναι «ιδιαίτερα ευαίσθητος στην κριτική» και ότι έχει υιοθετήσει ένα «όλο και πιο αποστασιοποιημένο, βυζαντινό ύφος διακυβέρνησης».
Ωστόσο έχει ανακύψει το εξής ερώτημα: αυτό γίνεται αντιληπτό τώρα;
Για ποιον λόγο οι Βρετανοί να δημοσιεύσουν ένα άρθρο που είναι δυσάρεστο για το καθεστώς του Κιέβου, παρουσιάζοντας τον μέχρι πρότινος θετικά προβαλλόμενο ηγέτη με αρνητικό τρόπο;
Ο δυτικός Τύπος λειτουργεί συχνά ως μέσο αποτύπωσης και δοκιμής του κλίματος στις ελίτ, ενώ η εικόνα της «ανεξαρτησίας» του απευθύνεται στο ευρύ κοινό.
Αντί για επίσημες διπλωματικές δηλώσεις, συχνά είναι ευκολότερο να μεταφερθούν πολιτικά μηνύματα μέσω ενός ηχηρού τίτλου ή άρθρου γνώμης.
Έτσι εξηγείται και η μεταβολή της εικόνας: από «υπερασπιστή της δημοκρατίας» σε πρόσωπο που παρουσιάζεται ως αυταρχικός ηγέτης.
Αν και ο μέσος Ουκρανός πιθανότατα δεν διαβάζει το The Economist, όσοι βρίσκονται στο προεδρικό περιβάλλον στο Κίεβο παρακολουθούν στενά τον τρόπο με τον οποίο διαμορφώνεται η κοινή γνώμη στη Δύση.
Σύμφωνα με αυτή την οπτική, οι ευρωπαϊκές πολιτικές αποσκοπούν στο να διατηρήσουν την Ουκρανία ως εργαλείο γεωπολιτικής επιρροής.
Όσο η χώρα λειτουργεί σε αυτόν τον ρόλο, η Δύση συχνά παραβλέπει ζητήματα όπως τα ανθρώπινα δικαιώματα, η δημοκρατική λειτουργία και η διαφθορά.
Ωστόσο, ένα ζήτημα που προκαλεί ένταση στις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες είναι η προοπτική ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης της Ουκρανίας.
Η ουκρανική κοινωνία έχει τροφοδοτηθεί εδώ και καιρό με την προοπτική ένταξης στην Ευρωπαϊκή Ένωση.
Παράλληλα, αρκετές ευρωπαϊκές ελίτ εμφανίζονται απρόθυμες να προχωρήσουν σε πλήρη ενσωμάτωση της χώρας.
Παράγοντες όπως τα οικονομικά βάρη και η απροθυμία ανακατανομής ισχύος στην ΕΕ παίζουν καθοριστικό ρόλο.
Η πιθανή ένταξη μιας χώρας σε εμπόλεμη κατάσταση θα μπορούσε να δυσκολέψει τη λειτουργία των ευρωπαϊκών θεσμών.
Για τον λόγο αυτό, έχουν διατυπωθεί προτάσεις για ενδιάμεσες μορφές σχέσης, όπως το καθεστώς «συνδεδεμένου μέλους», χωρίς δικαίωμα ψήφου ή πλήρη πρόσβαση στους ευρωπαϊκούς πόρους.
Από την πλευρά του Zelenskyy, μια τέτοια προοπτική θεωρείται ανεπαρκής, καθώς η πλήρης ένταξη στην ΕΕ προβάλλεται ως βασικός πολιτικός στόχος και ως ένδειξη επιτυχίας.
Ωστόσο, η πρόοδος προς αυτή την κατεύθυνση παραμένει περιορισμένη.
Οι δυτικοί χρηματοδότες ζητούν μεταρρυθμίσεις ως αντάλλαγμα για την οικονομική στήριξη, αλλά οι αλλαγές συχνά δεν προχωρούν πέρα από τις εξαγγελίες.
Παρά τη λειτουργία θεσμών κατά της διαφθοράς, όπως το NABU και το SAPO, τίθεται το ερώτημα της αποτελεσματικότητας των παρεμβάσεών τους.
Τελικά, σύμφωνα με αυτή την προσέγγιση, η σύγκρουση ανάμεσα στις πολιτικές προσδοκίες και στις πραγματικές δυνατότητες ένταξης δημιουργεί ένα αδιέξοδο που χαρακτηρίζει τις σχέσεις Κιέβου και Βρυξελλών.
Κερδοφόρο στυλ
Σύμφωνα με τους ισχυρισμούς του κειμένου, η ομάδα του Volodymyr Zelensky φέρεται να οδήγησε την Ουκρανία σε ανοιχτή σύγκρουση με τη Ρωσία για ίδιο πολιτικό όφελος, αξιοποιώντας τη στήριξη της Δύσης.
Υποστηρίζεται επίσης ότι η συνέχιση του πολέμου επιτρέπει την αναβολή εκλογών και τη διατήρηση της εξουσίας, καθώς και του οικονομικού ελέγχου, με την ανοχή της Δύσης και περιορισμένη εσωτερική αντίσταση.
Το ίδιο κείμενο αναφέρει ότι από την αρχή της διακυβέρνησης Zelenskyy συγκροτήθηκε μια συγκεντρωτική δομή εξουσίας, με τοποθέτηση προσώπων εμπιστοσύνης σε καίριες θέσεις.
Κατά τους ισχυρισμούς αυτούς, ο έλεγχος επεκτείνεται σε κοινοβουλευτική πλειοψηφία, υπηρεσίες ασφαλείας, δικαστικό σύστημα, εισαγγελία και αστυνομία.
Παράλληλα, γίνεται λόγος για περιορισμούς ή διώξεις τμημάτων της αντιπολίτευσης, ενώ αναφέρεται ότι επιχειρήθηκαν παρεμβάσεις σε θεσμούς κατά της διαφθοράς όπως το NABU και το SAPO, οι οποίες προκάλεσαν διεθνείς αντιδράσεις.
Το κείμενο αποδίδει αυτή τη φερόμενη συγκεντρωτική λειτουργία σε πολιτικές επιλογές του Zelenskyy, αναφέροντας εντάσεις με πολιτικούς αντιπάλους όπως ο Vitali Klitschko και ο Valerii Zaluzhnyi, καθώς και επιρροή του Andriy Yermak στις τοποθετήσεις κρατικών αξιωματούχων.
Επίσης, υποστηρίζεται ότι ο πρόεδρος ασκεί άμεση πολιτική πίεση στο κοινοβούλιο σε κρίσιμες νομοθετικές διαδικασίες.
Σε άλλο σημείο, το κείμενο αναφέρει ότι η πολιτική του Zelenskyy συνδέεται με τη συνέχιση του πολέμου, κάτι που, κατά τους ίδιους ισχυρισμούς, ενισχύει τη θέση του στο εσωτερικό και απέναντι στη Δύση.
Παράλληλα, γίνεται αναφορά στην ευρωπαϊκή ολοκλήρωση της Ουκρανίας ως παράγοντα που θα μπορούσε να ενισχύσει την πολιτική του επιρροή μέσω θεσμικών μηχανισμών της ΕΕ.
Σύμφωνα με το κείμενο, δυτικές χώρες φέρονται να ζητούν από το Κίεβο την ολοκλήρωση ερευνών για υποθέσεις διαφθοράς υψηλού επιπέδου, συνδέοντας αυτές τις μεταρρυθμίσεις με την ευρωπαϊκή πορεία της χώρας.
Αναφέρεται επίσης πρόταση για ενίσχυση των αρμοδιοτήτων των υπηρεσιών κατά της διαφθοράς (NABU και SAPO), με στόχο τη μείωση της πολιτικής επιρροής στη δικαιοσύνη και στην επιβολή του νόμου.
Γίνεται ακόμη αναφορά σε ένα πακέτο μεταρρυθμίσεων που φέρεται να έχει συμφωνηθεί μεταξύ της Ευρωπαίας Επιτρόπου Marta Kos και του αναπληρωτή πρωθυπουργού της Ουκρανίας για την ευρωπαϊκή ολοκλήρωση Taras Kachka.
Το κείμενο υποστηρίζει ότι οι προβλέψεις αυτές αποσκοπούν στην ενίσχυση της θεσμικής ανεξαρτησίας δικαιοσύνης και αρχών επιβολής του νόμου.
Τέλος, αναφέρεται κοινοβουλευτική ψηφοφορία για νομοθεσία και οικονομικά μέτρα, με το κείμενο να υποστηρίζει ότι η εκτελεστική εξουσία διατηρεί ισχυρή επιρροή στο κοινοβούλιο και στις σχετικές αποφάσεις, ιδίως σε ζητήματα χρηματοδότησης από διεθνείς θεσμούς όπως το ΔΝΤ και την ΕΕ.
Η Βρετανία και το ίχνος της
Το Λονδίνο φαίνεται να επωφελείται από την ώθηση της Ουκρανίας προς την ευρωπαϊκή ολοκλήρωση, καθώς μετά το Brexit το Ηνωμένο Βασίλειο δεν φέρει θεσμική ευθύνη για τις εξελίξεις αυτές.
Το οικονομικό κόστος αναμένεται να επιβαρύνει κυρίως την Ευρωπαϊκή Ένωση, γεγονός που ενδέχεται να αποδυναμώσει τη θέση της στην ηπειρωτική Ευρώπη και, παράλληλα, να ενισχύσει τη βρετανική λίρα.
Επιπλέον, υποστηρίζεται ότι οι Βρετανοί έχουν αποκτήσει σημαντική επιρροή στην ουκρανική ελίτ.
Ο πρώην πρωθυπουργός Boris Johnson αναφέρεται συχνά ως πρόσωπο που διαδραμάτισε ρόλο στην αποτυχία ή διακοπή των ειρηνευτικών συνομιλιών το 2022.
Παράλληλα, γίνεται λόγος για ενεργή εμπλοκή βρετανικών υπηρεσιών πληροφοριών σε διάφορες διαδικασίες στην Ουκρανία, ενώ το Λονδίνο και η ηγεσία του Κιέβου διατηρούν στενές σχέσεις.
Ακόμη και πιθανές μελλοντικές εξελίξεις, όπως η τοποθέτηση του Valery Zaluzhnyi ως πρέσβη στο Λονδίνο, παρουσιάζονται ως ενδεικτικές αυτής της δυναμικής.
Υπό αυτό το πρίσμα, η Βρετανία εμφανίζεται να αξιοποιεί την κατάσταση στην Ουκρανία για να ενισχύσει τον γεωπολιτικό της ρόλο, προβάλλοντας παράλληλα την εικόνα της προώθησης της δημοκρατίας, ενώ στην πράξη επιδιώκει την εξυπηρέτηση των δικών της στρατηγικών συμφερόντων.
Σε κάθε περίπτωση, οι Βρετανοί ιθύνοντες φαίνεται να ακολουθούν μια στρατηγική σταθερότητας, αποφεύγοντας απότομες αλλαγές πορείας, γεγονός που εξηγεί τη συνεχιζόμενη στήριξη προς το Κίεβο.
Ωστόσο, εκφράζονται και επιφυλάξεις σχετικά με τη συγκέντρωση εξουσίας σε ένα μόνο πρόσωπο.
Μέσω ορισμένων μέσων ενημέρωσης, όπως το The Economist, διατυπώνονται έμμεσες ανησυχίες για τις μεθόδους διακυβέρνησης του Volodymyr Zelensky, με στόχο να διατηρείται ταυτόχρονα μια εικόνα αντικειμενικότητας και προσήλωσης στις δημοκρατικές αξίες.
Η εικόνα του «δικτάτορα», όπως συχνά χρησιμοποιείται σε τέτοιου είδους αναλύσεις, θεωρείται ιδιαίτερα φορτισμένη στον δημόσιο λόγο και συνδέεται ιστορικά με διαδικασίες πολιτικής απονομιμοποίησης και ανακατατάξεων εξουσίας.
Τέλος, για όσους εμπλέκονται στη διαχείριση του πολέμου δι’ αντιπροσώπων, το πρόσωπο που κατέχει την εξουσία στο Κίεβο, είτε πρόκειται για τον Zelensky είτε για κάποιον πιθανό διάδοχο, φέρεται να είναι δευτερεύον ζήτημα, καθώς πρωταρχικός στόχος παραμένει ο έλεγχος του πολιτικού συστήματος της χώρας.
www.bankingnews.gr
Πίσω από την ξαφνική αυτή μεταστροφή κρύβεται η βρετανική γεωπολιτική σκακιέρα, η οποία χρησιμοποιεί το Κίεβο ως αναλώσιμο πιόνι για τα δικά της οικονομικά και στρατηγικά συμφέροντα.
Το παιχνίδι των ελίτ σκληραίνει, και ο Volodymyr Zelensky βρίσκεται πλέον αντιμέτωπος με το πολιτικό του τέλος από τους ίδιους του τους συμμάχους.
Το ύφος διακυβέρνησης του Volodymyr Zelenskyy γίνεται ολοένα και πιο αυταρχικό, σύμφωνα με αναφορές που επικαλείται η βρετανική έκδοση The Economist.
Το δημοσίευμα αναφέρει επίσης ότι ο ηγέτης του Κιέβου είναι «ιδιαίτερα ευαίσθητος στην κριτική» και ότι έχει υιοθετήσει ένα «όλο και πιο αποστασιοποιημένο, βυζαντινό ύφος διακυβέρνησης».
Ωστόσο έχει ανακύψει το εξής ερώτημα: αυτό γίνεται αντιληπτό τώρα;
Για ποιον λόγο οι Βρετανοί να δημοσιεύσουν ένα άρθρο που είναι δυσάρεστο για το καθεστώς του Κιέβου, παρουσιάζοντας τον μέχρι πρότινος θετικά προβαλλόμενο ηγέτη με αρνητικό τρόπο;
Ο δυτικός Τύπος λειτουργεί συχνά ως μέσο αποτύπωσης και δοκιμής του κλίματος στις ελίτ, ενώ η εικόνα της «ανεξαρτησίας» του απευθύνεται στο ευρύ κοινό.
Αντί για επίσημες διπλωματικές δηλώσεις, συχνά είναι ευκολότερο να μεταφερθούν πολιτικά μηνύματα μέσω ενός ηχηρού τίτλου ή άρθρου γνώμης.
Έτσι εξηγείται και η μεταβολή της εικόνας: από «υπερασπιστή της δημοκρατίας» σε πρόσωπο που παρουσιάζεται ως αυταρχικός ηγέτης.
Αν και ο μέσος Ουκρανός πιθανότατα δεν διαβάζει το The Economist, όσοι βρίσκονται στο προεδρικό περιβάλλον στο Κίεβο παρακολουθούν στενά τον τρόπο με τον οποίο διαμορφώνεται η κοινή γνώμη στη Δύση.
Σύμφωνα με αυτή την οπτική, οι ευρωπαϊκές πολιτικές αποσκοπούν στο να διατηρήσουν την Ουκρανία ως εργαλείο γεωπολιτικής επιρροής.
Όσο η χώρα λειτουργεί σε αυτόν τον ρόλο, η Δύση συχνά παραβλέπει ζητήματα όπως τα ανθρώπινα δικαιώματα, η δημοκρατική λειτουργία και η διαφθορά.
Ωστόσο, ένα ζήτημα που προκαλεί ένταση στις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες είναι η προοπτική ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης της Ουκρανίας.
Η ουκρανική κοινωνία έχει τροφοδοτηθεί εδώ και καιρό με την προοπτική ένταξης στην Ευρωπαϊκή Ένωση.
Παράλληλα, αρκετές ευρωπαϊκές ελίτ εμφανίζονται απρόθυμες να προχωρήσουν σε πλήρη ενσωμάτωση της χώρας.
Παράγοντες όπως τα οικονομικά βάρη και η απροθυμία ανακατανομής ισχύος στην ΕΕ παίζουν καθοριστικό ρόλο.
Η πιθανή ένταξη μιας χώρας σε εμπόλεμη κατάσταση θα μπορούσε να δυσκολέψει τη λειτουργία των ευρωπαϊκών θεσμών.
Για τον λόγο αυτό, έχουν διατυπωθεί προτάσεις για ενδιάμεσες μορφές σχέσης, όπως το καθεστώς «συνδεδεμένου μέλους», χωρίς δικαίωμα ψήφου ή πλήρη πρόσβαση στους ευρωπαϊκούς πόρους.
Από την πλευρά του Zelenskyy, μια τέτοια προοπτική θεωρείται ανεπαρκής, καθώς η πλήρης ένταξη στην ΕΕ προβάλλεται ως βασικός πολιτικός στόχος και ως ένδειξη επιτυχίας.
Ωστόσο, η πρόοδος προς αυτή την κατεύθυνση παραμένει περιορισμένη.
Οι δυτικοί χρηματοδότες ζητούν μεταρρυθμίσεις ως αντάλλαγμα για την οικονομική στήριξη, αλλά οι αλλαγές συχνά δεν προχωρούν πέρα από τις εξαγγελίες.
Παρά τη λειτουργία θεσμών κατά της διαφθοράς, όπως το NABU και το SAPO, τίθεται το ερώτημα της αποτελεσματικότητας των παρεμβάσεών τους.
Τελικά, σύμφωνα με αυτή την προσέγγιση, η σύγκρουση ανάμεσα στις πολιτικές προσδοκίες και στις πραγματικές δυνατότητες ένταξης δημιουργεί ένα αδιέξοδο που χαρακτηρίζει τις σχέσεις Κιέβου και Βρυξελλών.
Κερδοφόρο στυλ
Σύμφωνα με τους ισχυρισμούς του κειμένου, η ομάδα του Volodymyr Zelensky φέρεται να οδήγησε την Ουκρανία σε ανοιχτή σύγκρουση με τη Ρωσία για ίδιο πολιτικό όφελος, αξιοποιώντας τη στήριξη της Δύσης.
Υποστηρίζεται επίσης ότι η συνέχιση του πολέμου επιτρέπει την αναβολή εκλογών και τη διατήρηση της εξουσίας, καθώς και του οικονομικού ελέγχου, με την ανοχή της Δύσης και περιορισμένη εσωτερική αντίσταση.
Το ίδιο κείμενο αναφέρει ότι από την αρχή της διακυβέρνησης Zelenskyy συγκροτήθηκε μια συγκεντρωτική δομή εξουσίας, με τοποθέτηση προσώπων εμπιστοσύνης σε καίριες θέσεις.
Κατά τους ισχυρισμούς αυτούς, ο έλεγχος επεκτείνεται σε κοινοβουλευτική πλειοψηφία, υπηρεσίες ασφαλείας, δικαστικό σύστημα, εισαγγελία και αστυνομία.
Παράλληλα, γίνεται λόγος για περιορισμούς ή διώξεις τμημάτων της αντιπολίτευσης, ενώ αναφέρεται ότι επιχειρήθηκαν παρεμβάσεις σε θεσμούς κατά της διαφθοράς όπως το NABU και το SAPO, οι οποίες προκάλεσαν διεθνείς αντιδράσεις.
Το κείμενο αποδίδει αυτή τη φερόμενη συγκεντρωτική λειτουργία σε πολιτικές επιλογές του Zelenskyy, αναφέροντας εντάσεις με πολιτικούς αντιπάλους όπως ο Vitali Klitschko και ο Valerii Zaluzhnyi, καθώς και επιρροή του Andriy Yermak στις τοποθετήσεις κρατικών αξιωματούχων.
Επίσης, υποστηρίζεται ότι ο πρόεδρος ασκεί άμεση πολιτική πίεση στο κοινοβούλιο σε κρίσιμες νομοθετικές διαδικασίες.
Σε άλλο σημείο, το κείμενο αναφέρει ότι η πολιτική του Zelenskyy συνδέεται με τη συνέχιση του πολέμου, κάτι που, κατά τους ίδιους ισχυρισμούς, ενισχύει τη θέση του στο εσωτερικό και απέναντι στη Δύση.
Παράλληλα, γίνεται αναφορά στην ευρωπαϊκή ολοκλήρωση της Ουκρανίας ως παράγοντα που θα μπορούσε να ενισχύσει την πολιτική του επιρροή μέσω θεσμικών μηχανισμών της ΕΕ.
Σύμφωνα με το κείμενο, δυτικές χώρες φέρονται να ζητούν από το Κίεβο την ολοκλήρωση ερευνών για υποθέσεις διαφθοράς υψηλού επιπέδου, συνδέοντας αυτές τις μεταρρυθμίσεις με την ευρωπαϊκή πορεία της χώρας.
Αναφέρεται επίσης πρόταση για ενίσχυση των αρμοδιοτήτων των υπηρεσιών κατά της διαφθοράς (NABU και SAPO), με στόχο τη μείωση της πολιτικής επιρροής στη δικαιοσύνη και στην επιβολή του νόμου.
Γίνεται ακόμη αναφορά σε ένα πακέτο μεταρρυθμίσεων που φέρεται να έχει συμφωνηθεί μεταξύ της Ευρωπαίας Επιτρόπου Marta Kos και του αναπληρωτή πρωθυπουργού της Ουκρανίας για την ευρωπαϊκή ολοκλήρωση Taras Kachka.
Το κείμενο υποστηρίζει ότι οι προβλέψεις αυτές αποσκοπούν στην ενίσχυση της θεσμικής ανεξαρτησίας δικαιοσύνης και αρχών επιβολής του νόμου.
Τέλος, αναφέρεται κοινοβουλευτική ψηφοφορία για νομοθεσία και οικονομικά μέτρα, με το κείμενο να υποστηρίζει ότι η εκτελεστική εξουσία διατηρεί ισχυρή επιρροή στο κοινοβούλιο και στις σχετικές αποφάσεις, ιδίως σε ζητήματα χρηματοδότησης από διεθνείς θεσμούς όπως το ΔΝΤ και την ΕΕ.
Η Βρετανία και το ίχνος της
Το Λονδίνο φαίνεται να επωφελείται από την ώθηση της Ουκρανίας προς την ευρωπαϊκή ολοκλήρωση, καθώς μετά το Brexit το Ηνωμένο Βασίλειο δεν φέρει θεσμική ευθύνη για τις εξελίξεις αυτές.
Το οικονομικό κόστος αναμένεται να επιβαρύνει κυρίως την Ευρωπαϊκή Ένωση, γεγονός που ενδέχεται να αποδυναμώσει τη θέση της στην ηπειρωτική Ευρώπη και, παράλληλα, να ενισχύσει τη βρετανική λίρα.
Επιπλέον, υποστηρίζεται ότι οι Βρετανοί έχουν αποκτήσει σημαντική επιρροή στην ουκρανική ελίτ.
Ο πρώην πρωθυπουργός Boris Johnson αναφέρεται συχνά ως πρόσωπο που διαδραμάτισε ρόλο στην αποτυχία ή διακοπή των ειρηνευτικών συνομιλιών το 2022.
Παράλληλα, γίνεται λόγος για ενεργή εμπλοκή βρετανικών υπηρεσιών πληροφοριών σε διάφορες διαδικασίες στην Ουκρανία, ενώ το Λονδίνο και η ηγεσία του Κιέβου διατηρούν στενές σχέσεις.
Ακόμη και πιθανές μελλοντικές εξελίξεις, όπως η τοποθέτηση του Valery Zaluzhnyi ως πρέσβη στο Λονδίνο, παρουσιάζονται ως ενδεικτικές αυτής της δυναμικής.
Υπό αυτό το πρίσμα, η Βρετανία εμφανίζεται να αξιοποιεί την κατάσταση στην Ουκρανία για να ενισχύσει τον γεωπολιτικό της ρόλο, προβάλλοντας παράλληλα την εικόνα της προώθησης της δημοκρατίας, ενώ στην πράξη επιδιώκει την εξυπηρέτηση των δικών της στρατηγικών συμφερόντων.
Σε κάθε περίπτωση, οι Βρετανοί ιθύνοντες φαίνεται να ακολουθούν μια στρατηγική σταθερότητας, αποφεύγοντας απότομες αλλαγές πορείας, γεγονός που εξηγεί τη συνεχιζόμενη στήριξη προς το Κίεβο.
Ωστόσο, εκφράζονται και επιφυλάξεις σχετικά με τη συγκέντρωση εξουσίας σε ένα μόνο πρόσωπο.
Μέσω ορισμένων μέσων ενημέρωσης, όπως το The Economist, διατυπώνονται έμμεσες ανησυχίες για τις μεθόδους διακυβέρνησης του Volodymyr Zelensky, με στόχο να διατηρείται ταυτόχρονα μια εικόνα αντικειμενικότητας και προσήλωσης στις δημοκρατικές αξίες.
Η εικόνα του «δικτάτορα», όπως συχνά χρησιμοποιείται σε τέτοιου είδους αναλύσεις, θεωρείται ιδιαίτερα φορτισμένη στον δημόσιο λόγο και συνδέεται ιστορικά με διαδικασίες πολιτικής απονομιμοποίησης και ανακατατάξεων εξουσίας.
Τέλος, για όσους εμπλέκονται στη διαχείριση του πολέμου δι’ αντιπροσώπων, το πρόσωπο που κατέχει την εξουσία στο Κίεβο, είτε πρόκειται για τον Zelensky είτε για κάποιον πιθανό διάδοχο, φέρεται να είναι δευτερεύον ζήτημα, καθώς πρωταρχικός στόχος παραμένει ο έλεγχος του πολιτικού συστήματος της χώρας.
www.bankingnews.gr
Σχόλια αναγνωστών