Οι ΗΠΑ διαθέτουν όπλα ικανά να πλήξουν εξαιρετικά δύσκολους στόχους, αλλά η περιορισμένη διαθεσιμότητά τους και η συνεχής ενίσχυση των υπόγειων οχυρώσεων δημιουργούν νέα στρατηγικά εμπόδια
Μια νέα ανάλυση του αμερικανικού Κέντρου Στρατηγικών και Διεθνών Σπουδών (CSIS) φέρνει στο προσκήνιο ένα σοβαρό πρόβλημα για την αμερικανική στρατιωτική ισχύ: το απόθεμα των γιγαντιαίων βομβών GBU-57 Massive Ordnance Penetrator ενδέχεται να έχει περιοριστεί σε ελάχιστες μονάδες μετά την επιχείρηση εναντίον των πυρηνικών εγκαταστάσεων του Ιράν τον Ιούνιο του 2025.
Η αναπλήρωσή τους μπορεί να απαιτήσει χρόνια, την ώρα που ολοένα περισσότερες χώρες κατασκευάζουν βαθιά υπόγειες στρατιωτικές εγκαταστάσεις.
Οι 14 βόμβες που άλλαξαν τους αμερικανικούς υπολογισμούς
Η αμερικανική στρατιωτική επιχείρηση «Midnight Hammer», τον Ιούνιο του 2025, αποτέλεσε την πρώτη επιχειρησιακή χρήση της GBU-57, μιας από τις ισχυρότερες συμβατικές βόμβες που διαθέτουν οι Ηνωμένες Πολιτείες.
Επτά στρατηγικά βομβαρδιστικά B-2 Spirit συμμετείχαν στην επιχείρηση, εξαπολύοντας συνολικά 14 τέτοιες βόμβες εναντίον των ιρανικών πυρηνικών εγκαταστάσεων στο Fordow και στο Natanz. Η ευρύτερη επιχείρηση περιλάμβανε επίσης πλήγμα στο πυρηνικό συγκρότημα του Isfahan.
Η συγκεκριμένη αποστολή παρουσίασε τις δυνατότητες των ΗΠΑ να πλήττουν οχυρωμένους υπόγειους στόχους σε μεγάλες αποστάσεις.
Παράλληλα, όμως, ανέδειξε ένα λιγότερο προβεβλημένο πρόβλημα: κάθε χρήση ενός τόσο εξειδικευμένου όπλου μειώνει ένα απόθεμα που δεν μπορεί να αναπληρωθεί γρήγορα.
Σύμφωνα με την ανάλυση του CSIS, που δημοσιεύθηκε στις 15 Οκτωβρίου, οι διαθέσιμες δημόσιες πληροφορίες υποδηλώνουν ότι ο αριθμός των GBU-57 που απομένουν μπορεί να είναι πλέον μονοψήφιος και ιδιαίτερα χαμηλός.
Πρόκειται για μία εξέλιξη που αναδεικνύει τη δυσκολία διατήρησης μιας παρατεταμένης εκστρατείας εναντίον ιδιαίτερα προστατευμένων υπόγειων εγκαταστάσεων.
GBU-57: Το όπλο που σχεδιάστηκε για τα βαθύτερα καταφύγια
Η GBU-57 Massive Ordnance Penetrator δεν είναι μια συνηθισμένη βόμβα.
Με βάρος περίπου 13,6 τόνων, μήκος 6,25 μέτρων και διάμετρο περίπου 80 εκατοστών, αποτελεί ένα εξαιρετικά εξειδικευμένο όπλο για την προσβολή υπόγειων και βαριά οχυρωμένων εγκαταστάσεων.
Η εκρηκτική της γόμωση φτάνει περίπου τους 2,6 τόνους.
Το μεγαλύτερο μέρος του συνολικού βάρους της, ωστόσο, αφορά το ιδιαίτερα ανθεκτικό μεταλλικό περίβλημα, το οποίο έχει σχεδιαστεί ώστε να αντέχει την πρόσκρουση και να επιτρέπει τη διείσδυση πριν από την έκρηξη.
Σύμφωνα με τα στοιχεία που παραθέτει το CSIS, η GBU-57 φέρεται να μπορεί να διεισδύσει σε βάθος έως 61 μέτρων.
Η συγκεκριμένη δυνατότητα δεν πρέπει να θεωρείται δεδομένη για κάθε τύπο εδάφους ή οχύρωσης, καθώς η απόδοση εξαρτάται από τα χαρακτηριστικά του στόχου.
Η βόμβα χρησιμοποιεί σύστημα καθοδήγησης GPS και μεταφέρεται επιχειρησιακά από το αμερικανικό βομβαρδιστικό χαμηλής παρατηρησιμότητας B-2 Spirit.
Ο συνδυασμός αυτών των χαρακτηριστικών καθιστά την GBU-57 ένα όπλο ιδιαίτερης στρατηγικής σημασίας, αλλά και δύσκολο στην παραγωγή και αντικατάσταση.
Το πρόβλημα των αποθεμάτων
Οι αναλυτές Mark F. Cancian και Chris H. Park του CSIS επισημαίνουν ότι τα δημόσια διαθέσιμα στοιχεία προμηθειών δεν επιτρέπουν πλήρη αποτύπωση του αμερικανικού οπλοστασίου.
Στα επίσημα δημοσιονομικά έγγραφα καταγράφεται προμήθεια μόλις οκτώ βομβών GBU-57, ενώ άλλες δημόσιες πληροφορίες δείχνουν ότι η αμερικανική Πολεμική Αεροπορία είχε παραλάβει τουλάχιστον είκοσι.
Μετά τη χρήση δεκατεσσάρων βομβών στο Ιράν, οι αναλυτές εκτιμούν ότι απομένουν ελάχιστες.
Η κυβέρνηση Donald Trump έχει ήδη ανακατανείμει 123 εκατομμύρια δολάρια για την αναπλήρωση του αποθέματος.
Ωστόσο, σύμφωνα με το CSIS, η παράδοση νέων βομβών ενδέχεται να απαιτήσει αρκετά χρόνια.
Το πρόβλημα επομένως δεν περιορίζεται στη χρηματοδότηση.
Αφορά την παραγωγική δυνατότητα της αμερικανικής αμυντικής βιομηχανίας και τον χρόνο που απαιτείται για την κατασκευή εξειδικευμένων πυρομαχικών.
Σε μια παρατεταμένη σύγκρουση, η περιορισμένη διαθεσιμότητα τέτοιων όπλων θα μπορούσε να επηρεάσει τις επιχειρησιακές επιλογές της Ουάσιγκτον.
Το Ιράν και η πρόκληση του όρους Pickaxe
Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει η αναφορά της ανάλυσης στο υπόγειο συγκρότημα στο όρος Pickaxe, κοντά στο Isfahan.
Σύμφωνα με εκτιμήσεις ειδικών, η εγκατάσταση ενδέχεται να βρίσκεται σε μεγαλύτερο βάθος από άλλες ιρανικές πυρηνικές υποδομές.
Αυτό δημιουργεί αμφιβολίες για το κατά πόσο ακόμη και η GBU-57 θα μπορούσε να πλήξει αποτελεσματικά ορισμένα από τα βαθύτερα τμήματά της.
Το CSIS διευκρινίζει ότι οι εργασίες κατασκευής συνεχίζονται και ότι η εγκατάσταση ενδέχεται να μην είναι ακόμη επιχειρησιακά έτοιμη.
Παρ' όλα αυτά, το παράδειγμα αναδεικνύει μια ευρύτερη πραγματικότητα: η ανάπτυξη ισχυρότερων διατρητικών βομβών οδηγεί τα κράτη στην κατασκευή ολοένα βαθύτερων και ανθεκτικότερων υπόγειων εγκαταστάσεων.
Πρόκειται για έναν τεχνολογικό ανταγωνισμό στον οποίο η αύξηση της καταστροφικής ισχύος δεν εξασφαλίζει απαραίτητα τη δυνατότητα εξουδετέρωσης κάθε στόχου.
Η αμερικανική αεροπορική υπεροχή δεν λύνει τα πάντα
Ένα ακόμη σημαντικό πρόβλημα αφορά τον τρόπο μεταφοράς των συγκεκριμένων όπλων.
Οι μεγαλύτερες συμβατικές διατρητικές βόμβες απαιτούν αεροσκάφη που μπορούν να προσεγγίσουν τον στόχο και να πραγματοποιήσουν την άφεσή τους.
Αυτό προϋποθέτει επαρκή έλεγχο του εναέριου χώρου ή δυνατότητα αντιμετώπισης της εχθρικής αεράμυνας.
Το B-2 Spirit διαθέτει προηγμένα χαρακτηριστικά χαμηλής παρατηρησιμότητας, όμως κανένα αεροσκάφος δεν είναι απολύτως απρόσβλητο.
Σε ένα περιβάλλον ισχυρής αεράμυνας, οι αποστολές αυτές μπορούν να γίνουν ιδιαίτερα απαιτητικές.
Η ανάγκη ανάπτυξης όπλων μεγαλύτερης εμβέλειας, που θα μπορούν να πλήττουν οχυρωμένους στόχους χωρίς τα αεροσκάφη να εισέρχονται βαθιά στον εχθρικό εναέριο χώρο, αποτελεί συνεπώς μια σημαντική πρόκληση για το Πεντάγωνο.
Από τα υπόγεια καταφύγια στον νέο ανταγωνισμό εξοπλισμών
Το ζήτημα δεν αφορά αποκλειστικά το Ιράν.
Η Κίνα, η Βόρεια Κορέα και άλλες χώρες έχουν επενδύσει σε υπόγειες εγκαταστάσεις για την προστασία στρατηγικών υποδομών, πυραυλικών συστημάτων και εγκαταστάσεων διοίκησης.
Η εξάπλωση τέτοιων υποδομών αυξάνει τη ζήτηση για εξειδικευμένα πυρομαχικά.
Αυτή η τάση αποτυπώνεται και στον προτεινόμενο αμερικανικό αμυντικό προϋπολογισμό του οικονομικού έτους 2027.
Σύμφωνα με το CSIS, προβλέπεται χρηματοδότηση 429 εκατομμυρίων δολαρίων για συμβατικά όπλα προσβολής οχυρωμένων στόχων, έναντι μέσου ετήσιου ποσού 123 εκατομμυρίων δολαρίων κατά την προηγούμενη δεκαετία, σε προσαρμοσμένες τιμές.
Η αύξηση είναι σημαντική και αποτυπώνει την προσπάθεια της Ουάσιγκτον να προσαρμοστεί στις νέες απαιτήσεις.
Δεν συνεπάγεται, ωστόσο, ότι οι παραγωγικές ελλείψεις μπορούν να αντιμετωπιστούν άμεσα.
Το στρατηγικό δίλημμα για τον Donald Trump
Η επιχείρηση «Midnight Hammer» ανέδειξε την ικανότητα των Ηνωμένων Πολιτειών να πραγματοποιούν μεγάλης κλίμακας αεροπορικές επιθέσεις εναντίον ιδιαίτερα προστατευμένων στόχων.
Ταυτόχρονα, όμως, κατέδειξε το κόστος χρήσης σπάνιων και εξαιρετικά εξειδικευμένων πυρομαχικών.
Εάν οι εκτιμήσεις του CSIS για τα αποθέματα επιβεβαιωθούν, μια νέα επιχείρηση εναντίον βαθιά υπόγειων εγκαταστάσεων στο Ιράν θα απαιτούσε προσεκτικό σχεδιασμό και επιλογή στόχων.
Αυτό δεν σημαίνει ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν χάσει τη δυνατότητα διεξαγωγής αεροπορικών επιχειρήσεων ή προσβολής άλλων οχυρωμένων εγκαταστάσεων.
Διατηρούν σημαντικά αποθέματα μικρότερων διατρητικών βομβών, ενώ διαθέτουν ευρύ φάσμα άλλων στρατιωτικών δυνατοτήτων.
Ωστόσο, οι μικρότερες βόμβες δεν αποτελούν ισοδύναμο υποκατάστατο της GBU-57 για τους βαθύτερους στόχους.
Η αμερικανική στρατιωτική ισχύς παραμένει τεράστια, αλλά δεν είναι ανεξάντλητη.
Η περίπτωση των GBU-57 αποκαλύπτει ότι ακόμη και ένα κράτος με εξαιρετικά υψηλές αμυντικές δαπάνες μπορεί να αντιμετωπίζει σοβαρούς περιορισμούς σε κρίσιμα, εξειδικευμένα οπλικά συστήματα.
Για την Ουάσιγκτον, το βασικό δίδαγμα είναι ότι η τεχνολογική υπεροχή πρέπει να συνοδεύεται από επαρκή αποθέματα και δυνατότητα έγκαιρης αναπλήρωσης.
Για το Ιράν, η ύπαρξη βαθιά προστατευμένων εγκαταστάσεων αποτελεί παράγοντα που περιπλέκει τους αμερικανικούς στρατιωτικούς υπολογισμούς, χωρίς να εγγυάται την ασφάλεια οποιασδήποτε συγκεκριμένης υποδομής.
Το ουσιαστικό συμπέρασμα της ανάλυσης είναι σαφές: οι Ηνωμένες Πολιτείες διαθέτουν όπλα ικανά να πλήξουν εξαιρετικά δύσκολους στόχους, αλλά η περιορισμένη διαθεσιμότητά τους και η συνεχής ενίσχυση των υπόγειων οχυρώσεων δημιουργούν νέα στρατηγικά εμπόδια.
Και όσο αυτά τα εμπόδια μεγαλώνουν, τόσο πιο περίπλοκη γίνεται η επιλογή μιας νέας μεγάλης στρατιωτικής επιχείρησης εναντίον του Ιράν.
www.bankingnews.gr
Η αναπλήρωσή τους μπορεί να απαιτήσει χρόνια, την ώρα που ολοένα περισσότερες χώρες κατασκευάζουν βαθιά υπόγειες στρατιωτικές εγκαταστάσεις.
Οι 14 βόμβες που άλλαξαν τους αμερικανικούς υπολογισμούς
Η αμερικανική στρατιωτική επιχείρηση «Midnight Hammer», τον Ιούνιο του 2025, αποτέλεσε την πρώτη επιχειρησιακή χρήση της GBU-57, μιας από τις ισχυρότερες συμβατικές βόμβες που διαθέτουν οι Ηνωμένες Πολιτείες.
Επτά στρατηγικά βομβαρδιστικά B-2 Spirit συμμετείχαν στην επιχείρηση, εξαπολύοντας συνολικά 14 τέτοιες βόμβες εναντίον των ιρανικών πυρηνικών εγκαταστάσεων στο Fordow και στο Natanz. Η ευρύτερη επιχείρηση περιλάμβανε επίσης πλήγμα στο πυρηνικό συγκρότημα του Isfahan.
Η συγκεκριμένη αποστολή παρουσίασε τις δυνατότητες των ΗΠΑ να πλήττουν οχυρωμένους υπόγειους στόχους σε μεγάλες αποστάσεις.
Παράλληλα, όμως, ανέδειξε ένα λιγότερο προβεβλημένο πρόβλημα: κάθε χρήση ενός τόσο εξειδικευμένου όπλου μειώνει ένα απόθεμα που δεν μπορεί να αναπληρωθεί γρήγορα.
Σύμφωνα με την ανάλυση του CSIS, που δημοσιεύθηκε στις 15 Οκτωβρίου, οι διαθέσιμες δημόσιες πληροφορίες υποδηλώνουν ότι ο αριθμός των GBU-57 που απομένουν μπορεί να είναι πλέον μονοψήφιος και ιδιαίτερα χαμηλός.
Πρόκειται για μία εξέλιξη που αναδεικνύει τη δυσκολία διατήρησης μιας παρατεταμένης εκστρατείας εναντίον ιδιαίτερα προστατευμένων υπόγειων εγκαταστάσεων.
GBU-57: Το όπλο που σχεδιάστηκε για τα βαθύτερα καταφύγια
Η GBU-57 Massive Ordnance Penetrator δεν είναι μια συνηθισμένη βόμβα.
Με βάρος περίπου 13,6 τόνων, μήκος 6,25 μέτρων και διάμετρο περίπου 80 εκατοστών, αποτελεί ένα εξαιρετικά εξειδικευμένο όπλο για την προσβολή υπόγειων και βαριά οχυρωμένων εγκαταστάσεων.
Η εκρηκτική της γόμωση φτάνει περίπου τους 2,6 τόνους.
Το μεγαλύτερο μέρος του συνολικού βάρους της, ωστόσο, αφορά το ιδιαίτερα ανθεκτικό μεταλλικό περίβλημα, το οποίο έχει σχεδιαστεί ώστε να αντέχει την πρόσκρουση και να επιτρέπει τη διείσδυση πριν από την έκρηξη.
Σύμφωνα με τα στοιχεία που παραθέτει το CSIS, η GBU-57 φέρεται να μπορεί να διεισδύσει σε βάθος έως 61 μέτρων.
Η συγκεκριμένη δυνατότητα δεν πρέπει να θεωρείται δεδομένη για κάθε τύπο εδάφους ή οχύρωσης, καθώς η απόδοση εξαρτάται από τα χαρακτηριστικά του στόχου.
Η βόμβα χρησιμοποιεί σύστημα καθοδήγησης GPS και μεταφέρεται επιχειρησιακά από το αμερικανικό βομβαρδιστικό χαμηλής παρατηρησιμότητας B-2 Spirit.
Ο συνδυασμός αυτών των χαρακτηριστικών καθιστά την GBU-57 ένα όπλο ιδιαίτερης στρατηγικής σημασίας, αλλά και δύσκολο στην παραγωγή και αντικατάσταση.
Το πρόβλημα των αποθεμάτων
Οι αναλυτές Mark F. Cancian και Chris H. Park του CSIS επισημαίνουν ότι τα δημόσια διαθέσιμα στοιχεία προμηθειών δεν επιτρέπουν πλήρη αποτύπωση του αμερικανικού οπλοστασίου.
Στα επίσημα δημοσιονομικά έγγραφα καταγράφεται προμήθεια μόλις οκτώ βομβών GBU-57, ενώ άλλες δημόσιες πληροφορίες δείχνουν ότι η αμερικανική Πολεμική Αεροπορία είχε παραλάβει τουλάχιστον είκοσι.
Μετά τη χρήση δεκατεσσάρων βομβών στο Ιράν, οι αναλυτές εκτιμούν ότι απομένουν ελάχιστες.
Η κυβέρνηση Donald Trump έχει ήδη ανακατανείμει 123 εκατομμύρια δολάρια για την αναπλήρωση του αποθέματος.
Ωστόσο, σύμφωνα με το CSIS, η παράδοση νέων βομβών ενδέχεται να απαιτήσει αρκετά χρόνια.
Το πρόβλημα επομένως δεν περιορίζεται στη χρηματοδότηση.
Αφορά την παραγωγική δυνατότητα της αμερικανικής αμυντικής βιομηχανίας και τον χρόνο που απαιτείται για την κατασκευή εξειδικευμένων πυρομαχικών.
Σε μια παρατεταμένη σύγκρουση, η περιορισμένη διαθεσιμότητα τέτοιων όπλων θα μπορούσε να επηρεάσει τις επιχειρησιακές επιλογές της Ουάσιγκτον.
Το Ιράν και η πρόκληση του όρους Pickaxe
Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει η αναφορά της ανάλυσης στο υπόγειο συγκρότημα στο όρος Pickaxe, κοντά στο Isfahan.
Σύμφωνα με εκτιμήσεις ειδικών, η εγκατάσταση ενδέχεται να βρίσκεται σε μεγαλύτερο βάθος από άλλες ιρανικές πυρηνικές υποδομές.
Αυτό δημιουργεί αμφιβολίες για το κατά πόσο ακόμη και η GBU-57 θα μπορούσε να πλήξει αποτελεσματικά ορισμένα από τα βαθύτερα τμήματά της.
Το CSIS διευκρινίζει ότι οι εργασίες κατασκευής συνεχίζονται και ότι η εγκατάσταση ενδέχεται να μην είναι ακόμη επιχειρησιακά έτοιμη.
Παρ' όλα αυτά, το παράδειγμα αναδεικνύει μια ευρύτερη πραγματικότητα: η ανάπτυξη ισχυρότερων διατρητικών βομβών οδηγεί τα κράτη στην κατασκευή ολοένα βαθύτερων και ανθεκτικότερων υπόγειων εγκαταστάσεων.
Πρόκειται για έναν τεχνολογικό ανταγωνισμό στον οποίο η αύξηση της καταστροφικής ισχύος δεν εξασφαλίζει απαραίτητα τη δυνατότητα εξουδετέρωσης κάθε στόχου.
Η αμερικανική αεροπορική υπεροχή δεν λύνει τα πάντα
Ένα ακόμη σημαντικό πρόβλημα αφορά τον τρόπο μεταφοράς των συγκεκριμένων όπλων.
Οι μεγαλύτερες συμβατικές διατρητικές βόμβες απαιτούν αεροσκάφη που μπορούν να προσεγγίσουν τον στόχο και να πραγματοποιήσουν την άφεσή τους.
Αυτό προϋποθέτει επαρκή έλεγχο του εναέριου χώρου ή δυνατότητα αντιμετώπισης της εχθρικής αεράμυνας.
Το B-2 Spirit διαθέτει προηγμένα χαρακτηριστικά χαμηλής παρατηρησιμότητας, όμως κανένα αεροσκάφος δεν είναι απολύτως απρόσβλητο.
Σε ένα περιβάλλον ισχυρής αεράμυνας, οι αποστολές αυτές μπορούν να γίνουν ιδιαίτερα απαιτητικές.
Η ανάγκη ανάπτυξης όπλων μεγαλύτερης εμβέλειας, που θα μπορούν να πλήττουν οχυρωμένους στόχους χωρίς τα αεροσκάφη να εισέρχονται βαθιά στον εχθρικό εναέριο χώρο, αποτελεί συνεπώς μια σημαντική πρόκληση για το Πεντάγωνο.
Από τα υπόγεια καταφύγια στον νέο ανταγωνισμό εξοπλισμών
Το ζήτημα δεν αφορά αποκλειστικά το Ιράν.
Η Κίνα, η Βόρεια Κορέα και άλλες χώρες έχουν επενδύσει σε υπόγειες εγκαταστάσεις για την προστασία στρατηγικών υποδομών, πυραυλικών συστημάτων και εγκαταστάσεων διοίκησης.
Η εξάπλωση τέτοιων υποδομών αυξάνει τη ζήτηση για εξειδικευμένα πυρομαχικά.
Αυτή η τάση αποτυπώνεται και στον προτεινόμενο αμερικανικό αμυντικό προϋπολογισμό του οικονομικού έτους 2027.
Σύμφωνα με το CSIS, προβλέπεται χρηματοδότηση 429 εκατομμυρίων δολαρίων για συμβατικά όπλα προσβολής οχυρωμένων στόχων, έναντι μέσου ετήσιου ποσού 123 εκατομμυρίων δολαρίων κατά την προηγούμενη δεκαετία, σε προσαρμοσμένες τιμές.
Η αύξηση είναι σημαντική και αποτυπώνει την προσπάθεια της Ουάσιγκτον να προσαρμοστεί στις νέες απαιτήσεις.
Δεν συνεπάγεται, ωστόσο, ότι οι παραγωγικές ελλείψεις μπορούν να αντιμετωπιστούν άμεσα.
Το στρατηγικό δίλημμα για τον Donald Trump
Η επιχείρηση «Midnight Hammer» ανέδειξε την ικανότητα των Ηνωμένων Πολιτειών να πραγματοποιούν μεγάλης κλίμακας αεροπορικές επιθέσεις εναντίον ιδιαίτερα προστατευμένων στόχων.
Ταυτόχρονα, όμως, κατέδειξε το κόστος χρήσης σπάνιων και εξαιρετικά εξειδικευμένων πυρομαχικών.
Εάν οι εκτιμήσεις του CSIS για τα αποθέματα επιβεβαιωθούν, μια νέα επιχείρηση εναντίον βαθιά υπόγειων εγκαταστάσεων στο Ιράν θα απαιτούσε προσεκτικό σχεδιασμό και επιλογή στόχων.
Αυτό δεν σημαίνει ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν χάσει τη δυνατότητα διεξαγωγής αεροπορικών επιχειρήσεων ή προσβολής άλλων οχυρωμένων εγκαταστάσεων.
Διατηρούν σημαντικά αποθέματα μικρότερων διατρητικών βομβών, ενώ διαθέτουν ευρύ φάσμα άλλων στρατιωτικών δυνατοτήτων.
Ωστόσο, οι μικρότερες βόμβες δεν αποτελούν ισοδύναμο υποκατάστατο της GBU-57 για τους βαθύτερους στόχους.
Η αμερικανική στρατιωτική ισχύς παραμένει τεράστια, αλλά δεν είναι ανεξάντλητη.
Η περίπτωση των GBU-57 αποκαλύπτει ότι ακόμη και ένα κράτος με εξαιρετικά υψηλές αμυντικές δαπάνες μπορεί να αντιμετωπίζει σοβαρούς περιορισμούς σε κρίσιμα, εξειδικευμένα οπλικά συστήματα.
Για την Ουάσιγκτον, το βασικό δίδαγμα είναι ότι η τεχνολογική υπεροχή πρέπει να συνοδεύεται από επαρκή αποθέματα και δυνατότητα έγκαιρης αναπλήρωσης.
Για το Ιράν, η ύπαρξη βαθιά προστατευμένων εγκαταστάσεων αποτελεί παράγοντα που περιπλέκει τους αμερικανικούς στρατιωτικούς υπολογισμούς, χωρίς να εγγυάται την ασφάλεια οποιασδήποτε συγκεκριμένης υποδομής.
Το ουσιαστικό συμπέρασμα της ανάλυσης είναι σαφές: οι Ηνωμένες Πολιτείες διαθέτουν όπλα ικανά να πλήξουν εξαιρετικά δύσκολους στόχους, αλλά η περιορισμένη διαθεσιμότητά τους και η συνεχής ενίσχυση των υπόγειων οχυρώσεων δημιουργούν νέα στρατηγικά εμπόδια.
Και όσο αυτά τα εμπόδια μεγαλώνουν, τόσο πιο περίπλοκη γίνεται η επιλογή μιας νέας μεγάλης στρατιωτικής επιχείρησης εναντίον του Ιράν.
www.bankingnews.gr
Σχόλια αναγνωστών