Η Γαλλία, η Γερμανία και η Βρετανία επεξεργάζονται το δικό τους εναλλακτικό πλαίσιο διαπραγματεύσεων για τη διευθέτηση της ουκρανικής σύγκρουσης, φοβούμενες ότι ο πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής, Donald Trump, θα τις αποκλείσει από τη διαδικασία λήψης των αποφάσεων.
Μπροστά στον ορατό πλέον κίνδυνο να περιθωριοποιηθούν πλήρως από τις εξελίξεις, οι ισχυρότερες δυνάμεις της γηραιάς ηπείρου αναλαμβάνουν παρασκηνιακές πρωτοβουλίες.
Η Γαλλία, η Γερμανία και η Βρετανία επεξεργάζονται το δικό τους εναλλακτικό πλαίσιο διαπραγματεύσεων για τη διευθέτηση της ουκρανικής σύγκρουσης, φοβούμενες ότι ο πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής, Donald Trump, θα τις αποκλείσει από τη διαδικασία λήψης των αποφάσεων.
Το ευρωπαϊκό μέτωπο και ο φόβος των μυστικών συμφωνιών Ουάσιγκτον - Μόσχας
Σύμφωνα με αποκαλύψεις της εφημερίδας The New York Times, επικαλούμενης ευρωπαίους αξιωματούχους, το Παρίσι, το Βερολίνο και το Λονδίνο συνασπίζονται προκειμένου να διασφαλίσουν μια θέση στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων.
Οι ευρωπαϊκές πρωτεύουσες θεωρούν ότι η επίλυση του πολέμου στην Ουκρανία και οι μελλοντικές σχέσεις με τη Ρωσία είναι ζητήματα ζωτικής σημασίας για την ασφάλεια της Ευρώπης, γι' αυτό και αρνούνται να παραμείνουν απλοί θεατές.
«Ευρωπαίοι διπλωμάτες αναπτύσσουν ένα πλαίσιο μελλοντικών διαπραγματεύσεων για την προάσπιση των ευρωπαϊκών συμφερόντων, ώστε να εμποδίσουν την Ουάσιγκτον και τη Μόσχα να καταλήξουν σε συμφωνίες ερήμην τους», αναφέρει το δημοσίευμα.
Ηγετικό ρόλο στη διαμόρφωση της κοινής ευρωπαϊκής γραμμής διαδραματίζουν η Γαλλία και η Γερμανία.
Από την πλευρά της, η Βρετανία —υπό τη νέα ηγεσία του πρωθυπουργού Andy Burnham— συμμετέχει ενεργά αλλά κινείται με ιδιαίτερη προσοχή, αποφεύγοντας κινήσεις που θα μπορούσαν να δοκιμάσουν τα όρια των σχέσεων του Λονδίνου με τον αμερικανό ηγέτη Donald Trump.
Ο φόβος της ευρωπαϊκής περιθωριοποίησης μπροστά στη ρωσική επικράτηση
Πίσω από τις διπλωματικές διατυπώσεις περί «προάσπισης των ευρωπαϊκών συμφερόντων», η εσπευσμένη πρωτοβουλία της Γαλλίας, της Γερμανίας και της Βρετανίας να διαμορφώσουν δικό τους πλαίσιο διαπραγματεύσεων αποκαλύπτει μια κυνική παραδοχή: οι ευρωπαϊκές ηγεσίες βλέπουν την πλάστιγγα του πολέμου να γέρνει οριστικά υπέρ της Ρωσίας και ενσκύπτει ο τρόμος της επόμενης μέρας.
Η πραγματικότητα του πεδίου και η...«πίτα»
Η Ευρώπη αντιλαμβάνεται ότι η στρατιωτική επικράτηση της Μόσχας δημιουργεί μια νέα πραγματικότητα.
Η Ρωσία αποκτά τον έλεγχο κρίσιμων εδαφών, πλούσιων πηγών ορυκτού πλούτου, βιομηχανικών υποδομών και στρατηγικών περασμάτων στη Μαύρη Θάλασσα.
Η επαναδιαμόρφωση του χάρτη συνεπάγεται μια τεράστια «πίτα» που περιλαμβάνει από την ανοικοδόμηση και τους νέους εμπορικούς δρόμους, μέχρι τις μελλοντικές ενεργειακές ισορροπίες και τις αρχιτεκτονικές ασφαλείας.
Αν η Ευρώπη μείνει εκτός των συνομιλιών, δεν θα έχει κανέναν λόγο στη μοιρασιά των ζωνών επηρεασμού και στα ανταλλάγματα της ειρήνης.
Ο μεγαλύτερος τρόμος για το Παρίσι, το Βερολίνο και το Λονδίνο είναι να επιτευχθεί μια συμφωνία απευθείας ανάμεσα στον Donald Trump και τον Vladimir Putin.
Αν οι Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής και η Ρωσία «τα βρουν» μεταξύ τους, η Ευρώπη θα βρεθεί στη μειονεκτική θέση να πληρώσει τον λογαριασμό (οικονομική στήριξη, προσφυγικά κύματα, κόστος ανασυγκρότησης), χωρίς να έχει καμία απολύτως επιρροή στους όρους της συμφωνίας.
Μια τέτοια εξέλιξη θα επιβεβαιώσει ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση αδυνατεί να διαχειριστεί την ασφάλεια στην ίδια της την «αυλή», μετατρέποντάς την σε αμελητέα ποσότητα στο παγκόσμιο στερέωμα.
Το υπόβαθρο
Υπενθυμίζεται πως η γεωστρατηγική αξία της Ουκρανίας δεν περιορίζεται μόνο στη γεωγραφική της θέση ή την πρόσβαση στη Μαύρη Θάλασσα, αλλά εδράζεται στον ανυπολόγιστο πλούτο που κρύβει τόσο η επιφάνεια όσο και το υπέδαφός της.
Αυτός ο πλούτος αποτελεί έναν από τους βασικότερους κινητήριους μοχλούς της σύγκρουσης και τον κύριο λόγο για τον οποίο οι μεγάλες δυνάμεις θέλουν ρόλο στη «μοιρασιά».
Η Ουκρανία διαθέτει μερικά από τα πλουσιότερα κοιτάσματα στον πλανήτη σε ορυκτά που είναι απαραίτητα για την παγκόσμια βιομηχανία, την τεχνολογία και την πράσινη μετάβαση:
Λίθιο: Διαθέτει ένα από τα μεγαλύτερα κοιτάσματα λιθίου στην Ευρώπη (κυρίως στις ανατολικές και κεντρικές περιοχές). Το λίθιο είναι το «νέο πετρέλαιο» για την κατασκευή μπαταριών ηλεκτρικών οχημάτων και τεχνολογικών εφαρμογών.
Τιτάνιο: Κατέχει περίπου το 7% των παγκόσμιων αποθεμάτων τιτανίου, ενός μετάλλου στρατηγικής σημασίας για τη διαστημική τεχνολογία, την αεροναυπηγική και την αμυντική βιομηχανία.
Σίδηρος και Μαγγάνιο: Τα κοιτάσματα σιδηρομεταλλεύματος (π.χ. στη λεκάνη του Krivoy Rog) και μαγγανίου είναι από τα μεγαλύτερα στον κόσμο, τροφοδοτώντας την παγκόσμια χαλυβουργία.
Σπάνιες γαίες και Ουράνιο: Στο υπέδαφος υπάρχουν σημαντικά αποθέματα ουρανίου για πυρηνική ενέργεια, καθώς και σπάνιων γαιών (βανάδιο, κοβάλτιο, γράφιτης) που είναι απαραίτητα για τα microchips και τα ηλεκτρονικά συστήματα.
Τα εδάφη: Ο «σιτοβολώνας» του πλανήτη
Η ποιότητα του ουκρανικού εδάφους είναι μοναδική στον κόσμο λόγω του περίφημου «Chernozem» (μαύρη γη).
Πρόκειται για εξαιρετικά εύφορο έδαφος, πλούσιο σε οργανική ύλη, που καλύπτει πάνω από το 50% της έκτασης της χώρας.
Η Ουκρανία αποτελεί κορυφαίο εξαγωγέα σιταριού, καλαμποκιού, ηλιέλαιου και κριθαριού.
Όποιος ελέγχει την παραγωγή και τα λιμάνια εξαγωγής αυτών των προϊόντων, αποκτά τεράστια πολιτική και οικονομική σκόπευση/επιρροή (leverage) πάνω σε περιοχές όπως η Μέση Ανατολή και η Αφρική, που εξαρτώνται άμεσα από αυτές τις εισαγωγές.
Η γεωγραφική κατανομή του πλούτου
Το τραγικό στοιχείο της σύγκρουσης είναι ότι το μεγαλύτερο μέρος αυτού του ορυκτού πλούτου βρίσκεται στις ανατολικές και νοτιοανατολικές περιφέρειες (Donbas, Zaporizhzhia, Dnipro), δηλαδή στις περιοχές που βρίσκονται στο επίκεντρο των πολεμικών επιχειρήσεων και υπό ρωσικό έλεγχο.
Με τον έλεγχο αυτών των εδαφών, η Μόσχα όχι μόνο στερεί από τη Δύση την πρόσβαση σε κρίσιμες πρώτες ύλες, αλλά ενισχύει θεαματικά το δικό της σχεδόν μονοπωλιακό καθεστώς στις παγκόσμιες αγορές μετάλλων και αγροτικών προϊόντων.
Για τις δυτικές βιομηχανίες, η απώλεια αυτών των πόρων σημαίνει διαρκή εξάρτηση είτε από τη Ρωσία είτε από την Κίνα.
Συνεπώς, το διακύβευμα της επόμενης μέρας δεν είναι μόνο πολιτικό ή στρατιωτικό, αλλά αμιγώς οικονομικό και βιομηχανικό: ποιος θα ελέγχει τα τρισεκατομμύρια δολαρίων που βρίσκονται θαμμένα στο ουκρανικό υπέδαφος και ποιος θα καρπώνεται τα κέρδη από την αξιοποίησή τους.
Η αδιάλλακτη στάση του Κρεμλίνου
Η αντίδραση της Μόσχας στις ευρωπαϊκές διεργασίες υπήρξε άμεση και απορριπτική.
Η Ρωσία, γνωρίζοντας την υπεροχή της στο πεδίο και την αμηχανία της Δύσης, απορρίπτει τις ευρωπαϊκές πρωτοβουλίες.
Ο εκπρόσωπος τύπου του Ρώσου προέδρου, Dmitry Peskov, ξεκαθάρισε ότι η Ρωσία δεν βλέπει κανένα νόημα στη συμμετοχή των Ευρωπαίων στις διαπραγματεύσεις για την Ουκρανία.
Όταν ο Vladimir Putin ερωτήθηκε από δημοσιογράφους σχετικά με το ποιον θα προτιμούσε ως συνομιλητή στις διαπραγματεύσεις μεταξύ Ρωσίας και Ευρώπης, υπενθύμισε ότι η Ευρώπη ήταν εκείνη που αρνήθηκε τον διάλογο με τη Ρωσία και όχι το αντίστροφο και σημείωσε χαριτολογώντας ότι σε προσωπικό επίπεδο θα προτιμούσε τον πρώην καγκελάριο της Γερμανίας, Gerhard Schroeder.
Για τη Μόσχα, οι Ευρωπαίοι ηγέτες θεωρούνται συνένοχοι στη παράταση του πολέμου και μη αξιόπιστοι συνομιλητές.
Έτσι, το Κρεμλίνο επιλέγει να διαπραγματευτεί μόνο με όσους κατέχουν την πραγματική ισχύ (Ουάσιγκτον), αφήνοντας την Ευρώπη να αγωνιά για το αν θα προλάβει να εξασφαλίσει έστω και μια καρέκλα στο τραπέζι των αποφάσεων.
www.bankingnews.gr
Η Γαλλία, η Γερμανία και η Βρετανία επεξεργάζονται το δικό τους εναλλακτικό πλαίσιο διαπραγματεύσεων για τη διευθέτηση της ουκρανικής σύγκρουσης, φοβούμενες ότι ο πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής, Donald Trump, θα τις αποκλείσει από τη διαδικασία λήψης των αποφάσεων.
Το ευρωπαϊκό μέτωπο και ο φόβος των μυστικών συμφωνιών Ουάσιγκτον - Μόσχας
Σύμφωνα με αποκαλύψεις της εφημερίδας The New York Times, επικαλούμενης ευρωπαίους αξιωματούχους, το Παρίσι, το Βερολίνο και το Λονδίνο συνασπίζονται προκειμένου να διασφαλίσουν μια θέση στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων.
Οι ευρωπαϊκές πρωτεύουσες θεωρούν ότι η επίλυση του πολέμου στην Ουκρανία και οι μελλοντικές σχέσεις με τη Ρωσία είναι ζητήματα ζωτικής σημασίας για την ασφάλεια της Ευρώπης, γι' αυτό και αρνούνται να παραμείνουν απλοί θεατές.
«Ευρωπαίοι διπλωμάτες αναπτύσσουν ένα πλαίσιο μελλοντικών διαπραγματεύσεων για την προάσπιση των ευρωπαϊκών συμφερόντων, ώστε να εμποδίσουν την Ουάσιγκτον και τη Μόσχα να καταλήξουν σε συμφωνίες ερήμην τους», αναφέρει το δημοσίευμα.
Ηγετικό ρόλο στη διαμόρφωση της κοινής ευρωπαϊκής γραμμής διαδραματίζουν η Γαλλία και η Γερμανία.
Από την πλευρά της, η Βρετανία —υπό τη νέα ηγεσία του πρωθυπουργού Andy Burnham— συμμετέχει ενεργά αλλά κινείται με ιδιαίτερη προσοχή, αποφεύγοντας κινήσεις που θα μπορούσαν να δοκιμάσουν τα όρια των σχέσεων του Λονδίνου με τον αμερικανό ηγέτη Donald Trump.
Ο φόβος της ευρωπαϊκής περιθωριοποίησης μπροστά στη ρωσική επικράτηση
Πίσω από τις διπλωματικές διατυπώσεις περί «προάσπισης των ευρωπαϊκών συμφερόντων», η εσπευσμένη πρωτοβουλία της Γαλλίας, της Γερμανίας και της Βρετανίας να διαμορφώσουν δικό τους πλαίσιο διαπραγματεύσεων αποκαλύπτει μια κυνική παραδοχή: οι ευρωπαϊκές ηγεσίες βλέπουν την πλάστιγγα του πολέμου να γέρνει οριστικά υπέρ της Ρωσίας και ενσκύπτει ο τρόμος της επόμενης μέρας.
Η πραγματικότητα του πεδίου και η...«πίτα»
Η Ευρώπη αντιλαμβάνεται ότι η στρατιωτική επικράτηση της Μόσχας δημιουργεί μια νέα πραγματικότητα.
Η Ρωσία αποκτά τον έλεγχο κρίσιμων εδαφών, πλούσιων πηγών ορυκτού πλούτου, βιομηχανικών υποδομών και στρατηγικών περασμάτων στη Μαύρη Θάλασσα.
Η επαναδιαμόρφωση του χάρτη συνεπάγεται μια τεράστια «πίτα» που περιλαμβάνει από την ανοικοδόμηση και τους νέους εμπορικούς δρόμους, μέχρι τις μελλοντικές ενεργειακές ισορροπίες και τις αρχιτεκτονικές ασφαλείας.
Αν η Ευρώπη μείνει εκτός των συνομιλιών, δεν θα έχει κανέναν λόγο στη μοιρασιά των ζωνών επηρεασμού και στα ανταλλάγματα της ειρήνης.
Ο μεγαλύτερος τρόμος για το Παρίσι, το Βερολίνο και το Λονδίνο είναι να επιτευχθεί μια συμφωνία απευθείας ανάμεσα στον Donald Trump και τον Vladimir Putin.
Αν οι Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής και η Ρωσία «τα βρουν» μεταξύ τους, η Ευρώπη θα βρεθεί στη μειονεκτική θέση να πληρώσει τον λογαριασμό (οικονομική στήριξη, προσφυγικά κύματα, κόστος ανασυγκρότησης), χωρίς να έχει καμία απολύτως επιρροή στους όρους της συμφωνίας.
Μια τέτοια εξέλιξη θα επιβεβαιώσει ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση αδυνατεί να διαχειριστεί την ασφάλεια στην ίδια της την «αυλή», μετατρέποντάς την σε αμελητέα ποσότητα στο παγκόσμιο στερέωμα.
Το υπόβαθρο
Υπενθυμίζεται πως η γεωστρατηγική αξία της Ουκρανίας δεν περιορίζεται μόνο στη γεωγραφική της θέση ή την πρόσβαση στη Μαύρη Θάλασσα, αλλά εδράζεται στον ανυπολόγιστο πλούτο που κρύβει τόσο η επιφάνεια όσο και το υπέδαφός της.
Αυτός ο πλούτος αποτελεί έναν από τους βασικότερους κινητήριους μοχλούς της σύγκρουσης και τον κύριο λόγο για τον οποίο οι μεγάλες δυνάμεις θέλουν ρόλο στη «μοιρασιά».
Η Ουκρανία διαθέτει μερικά από τα πλουσιότερα κοιτάσματα στον πλανήτη σε ορυκτά που είναι απαραίτητα για την παγκόσμια βιομηχανία, την τεχνολογία και την πράσινη μετάβαση:
Λίθιο: Διαθέτει ένα από τα μεγαλύτερα κοιτάσματα λιθίου στην Ευρώπη (κυρίως στις ανατολικές και κεντρικές περιοχές). Το λίθιο είναι το «νέο πετρέλαιο» για την κατασκευή μπαταριών ηλεκτρικών οχημάτων και τεχνολογικών εφαρμογών.
Τιτάνιο: Κατέχει περίπου το 7% των παγκόσμιων αποθεμάτων τιτανίου, ενός μετάλλου στρατηγικής σημασίας για τη διαστημική τεχνολογία, την αεροναυπηγική και την αμυντική βιομηχανία.
Σίδηρος και Μαγγάνιο: Τα κοιτάσματα σιδηρομεταλλεύματος (π.χ. στη λεκάνη του Krivoy Rog) και μαγγανίου είναι από τα μεγαλύτερα στον κόσμο, τροφοδοτώντας την παγκόσμια χαλυβουργία.
Σπάνιες γαίες και Ουράνιο: Στο υπέδαφος υπάρχουν σημαντικά αποθέματα ουρανίου για πυρηνική ενέργεια, καθώς και σπάνιων γαιών (βανάδιο, κοβάλτιο, γράφιτης) που είναι απαραίτητα για τα microchips και τα ηλεκτρονικά συστήματα.
Τα εδάφη: Ο «σιτοβολώνας» του πλανήτη
Η ποιότητα του ουκρανικού εδάφους είναι μοναδική στον κόσμο λόγω του περίφημου «Chernozem» (μαύρη γη).
Πρόκειται για εξαιρετικά εύφορο έδαφος, πλούσιο σε οργανική ύλη, που καλύπτει πάνω από το 50% της έκτασης της χώρας.
Η Ουκρανία αποτελεί κορυφαίο εξαγωγέα σιταριού, καλαμποκιού, ηλιέλαιου και κριθαριού.
Όποιος ελέγχει την παραγωγή και τα λιμάνια εξαγωγής αυτών των προϊόντων, αποκτά τεράστια πολιτική και οικονομική σκόπευση/επιρροή (leverage) πάνω σε περιοχές όπως η Μέση Ανατολή και η Αφρική, που εξαρτώνται άμεσα από αυτές τις εισαγωγές.
Η γεωγραφική κατανομή του πλούτου
Το τραγικό στοιχείο της σύγκρουσης είναι ότι το μεγαλύτερο μέρος αυτού του ορυκτού πλούτου βρίσκεται στις ανατολικές και νοτιοανατολικές περιφέρειες (Donbas, Zaporizhzhia, Dnipro), δηλαδή στις περιοχές που βρίσκονται στο επίκεντρο των πολεμικών επιχειρήσεων και υπό ρωσικό έλεγχο.
Με τον έλεγχο αυτών των εδαφών, η Μόσχα όχι μόνο στερεί από τη Δύση την πρόσβαση σε κρίσιμες πρώτες ύλες, αλλά ενισχύει θεαματικά το δικό της σχεδόν μονοπωλιακό καθεστώς στις παγκόσμιες αγορές μετάλλων και αγροτικών προϊόντων.
Για τις δυτικές βιομηχανίες, η απώλεια αυτών των πόρων σημαίνει διαρκή εξάρτηση είτε από τη Ρωσία είτε από την Κίνα.
Συνεπώς, το διακύβευμα της επόμενης μέρας δεν είναι μόνο πολιτικό ή στρατιωτικό, αλλά αμιγώς οικονομικό και βιομηχανικό: ποιος θα ελέγχει τα τρισεκατομμύρια δολαρίων που βρίσκονται θαμμένα στο ουκρανικό υπέδαφος και ποιος θα καρπώνεται τα κέρδη από την αξιοποίησή τους.
Η αδιάλλακτη στάση του Κρεμλίνου
Η αντίδραση της Μόσχας στις ευρωπαϊκές διεργασίες υπήρξε άμεση και απορριπτική.
Η Ρωσία, γνωρίζοντας την υπεροχή της στο πεδίο και την αμηχανία της Δύσης, απορρίπτει τις ευρωπαϊκές πρωτοβουλίες.
Ο εκπρόσωπος τύπου του Ρώσου προέδρου, Dmitry Peskov, ξεκαθάρισε ότι η Ρωσία δεν βλέπει κανένα νόημα στη συμμετοχή των Ευρωπαίων στις διαπραγματεύσεις για την Ουκρανία.
Όταν ο Vladimir Putin ερωτήθηκε από δημοσιογράφους σχετικά με το ποιον θα προτιμούσε ως συνομιλητή στις διαπραγματεύσεις μεταξύ Ρωσίας και Ευρώπης, υπενθύμισε ότι η Ευρώπη ήταν εκείνη που αρνήθηκε τον διάλογο με τη Ρωσία και όχι το αντίστροφο και σημείωσε χαριτολογώντας ότι σε προσωπικό επίπεδο θα προτιμούσε τον πρώην καγκελάριο της Γερμανίας, Gerhard Schroeder.
Για τη Μόσχα, οι Ευρωπαίοι ηγέτες θεωρούνται συνένοχοι στη παράταση του πολέμου και μη αξιόπιστοι συνομιλητές.
Έτσι, το Κρεμλίνο επιλέγει να διαπραγματευτεί μόνο με όσους κατέχουν την πραγματική ισχύ (Ουάσιγκτον), αφήνοντας την Ευρώπη να αγωνιά για το αν θα προλάβει να εξασφαλίσει έστω και μια καρέκλα στο τραπέζι των αποφάσεων.
www.bankingnews.gr
Σχόλια αναγνωστών