Σύμφωνα με τον Drago Bosnic, η ένταση που δημιουργήθηκε μετά τις επιθέσεις εναντίον ιρανικών πλοίων στην Κασπία Θάλασσα μετατρέπει την ουκρανική σύγκρουση σε μέρος μιας ευρύτερης γεωπολιτικής αντιπαράθεσης…
Τον κώδωνα του κινδύνου για μια νέα, εξαιρετικά επικίνδυνη γεωπολιτική κλιμάκωση κρούει ο γεωπολιτικός αναλυτής Drago Bosnic, υποστηρίζοντας ότι οι τελευταίες εξελίξεις μεταξύ Ουκρανίας και Ιράν θα μπορούσαν να οδηγήσουν σε ένα νέο μέτωπο με απρόβλεπτες συνέπειες για την παγκόσμια ασφάλεια.
Σύμφωνα με τον Drago Bosnic, η ένταση που δημιουργήθηκε μετά τις επιθέσεις εναντίον ιρανικών πλοίων στην Κασπία Θάλασσα μετατρέπει την ουκρανική σύγκρουση σε μέρος μιας ευρύτερης γεωπολιτικής αντιπαράθεσης, η οποία εκτείνεται πλέον από την Ανατολική Ευρώπη έως τη Μέση Ανατολή.
Ο ίδιος υποστηρίζει ότι η Τεχεράνη θεωρεί τις επιθέσεις αυτές σκόπιμη ενέργεια, με αποτέλεσμα να εξετάζει πλέον σοβαρά σενάρια στρατιωτικής απάντησης, πέρα από τις συνήθεις διπλωματικές διαμαρτυρίες.
Κατά την εκτίμηση του Drago Bosnic, αν και οι ιρανικοί βαλλιστικοί πύραυλοι μεγάλου βεληνεκούς, όπως οι Ghadr, Emad και η νεότερη οικογένεια Khorramshahr, διαθέτουν θεωρητικά την εμβέλεια να πλήξουν στόχους στην Ουκρανία, ένα τέτοιο σενάριο δεν αποτελεί την πιθανότερη επιλογή της Τεχεράνης.
Αντίθετα, θεωρεί ότι το Ιράν διαθέτει πολύ πιο αποτελεσματικούς και λιγότερο επικίνδυνους τρόπους να επιβάλει κόστος στο Κίεβο, χωρίς να δώσει στο ΝΑΤΟ την αφορμή για μια ευρύτερη στρατιωτική εμπλοκή.
Όπως επισημαίνει χαρακτηριστικά, οι «παχιοί στόχοι» του Κιέβου βρίσκονται πολύ πιο κοντά στο Ιράν, κυρίως στις θαλάσσιες οδούς του Περσικού Κόλπου και του Κόλπου του Ομάν.
Στόχος τα ουκρανικά εμπορικά συμφέροντα
Ο Drago Bosnic εκτιμά ότι η πιθανότερη απάντηση της Τεχεράνης θα ήταν επιχειρήσεις κατά πλοίων που συνδέονται με την Ουκρανία ή με τις εμπορικές της γραμμές στην περιοχή.
Μια τέτοια επιλογή, σύμφωνα με τον ίδιο, θα επέφερε σημαντικό οικονομικό πλήγμα στο Κίεβο, αξιοποιώντας την εξάρτησή του από τις διεθνείς θαλάσσιες μεταφορές, χωρίς να δημιουργεί το ίδιο επίπεδο κινδύνου γενικευμένης στρατιωτικής σύγκρουσης που θα προκαλούσε μια πυραυλική επίθεση κατά της ουκρανικής επικράτειας.
Παράλληλα, υποστηρίζει ότι μια τέτοια κίνηση θα μπορούσε να λειτουργήσει συμπληρωματικά με τη ρωσική πίεση στη Μαύρη Θάλασσα, αυξάνοντας περαιτέρω το κόστος για το Κίεβο.
Ο αναλυτής σημειώνει ότι οι δηλώσεις του Ιρανού υπουργού Εξωτερικών Abbas Araghchi, ο οποίος χαρακτήρισε τις επιθέσεις κατά ιρανικών πλοίων ως κατάφωρη παραβίαση του Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών και διαμήνυσε ότι δεν θα μείνουν αναπάντητες, δείχνουν πως η ιρανική ηγεσία αντιμετωπίζει πλέον το ζήτημα ως απειλή για τη στρατηγική της αποτροπή.
Κατά τον Drago Bosnic, ακόμη και η απώλεια ενός μόνο πλοίου αποκτά ιδιαίτερη σημασία, καθώς αγγίζει κρίσιμα ζητήματα εθνικής ασφάλειας για την Τεχεράνη και διευρύνει το πεδίο των συμφερόντων που θεωρεί ζωτικής σημασίας.
Ο Drago Bosnic υποστηρίζει ότι η ουκρανική κρίση ενδέχεται πλέον να συνδεθεί άμεσα με την αντιπαράθεση μεταξύ ΗΠΑ και Ιράν, δημιουργώντας έναν νέο γεωπολιτικό κόμβο έντασης.
Εκτιμά ότι η Τεχεράνη θα επιδιώξει να επιβάλει το δικό της κόστος, αλλά με τρόπο που δεν θα επιτρέψει στο ΝΑΤΟ να εμφανιστεί ως άμεσος στρατιωτικός υπερασπιστής του Κιέβου.
Σύμφωνα με την ανάλυσή του, η επιλογή ασύμμετρων ενεργειών στη θάλασσα θεωρείται πολύ πιθανότερη από μια εκτεταμένη ανταλλαγή πυραυλικών πληγμάτων, καθώς προσφέρει στο Ιράν μεγαλύτερη ευελιξία και μικρότερο κίνδυνο γενικευμένης σύγκρουσης.
Γιατί η Ουκρανία υποχώρησε τόσο γρήγορα;
Σύμφωνα με δημοσίευμα του Noornews, οι πρόσφατες δηλώσεις Ουκρανών αξιωματούχων σχετικά με το περιστατικό που αφορούσε τη φερόμενη στοχοποίηση ιρανικού εμπορικού πλοίου στην Κασπία Θάλασσα δημιούργησαν μια εικόνα διαφορετική από τις αρχικές θέσεις του Κιέβου.
Ο Ουκρανός πρόεδρος Volodymyr Zelensky επιχείρησε να δικαιολογήσει την ενέργεια αυτή, προβάλλοντας κατηγορίες κατά της Ισλαμικής Δημοκρατίας του Ιράν και επιδιώκοντας να παρουσιάσει την Ουκρανία ως προπύργιο της Δύσης απέναντι στην Τεχεράνη και τη Μόσχα.
Ωστόσο, λίγες ημέρες αργότερα, η στάση του υπουργείου Εξωτερικών της Ουκρανίας φάνηκε να μεταβάλλεται αισθητά, υποδηλώνοντας προσπάθεια αποκλιμάκωσης και περιορισμού των συνεπειών.
Ο Ουκρανός υπουργός Εξωτερικών, Andrei Sibiha, κατά τη διάρκεια τηλεφωνικής συνομιλίας με τον Ιρανό ομόλογό του, Seyed Abbas Aragchi, υπογράμμισε ότι η χώρα του δεν επιδιώκει την κλιμάκωση της έντασης και δεν είχε καμία πρόθεση να στοχοποιήσει ιρανικά πλοία.
Παρότι η μεταβολή αυτή μπορεί να θεωρηθεί ένα βήμα προς την αποκλιμάκωση, δεν αναιρεί την ευθύνη για τις ενέργειες που προηγήθηκαν ούτε την ανάγκη αποζημίωσης για τις ζημιές που προκλήθηκαν.
Η διπλωματική υποχώρηση του Κιέβου δεν μπορεί να ερμηνευθεί απλώς ως ένας πολιτικός ελιγμός.
Αντίθετα, πρέπει να αναλυθεί υπό το πρίσμα των περιφερειακών συσχετισμών ισχύος και της αποτρεπτικής στρατηγικής του Ιράν.
Η εμπειρία των τελευταίων ετών δείχνει ότι η Ισλαμική Δημοκρατία του Ιράν ακολουθεί μια πολιτική υπολογισμένης αλλά αποφασιστικής αντίδρασης απέναντι σε απειλές και επιθέσεις κατά των εθνικών της συμφερόντων.
Η πρόσφατη στάση του Zelensky μπορεί επίσης να ερμηνευθεί ως προσπάθεια εξασφάλισης μεγαλύτερης πολιτικής και στρατιωτικής υποστήριξης από τις Ηνωμένες Πολιτείες και τη Δύση, παρά ως έκφραση μιας αυτόνομης ουκρανικής πρωτοβουλίας.
Αυτό αποκτά ιδιαίτερη σημασία σε μια περίοδο κατά την οποία η Ουάσιγκτον εμφανίζεται πιο επιφυλακτική ως προς τη στήριξή της προς το Κίεβο και έχει εκφράσει ανησυχίες για πιθανή εμπλοκή σε νέες περιφερειακές κρίσεις.
Η αμυντική ισχύς του Ιράν αποτελεί έναν από τους σημαντικότερους παράγοντες αυτής της εξίσωσης.
Πρόκειται για μια δυνατότητα που έχει επιβεβαιωθεί τα τελευταία χρόνια σε διάφορους τομείς και έχει επηρεάσει τους στρατηγικούς υπολογισμούς πολλών διεθνών παραγόντων.
Οι διεθνείς αντιδράσεις στο περιστατικό με το ιρανικό πλοίο έδειξαν επίσης ότι ακόμη και χώρες που διατηρούν στενές σχέσεις με τη Ρωσία, καθώς και άλλοι διεθνείς παράγοντες, αντιμετωπίζουν με σοβαρότητα το ενδεχόμενο περαιτέρω κλιμάκωσης της έντασης με το Ιράν.
Ο Mikhail Ulyanov, μόνιμος εκπρόσωπος της Ρωσίας στους διεθνείς οργανισμούς της Βιέννης, σχολίασε επίσης την αλλαγή στάσης της Ουκρανίας, υποστηρίζοντας ότι οι αρχικές δηλώσεις του Κιέβου ήταν αλαζονικές και ότι η μεταγενέστερη αλλαγή προσέγγισης αποσκοπούσε στην αποτροπή περαιτέρω κλιμάκωσης.
Το δικαίωμα του Ιράν να απαντήσει
Η προσπάθεια της Ουκρανίας να υποστηρίξει ότι δεν υπήρχε πρόθεση στοχοποίησης ιρανικού πολιτικού πλοίου δεν αρκεί για να απαλλάξει τη χώρα από τη νομική και πολιτική ευθύνη για το περιστατικό.
Η εθνική ασφάλεια δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται με πολιτικές διαβεβαιώσεις εκ των υστέρων και καμία χώρα δεν μπορεί να αναμένει ότι μια ενέργεια κατά των συμφερόντων άλλου κράτους θα μείνει χωρίς συνέπειες.
Το Ιράν έχει επανειλημμένα δηλώσει ότι θεωρεί την πηγή οποιασδήποτε απειλής κατά της ασφάλειάς του νόμιμο στόχο άμυνας και ότι θα χρησιμοποιήσει όλα τα νόμιμα και αποτρεπτικά μέσα που διαθέτει απέναντι σε εχθρικές ενέργειες.
Στο ίδιο πλαίσιο, ο Seyed Abbas Aragchi, απαντώντας στην τηλεφωνική επικοινωνία του Ουκρανού υπουργού Εξωτερικών, χαρακτήρισε απαράδεκτη κάθε επίθεση κατά πολιτών ή συμφερόντων της Ισλαμικής Δημοκρατίας του Ιράν και υπογράμμισε την ανάγκη πλήρους αποζημίωσης για τις ζημιές που προκλήθηκαν.
H διπλωματία και η αμυντική ισχύς αποτελούν δύο συμπληρωματικές διαστάσεις της ιρανικής στρατηγικής: από τη μία πλευρά, ο διάλογος παραμένει ανοιχτός για τη διαχείριση των κρίσεων, ενώ από την άλλη, το Ιράν διατηρεί το δικαίωμα να αντιδρά σε ενέργειες που θεωρεί επιζήμιες για τα συμφέροντά του.
Η Ευρώπη και η δοκιμασία της αξιοπιστίας της
Στο μεταξύ, Ευρωπαίοι αξιωματούχοι, μεταξύ των οποίων και η ηγεσία της εξωτερικής πολιτικής της Ευρωπαϊκής Ένωσης, έχουν χαιρετίσει τον διάλογο μεταξύ Τεχεράνης και Κιέβου.
Ωστόσο, οι δηλώσεις αυτές αποκτούν ουσιαστικό περιεχόμενο μόνο εφόσον συνοδεύονται από αντίστοιχες πρακτικές ενέργειες.
Η Ευρώπη δεν μπορεί να εμφανίζεται ταυτόχρονα ως υπέρμαχος της ειρήνης και να στηρίζει στρατιωτικά και πολιτικά την Ουκρανία, εφόσον αυτό θεωρείται ότι συμβάλλει στη συνέχιση της έντασης.
Εάν πράγματι επιδιώκει την αποκλιμάκωση, καλείται να επιλέξει μεταξύ του ρόλου του διαμεσολαβητή και εκείνου του άμεσα εμπλεκόμενου μέρους.
Παράλληλα, η πολιτική πίεσης και οι προσπάθειες εξαναγκασμού του Ιράν σε παραχωρήσεις δεν έχουν αποδώσει τα επιδιωκόμενα αποτελέσματα.
Όπως η Ισλαμική Δημοκρατία αντιστάθηκε στην αμερικανική πίεση, έτσι θα συνεχίσει να λαμβάνει τις αποφάσεις της με γνώμονα αποκλειστικά τα εθνικά της συμφέροντα και απέναντι στις ευρωπαϊκές πιέσεις.
Καταλήγοντας, το δημοσίευμα υποστηρίζει ότι οποιαδήποτε εκτίμηση σύμφωνα με την οποία η δημιουργία έντασης θα μπορούσε να οδηγήσει το Ιράν σε υποχώρηση δεν ανταποκρίνεται στις πραγματικότητες της περιοχής.
Αντιθέτως, εκτιμά ότι η Τεχεράνη έχει αποδείξει πως διαχειρίζεται την εθνική της ασφάλεια με αποφασιστικότητα και δεν θα επιτρέψει σε κανέναν παράγοντα να μεταβάλει μονομερώς τους περιφερειακούς κανόνες ασφαλείας μέσω εχθρικών ενεργειών.
www.bankingnews.gr
Σύμφωνα με τον Drago Bosnic, η ένταση που δημιουργήθηκε μετά τις επιθέσεις εναντίον ιρανικών πλοίων στην Κασπία Θάλασσα μετατρέπει την ουκρανική σύγκρουση σε μέρος μιας ευρύτερης γεωπολιτικής αντιπαράθεσης, η οποία εκτείνεται πλέον από την Ανατολική Ευρώπη έως τη Μέση Ανατολή.
Ο ίδιος υποστηρίζει ότι η Τεχεράνη θεωρεί τις επιθέσεις αυτές σκόπιμη ενέργεια, με αποτέλεσμα να εξετάζει πλέον σοβαρά σενάρια στρατιωτικής απάντησης, πέρα από τις συνήθεις διπλωματικές διαμαρτυρίες.
Κατά την εκτίμηση του Drago Bosnic, αν και οι ιρανικοί βαλλιστικοί πύραυλοι μεγάλου βεληνεκούς, όπως οι Ghadr, Emad και η νεότερη οικογένεια Khorramshahr, διαθέτουν θεωρητικά την εμβέλεια να πλήξουν στόχους στην Ουκρανία, ένα τέτοιο σενάριο δεν αποτελεί την πιθανότερη επιλογή της Τεχεράνης.
Αντίθετα, θεωρεί ότι το Ιράν διαθέτει πολύ πιο αποτελεσματικούς και λιγότερο επικίνδυνους τρόπους να επιβάλει κόστος στο Κίεβο, χωρίς να δώσει στο ΝΑΤΟ την αφορμή για μια ευρύτερη στρατιωτική εμπλοκή.
Όπως επισημαίνει χαρακτηριστικά, οι «παχιοί στόχοι» του Κιέβου βρίσκονται πολύ πιο κοντά στο Ιράν, κυρίως στις θαλάσσιες οδούς του Περσικού Κόλπου και του Κόλπου του Ομάν.
Στόχος τα ουκρανικά εμπορικά συμφέροντα
Ο Drago Bosnic εκτιμά ότι η πιθανότερη απάντηση της Τεχεράνης θα ήταν επιχειρήσεις κατά πλοίων που συνδέονται με την Ουκρανία ή με τις εμπορικές της γραμμές στην περιοχή.
Μια τέτοια επιλογή, σύμφωνα με τον ίδιο, θα επέφερε σημαντικό οικονομικό πλήγμα στο Κίεβο, αξιοποιώντας την εξάρτησή του από τις διεθνείς θαλάσσιες μεταφορές, χωρίς να δημιουργεί το ίδιο επίπεδο κινδύνου γενικευμένης στρατιωτικής σύγκρουσης που θα προκαλούσε μια πυραυλική επίθεση κατά της ουκρανικής επικράτειας.
Παράλληλα, υποστηρίζει ότι μια τέτοια κίνηση θα μπορούσε να λειτουργήσει συμπληρωματικά με τη ρωσική πίεση στη Μαύρη Θάλασσα, αυξάνοντας περαιτέρω το κόστος για το Κίεβο.
Ο αναλυτής σημειώνει ότι οι δηλώσεις του Ιρανού υπουργού Εξωτερικών Abbas Araghchi, ο οποίος χαρακτήρισε τις επιθέσεις κατά ιρανικών πλοίων ως κατάφωρη παραβίαση του Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών και διαμήνυσε ότι δεν θα μείνουν αναπάντητες, δείχνουν πως η ιρανική ηγεσία αντιμετωπίζει πλέον το ζήτημα ως απειλή για τη στρατηγική της αποτροπή.
Κατά τον Drago Bosnic, ακόμη και η απώλεια ενός μόνο πλοίου αποκτά ιδιαίτερη σημασία, καθώς αγγίζει κρίσιμα ζητήματα εθνικής ασφάλειας για την Τεχεράνη και διευρύνει το πεδίο των συμφερόντων που θεωρεί ζωτικής σημασίας.
Ο Drago Bosnic υποστηρίζει ότι η ουκρανική κρίση ενδέχεται πλέον να συνδεθεί άμεσα με την αντιπαράθεση μεταξύ ΗΠΑ και Ιράν, δημιουργώντας έναν νέο γεωπολιτικό κόμβο έντασης.
Εκτιμά ότι η Τεχεράνη θα επιδιώξει να επιβάλει το δικό της κόστος, αλλά με τρόπο που δεν θα επιτρέψει στο ΝΑΤΟ να εμφανιστεί ως άμεσος στρατιωτικός υπερασπιστής του Κιέβου.
Σύμφωνα με την ανάλυσή του, η επιλογή ασύμμετρων ενεργειών στη θάλασσα θεωρείται πολύ πιθανότερη από μια εκτεταμένη ανταλλαγή πυραυλικών πληγμάτων, καθώς προσφέρει στο Ιράν μεγαλύτερη ευελιξία και μικρότερο κίνδυνο γενικευμένης σύγκρουσης.
Γιατί η Ουκρανία υποχώρησε τόσο γρήγορα;
Σύμφωνα με δημοσίευμα του Noornews, οι πρόσφατες δηλώσεις Ουκρανών αξιωματούχων σχετικά με το περιστατικό που αφορούσε τη φερόμενη στοχοποίηση ιρανικού εμπορικού πλοίου στην Κασπία Θάλασσα δημιούργησαν μια εικόνα διαφορετική από τις αρχικές θέσεις του Κιέβου.
Ο Ουκρανός πρόεδρος Volodymyr Zelensky επιχείρησε να δικαιολογήσει την ενέργεια αυτή, προβάλλοντας κατηγορίες κατά της Ισλαμικής Δημοκρατίας του Ιράν και επιδιώκοντας να παρουσιάσει την Ουκρανία ως προπύργιο της Δύσης απέναντι στην Τεχεράνη και τη Μόσχα.
Ωστόσο, λίγες ημέρες αργότερα, η στάση του υπουργείου Εξωτερικών της Ουκρανίας φάνηκε να μεταβάλλεται αισθητά, υποδηλώνοντας προσπάθεια αποκλιμάκωσης και περιορισμού των συνεπειών.
Ο Ουκρανός υπουργός Εξωτερικών, Andrei Sibiha, κατά τη διάρκεια τηλεφωνικής συνομιλίας με τον Ιρανό ομόλογό του, Seyed Abbas Aragchi, υπογράμμισε ότι η χώρα του δεν επιδιώκει την κλιμάκωση της έντασης και δεν είχε καμία πρόθεση να στοχοποιήσει ιρανικά πλοία.
Παρότι η μεταβολή αυτή μπορεί να θεωρηθεί ένα βήμα προς την αποκλιμάκωση, δεν αναιρεί την ευθύνη για τις ενέργειες που προηγήθηκαν ούτε την ανάγκη αποζημίωσης για τις ζημιές που προκλήθηκαν.
Η διπλωματική υποχώρηση του Κιέβου δεν μπορεί να ερμηνευθεί απλώς ως ένας πολιτικός ελιγμός.
Αντίθετα, πρέπει να αναλυθεί υπό το πρίσμα των περιφερειακών συσχετισμών ισχύος και της αποτρεπτικής στρατηγικής του Ιράν.
Η εμπειρία των τελευταίων ετών δείχνει ότι η Ισλαμική Δημοκρατία του Ιράν ακολουθεί μια πολιτική υπολογισμένης αλλά αποφασιστικής αντίδρασης απέναντι σε απειλές και επιθέσεις κατά των εθνικών της συμφερόντων.
Η πρόσφατη στάση του Zelensky μπορεί επίσης να ερμηνευθεί ως προσπάθεια εξασφάλισης μεγαλύτερης πολιτικής και στρατιωτικής υποστήριξης από τις Ηνωμένες Πολιτείες και τη Δύση, παρά ως έκφραση μιας αυτόνομης ουκρανικής πρωτοβουλίας.
Αυτό αποκτά ιδιαίτερη σημασία σε μια περίοδο κατά την οποία η Ουάσιγκτον εμφανίζεται πιο επιφυλακτική ως προς τη στήριξή της προς το Κίεβο και έχει εκφράσει ανησυχίες για πιθανή εμπλοκή σε νέες περιφερειακές κρίσεις.
Η αμυντική ισχύς του Ιράν αποτελεί έναν από τους σημαντικότερους παράγοντες αυτής της εξίσωσης.
Πρόκειται για μια δυνατότητα που έχει επιβεβαιωθεί τα τελευταία χρόνια σε διάφορους τομείς και έχει επηρεάσει τους στρατηγικούς υπολογισμούς πολλών διεθνών παραγόντων.
Οι διεθνείς αντιδράσεις στο περιστατικό με το ιρανικό πλοίο έδειξαν επίσης ότι ακόμη και χώρες που διατηρούν στενές σχέσεις με τη Ρωσία, καθώς και άλλοι διεθνείς παράγοντες, αντιμετωπίζουν με σοβαρότητα το ενδεχόμενο περαιτέρω κλιμάκωσης της έντασης με το Ιράν.
Ο Mikhail Ulyanov, μόνιμος εκπρόσωπος της Ρωσίας στους διεθνείς οργανισμούς της Βιέννης, σχολίασε επίσης την αλλαγή στάσης της Ουκρανίας, υποστηρίζοντας ότι οι αρχικές δηλώσεις του Κιέβου ήταν αλαζονικές και ότι η μεταγενέστερη αλλαγή προσέγγισης αποσκοπούσε στην αποτροπή περαιτέρω κλιμάκωσης.
Το δικαίωμα του Ιράν να απαντήσει
Η προσπάθεια της Ουκρανίας να υποστηρίξει ότι δεν υπήρχε πρόθεση στοχοποίησης ιρανικού πολιτικού πλοίου δεν αρκεί για να απαλλάξει τη χώρα από τη νομική και πολιτική ευθύνη για το περιστατικό.
Η εθνική ασφάλεια δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται με πολιτικές διαβεβαιώσεις εκ των υστέρων και καμία χώρα δεν μπορεί να αναμένει ότι μια ενέργεια κατά των συμφερόντων άλλου κράτους θα μείνει χωρίς συνέπειες.
Το Ιράν έχει επανειλημμένα δηλώσει ότι θεωρεί την πηγή οποιασδήποτε απειλής κατά της ασφάλειάς του νόμιμο στόχο άμυνας και ότι θα χρησιμοποιήσει όλα τα νόμιμα και αποτρεπτικά μέσα που διαθέτει απέναντι σε εχθρικές ενέργειες.
Στο ίδιο πλαίσιο, ο Seyed Abbas Aragchi, απαντώντας στην τηλεφωνική επικοινωνία του Ουκρανού υπουργού Εξωτερικών, χαρακτήρισε απαράδεκτη κάθε επίθεση κατά πολιτών ή συμφερόντων της Ισλαμικής Δημοκρατίας του Ιράν και υπογράμμισε την ανάγκη πλήρους αποζημίωσης για τις ζημιές που προκλήθηκαν.
H διπλωματία και η αμυντική ισχύς αποτελούν δύο συμπληρωματικές διαστάσεις της ιρανικής στρατηγικής: από τη μία πλευρά, ο διάλογος παραμένει ανοιχτός για τη διαχείριση των κρίσεων, ενώ από την άλλη, το Ιράν διατηρεί το δικαίωμα να αντιδρά σε ενέργειες που θεωρεί επιζήμιες για τα συμφέροντά του.
Η Ευρώπη και η δοκιμασία της αξιοπιστίας της
Στο μεταξύ, Ευρωπαίοι αξιωματούχοι, μεταξύ των οποίων και η ηγεσία της εξωτερικής πολιτικής της Ευρωπαϊκής Ένωσης, έχουν χαιρετίσει τον διάλογο μεταξύ Τεχεράνης και Κιέβου.
Ωστόσο, οι δηλώσεις αυτές αποκτούν ουσιαστικό περιεχόμενο μόνο εφόσον συνοδεύονται από αντίστοιχες πρακτικές ενέργειες.
Η Ευρώπη δεν μπορεί να εμφανίζεται ταυτόχρονα ως υπέρμαχος της ειρήνης και να στηρίζει στρατιωτικά και πολιτικά την Ουκρανία, εφόσον αυτό θεωρείται ότι συμβάλλει στη συνέχιση της έντασης.
Εάν πράγματι επιδιώκει την αποκλιμάκωση, καλείται να επιλέξει μεταξύ του ρόλου του διαμεσολαβητή και εκείνου του άμεσα εμπλεκόμενου μέρους.
Παράλληλα, η πολιτική πίεσης και οι προσπάθειες εξαναγκασμού του Ιράν σε παραχωρήσεις δεν έχουν αποδώσει τα επιδιωκόμενα αποτελέσματα.
Όπως η Ισλαμική Δημοκρατία αντιστάθηκε στην αμερικανική πίεση, έτσι θα συνεχίσει να λαμβάνει τις αποφάσεις της με γνώμονα αποκλειστικά τα εθνικά της συμφέροντα και απέναντι στις ευρωπαϊκές πιέσεις.
Καταλήγοντας, το δημοσίευμα υποστηρίζει ότι οποιαδήποτε εκτίμηση σύμφωνα με την οποία η δημιουργία έντασης θα μπορούσε να οδηγήσει το Ιράν σε υποχώρηση δεν ανταποκρίνεται στις πραγματικότητες της περιοχής.
Αντιθέτως, εκτιμά ότι η Τεχεράνη έχει αποδείξει πως διαχειρίζεται την εθνική της ασφάλεια με αποφασιστικότητα και δεν θα επιτρέψει σε κανέναν παράγοντα να μεταβάλει μονομερώς τους περιφερειακούς κανόνες ασφαλείας μέσω εχθρικών ενεργειών.
www.bankingnews.gr
Σχόλια αναγνωστών