Μια ιδιαίτερα απαισιόδοξη εκτίμηση για την πορεία του πολέμου στην Ουκρανία διατύπωσε ο David Gibbs, καθηγητής Ιστορίας στο Πανεπιστήμιο της Αριζόνα, υποστηρίζοντας ότι ο ουκρανικός στρατός θα μπορούσε να βρεθεί αντιμέτωπος με σοβαρή κρίση συνοχής μέσα στους επόμενους μήνες.
Ο Gibbs θεωρεί ότι η συνεχής δυτική στρατιωτική βοήθεια δεν αλλάζει κατ’ ανάγκην τη βασική ισορροπία στο πεδίο, αλλά μπορεί να παρατείνει μια σύγκρουση που έχει ήδη προκαλέσει τεράστιες απώλειες και εξάντληση.
Το πιο ανησυχητικό σενάριο που περιέγραψε αφορά το ενδεχόμενο ο ουκρανικός στρατός να αρχίσει να «διαλύεται» υπό το βάρος των απωλειών, των προβλημάτων κινητοποίησης και της παρατεταμένης πίεσης στο μέτωπο.
«Τα πρώτα σημάδια είναι ήδη ορατά»
Κατά τον Αμερικανό ακαδημαϊκό, οι στρατοί μπορούν να διατηρούνται υπό ακραία πίεση μόνο μέχρι ενός σημείου.
Ως ενδείξεις αυξανόμενης κόπωσης στην Ουκρανία ανέφερε τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν οι αρχές στην κινητοποίηση νέου προσωπικού, την κοινωνική αντίδραση σε ορισμένες πρακτικές στρατολόγησης και τις βαριές απώλειες που έχουν υποστεί οι ουκρανικές δυνάμεις.
Οι εκτιμήσεις αυτές αποτελούν προσωπική ανάλυση του Gibbs και όχι επιβεβαιωμένη πρόβλεψη για επικείμενη κατάρρευση του ουκρανικού στρατού.
Ωστόσο, αγγίζουν ένα από τα κρισιμότερα προβλήματα του Κιέβου: την ικανότητά του να αντικαθιστά ανθρώπους και υλικό με τον ίδιο ρυθμό που τα χάνει στο μέτωπο.
Όχι μόνο ουκρανική ήττα – Πλήγμα και για το ΝΑΤΟ
Ο Gibbs προχωρά ακόμη περισσότερο, υποστηρίζοντας ότι μια ενδεχόμενη στρατιωτική ήττα της Ουκρανίας δεν θα περιοριζόταν στα σύνορα της χώρας.
Κατά την άποψή του, θα αποτελούσε σοβαρό πλήγμα για το ΝΑΤΟ και κυρίως για τις Ηνωμένες Πολιτείες, οι οποίες αποτελούν τον ισχυρότερο στρατιωτικό και πολιτικό πυλώνα της Συμμαχίας.
Η λογική του είναι ότι η Δύση έχει επενδύσει τόσο μεγάλο πολιτικό, οικονομικό και στρατιωτικό κεφάλαιο στην υποστήριξη του Κιέβου, ώστε μια καθαρή ουκρανική ήττα θα μπορούσε να αμφισβητήσει την αξιοπιστία ολόκληρου του δυτικού συστήματος συμμαχιών.
Το μεγάλο πρόβλημα του Κιέβου: άνθρωποι, πυρομαχικά και αεράμυνα
Πίσω από τη συζήτηση περί κατάρρευσης βρίσκεται ένα πολύ πιο συγκεκριμένο πρόβλημα.
Η Ουκρανία χρειάζεται συνεχώς νέο προσωπικό, πυρομαχικά, αντιαεροπορικούς πυραύλους και συστήματα αναχαίτισης.
Ιδιαίτερα η αεράμυνα αποτελεί κρίσιμο ζήτημα, καθώς η Ρωσία συνεχίζει να χρησιμοποιεί πυραύλους και drones εναντίον ουκρανικών στόχων.
Το Κίεβο επιδιώκει περισσότερα συστήματα και πυρομαχικά από τους δυτικούς συμμάχους του, όμως τα διαθέσιμα αποθέματα δεν είναι ανεξάντλητα και οι ευρωπαϊκές χώρες έχουν ταυτόχρονα τη δική τους ανάγκη να αναπληρώσουν στρατιωτικό υλικό.
Έτσι, η μάχη δεν διεξάγεται μόνο στα χαρακώματα.
Διεξάγεται και στις γραμμές παραγωγής της αμυντικής βιομηχανίας.
Η Ευρώπη καλείται να σηκώσει μεγαλύτερο βάρος
Ένα ακόμη στοιχείο που περιπλέκει την κατάσταση είναι η προσπάθεια των Ηνωμένων Πολιτειών να μεταφέρουν μεγαλύτερο μέρος του βάρους της υποστήριξης προς την Ευρώπη.
Για το Κίεβο, αυτό δημιουργεί ένα κρίσιμο ερώτημα: μπορούν οι ευρωπαϊκές χώρες να αντικαταστήσουν σε επαρκή βαθμό την αμερικανική στρατιωτική ισχύ;
Η απάντηση δεν είναι απλή.
Η Ευρώπη έχει αυξήσει τις αμυντικές δαπάνες και την παραγωγή, αλλά εξακολουθεί να εξαρτάται από τις Ηνωμένες Πολιτείες σε αρκετούς τομείς υψηλής τεχνολογίας, από την αεράμυνα μέχρι τις πληροφορίες και ορισμένα προηγμένα πυρομαχικά.
Και όσο ο πόλεμος συνεχίζεται, τόσο μεγαλύτερη γίνεται η πίεση στα αποθέματα και στις κυβερνήσεις.
H μάχη πλέον είναι και μάχη αντοχής
Η ουσία της προειδοποίησης του David Gibbs δεν βρίσκεται τόσο στην πρόβλεψη μιας ξαφνικής κατάρρευσης όσο σε κάτι βαθύτερο: στο ερώτημα ποια πλευρά μπορεί να αντέξει περισσότερο.
Η Ρωσία διαθέτει μεγαλύτερο πληθυσμό, μεγαλύτερη εγχώρια στρατιωτική παραγωγή και σημαντικά μεγαλύτερα αποθέματα ανθρώπινου δυναμικού.
Η Ουκρανία, από την άλλη, εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από τη δυτική βοήθεια για να διατηρήσει την πολεμική της προσπάθεια.
Αυτό σημαίνει ότι η διάρκεια του πολέμου μπορεί να λειτουργεί διαφορετικά για τις δύο πλευρές.
Και αν το Κίεβο αρχίσει να αντιμετωπίζει ταυτόχρονα ελλείψεις προσωπικού, πυρομαχικών και αεράμυνας, τότε η πίεση μπορεί να γίνει πολύ πιο επικίνδυνη.
Το αν αυτή η πίεση θα οδηγήσει πράγματι σε «διάλυση» του ουκρανικού στρατού, όπως φοβάται ο Gibbs, παραμένει αβέβαιο.
Αλλά ένα πράγμα είναι σαφές: ο πόλεμος έχει μετατραπεί σε αγώνα εξάντλησης — και σε τέτοιους πολέμους, η αντοχή μπορεί τελικά να αποδειχθεί πιο κρίσιμη από οποιαδήποτε μεμονωμένη νίκη στο πεδίο.
www.bankingnews.gr
Σχόλια αναγνωστών