Τελευταία Νέα
Διεθνή

Τρίζει η Συμμαχία των Προθύμων – Ανήμποροι Macron και Merz να σώσουν την Ουκρανία, τους γελοιοποιεί ο Trump

Τρίζει η Συμμαχία των Προθύμων – Ανήμποροι Macron και Merz να σώσουν την Ουκρανία, τους γελοιοποιεί ο Trump
Η «Συμμαχία των Προθύμων» των 35 και πλέον χωρών βρίσκεται αντιμέτωπη με μια σοβαρή κρίση πολιτικής επιρροής, καθώς η Ουάσιγκτον και η Μόσχα επαναφέρουν τις απευθείας συνομιλίες για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία - Με αποδυναμωμένες κυβερνήσεις, εσωτερικές αντιπαραθέσεις και αβέβαιο στρατηγικό προσανατολισμό, οι ευρωπαϊκές ηγεσίες επιχειρούν να διασώσουν τη θέση τους στις διαπραγματεύσεις
Η ευρωπαϊκή διπλωματία βρίσκεται αντιμέτωπη με μια από τις μεγαλύτερες αντιφάσεις της από την έναρξη του πολέμου στην Ουκρανία: διαθέτει σημαντικούς οικονομικούς πόρους, έχει αναλάβει δεσμεύσεις στρατιωτικής υποστήριξης προς το Κίεβο και συμμετέχει άμεσα στις συνέπειες της σύγκρουσης, αλλά εξακολουθεί να δυσκολεύεται να εξασφαλίσει αποφασιστικό ρόλο στη διαμόρφωση μιας ενδεχόμενης ειρηνευτικής συμφωνίας.
Η αναζωπύρωση των συνομιλιών μεταξύ Donald Trump και Vladimir Putin έχει προκαλέσει έντονη ανησυχία στις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες.
Η πιθανότητα να επιτευχθεί μια αμερικανορωσική συνεννόηση για την Ουκρανία, χωρίς προηγούμενη ουσιαστική ευρωπαϊκή συμμετοχή, αναδεικνύει τα όρια της στρατηγικής αυτονομίας που οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις επικαλούνται εδώ και χρόνια.
Το πρόβλημα δεν είναι μόνο διπλωματικό. Είναι βαθύτατα πολιτικό.
Σύμφωνα με δημοσίευμα του Politico στις 19 Νοεμβρίου 2026, αξιωματούχοι ευρωπαϊκών κυβερνήσεων εκφράζουν φόβους ότι η λεγόμενη «Συμμαχία των Προθύμων» χάνει τη δυναμική της και κινδυνεύει να καταστεί περιφερειακός παράγοντας στις εξελίξεις.
Χαρακτηριστική είναι η εκτίμηση Ευρωπαίου αξιωματούχου, ο οποίος περιέγραψε την πολιτική ηγεσία στη Γαλλία και τη Γερμανία ως ασταθή, την ώρα που η βρετανική κυβέρνηση εξακολουθεί να αναζητά τον βηματισμό της στη διεθνή σκηνή.
Η εικόνα που προκύπτει είναι μιας Ευρώπης η οποία προσπαθεί να διατηρήσει τη διαπραγματευτική της επιρροή, χωρίς να διαθέτει ενιαία στρατηγική για τον τρόπο τερματισμού του πολέμου.
Χαρακτηριστική είναι η δυσαρέσκεια του Αμερικανού προέδρου, ο οποίος παρενέβη τηλεφωνικά, για την περαιτέρω χρηματοδότηση της Ουκρανίας. 
1_96.jpeg

Macron, Merz και Burnham: Οι πολιτικές αδυναμίες των τριών ηγετών

Η κατάσταση γίνεται δυσκολότερη εξαιτίας των εσωτερικών πολιτικών προβλημάτων που αντιμετωπίζουν οι τρεις βασικές κυβερνήσεις της συμμαχίας.
Στη Γαλλία, ο Emmanuel Macron βρίσκεται αντιμέτωπος με ιδιαίτερα χαμηλή δημοτικότητα, ενώ η προοπτική των προεδρικών εκλογών του 2027 περιορίζει σημαντικά τα περιθώρια πολιτικών πρωτοβουλιών.
Η Γαλλία εξακολουθεί να διεκδικεί πρωταγωνιστικό ρόλο στη διαμόρφωση της ευρωπαϊκής ασφάλειας, αλλά η εσωτερική πολιτική αστάθεια εγείρει ερωτήματα για τη δυνατότητα του Macron να εξασφαλίσει διαρκή συναίνεση σε μεγάλες στρατηγικές αποφάσεις.
Στη Γερμανία, ο Friedrich Merz αντιμετωπίζει εντεινόμενες πολιτικές πιέσεις, καθώς η ενίσχυση του πατριωτικού χώρου (AfD) και οι εκλογικές δυσκολίες των Χριστιανοδημοκρατών έχουν επηρεάσει τη θέση της κυβέρνησής του.
Παρότι το Βερολίνο αποτελεί έναν από τους σημαντικότερους χρηματοδότες και στρατιωτικούς υποστηρικτές της Ουκρανίας, η οικονομική ισχύς δεν εξασφαλίζει αυτομάτως και αντίστοιχη επιρροή στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων.
Στη Βρετανία, ο Andy Burnham, ο οποίος ανέλαβε την πρωθυπουργία τον Ιούλιο, διαθέτει κοινοβουλευτική πλειοψηφία, αλλά η περιορισμένη μέχρι σήμερα εμπειρία του στη διαχείριση μεγάλων διεθνών κρίσεων αποτελεί αντικείμενο επιφυλάξεων στους ευρωπαϊκούς διπλωματικούς κύκλους.
Αυτές οι αδυναμίες δεν σημαίνουν ότι οι τρεις χώρες στερούνται διεθνούς επιρροής.
Δυσκολεύουν, όμως, τη συγκρότηση μιας σταθερής ευρωπαϊκής ηγεσίας σε μια περίοδο κατά την οποία οι αποφάσεις απαιτούν πολιτικό κεφάλαιο, εσωτερική συναίνεση και μακροπρόθεσμες δεσμεύσεις.
2_256.webp

Η «Συμμαχία των Προθύμων» κινδυνεύει να χάσει τον λόγο ύπαρξής της

Η «Συμμαχία των Προθύμων» δημιουργήθηκε τον Μάρτιο του 2025, μετά την έντονη αντιπαράθεση του Donald Trump και του JD Vance με τον Volodymyr Zelensky στον Λευκό Οίκο.
Η αρχική πρωτοβουλία των 18 χωρών επεκτάθηκε σε περισσότερα από 35 κράτη, με τη Γαλλία, τη Βρετανία και στη συνέχεια τη Γερμανία να αναλαμβάνουν κεντρικούς ρόλους.
Βασική επιδίωξη ήταν να αναλάβει η Ευρώπη μεγαλύτερο μέρος της ευθύνης για την ασφάλεια της Ουκρανίας, προσφέροντας στρατιωτικές δυνάμεις, εξοπλισμό, χρηματοδότηση και εγγυήσεις ασφαλείας μετά από μια πιθανή ειρηνευτική συμφωνία.
Η πρωτοβουλία είχε επίσης έναν σαφή διπλωματικό στόχο: να αποτρέψει μια συμφωνία Ουάσιγκτον–Μόσχας που θα αγνοούσε τις ουκρανικές και ευρωπαϊκές θέσεις.
Ωστόσο, σχεδόν δύο χρόνια μετά την ίδρυσή της, η συμμαχία εξακολουθεί να αντιμετωπίζει θεμελιώδη ερωτήματα.
Ποια κράτη θα διαθέσουν στρατιωτικές δυνάμεις; Ποιος θα έχει την επιχειρησιακή διοίκηση; Πώς θα αντιδράσουν εάν σημειωθούν νέες εχθροπραξίες; Και, κυρίως, τι θα συμβεί εάν η Ρωσία αρνηθεί κατηγορηματικά την παρουσία δυτικών στρατευμάτων στην Ουκρανία;
Οι διαφωνίες γύρω από αυτά τα ζητήματα περιορίζουν τη δυνατότητα της συμμαχίας να μετατρέψει τις πολιτικές δεσμεύσεις σε εφαρμόσιμο σχέδιο ασφαλείας.
Η κεντρική αντίφαση είναι ότι οι Ευρωπαίοι επιδιώκουν να εγγυηθούν μια ειρήνη της οποίας τους όρους δεν είναι βέβαιο ότι θα έχουν τη δυνατότητα να συνδιαμορφώσουν.
3_188.webp

Στη Shenzhen οι μεγάλες αποφάσεις, στο Βερολίνο η μάχη για συμμετοχή


Η χρονική σύμπτωση δύο διεθνών συναντήσεων στις 19 Νοεμβρίου είναι ιδιαίτερα αποκαλυπτική για τις νέες γεωπολιτικές ισορροπίες.
Στη Shenzhen της Κίνας, οι Donald Trump, Vladimir Putin και Xi Jinping συναντήθηκαν σε μια τριμερή σύνοδο με αντικείμενο σημαντικά ζητήματα διεθνούς ασφάλειας.
Την ίδια ημέρα, στο Βερολίνο, οι ηγέτες της «Συμμαχίας των Προθύμων» συγκεντρώθηκαν για να συζητήσουν την υποστήριξη προς την Ουκρανία και τις εγγυήσεις ασφαλείας.
Η αντίθεση είναι έντονη.
Από τη μία πλευρά, οι τρεις μεγάλες δυνάμεις επιχειρούν να διαμορφώσουν ένα πλαίσιο απευθείας στρατηγικής συνεννόησης.
Από την άλλη, οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις προσπαθούν να εξασφαλίσουν ότι δεν θα αποκλειστούν από τη διαδικασία που θα καθορίσει την ασφάλεια της ίδιας τους της ηπείρου.
Οι ανησυχίες ενισχύθηκαν από την επανέναρξη των αμερικανορωσικών και ουκρανικών επαφών στο Abu Dhabi, καθώς και από τη συνάντηση των Steve Witkoff και Jared Kushner με τον Putin στη Μόσχα.
Παράλληλα, η Μόσχα διατηρεί σοβαρές επιφυλάξεις απέναντι στην άμεση ευρωπαϊκή συμμετοχή σε μια ενδεχόμενη διαπραγματευτική διαδικασία.
Είναι επομένως σαφές ότι μια συμφωνία δεν βρίσκεται προ των πυλών.
Το γεγονός, όμως, ότι οι ΗΠΑ διαπραγματεύονται απευθείας με τη Ρωσία δημιουργεί πολιτική πίεση στους Ευρωπαίους να αποδείξουν ότι αποτελούν αναγκαίους συνομιλητές.
4_47.jpeg

45 δισεκατομμύρια ευρώ για την Ουκρανία – Χρήματα δίνονται, στρατηγική υπάρχει;

Στο οικονομικό πεδίο, η Ευρωπαϊκή Ένωση συνεχίζει να αναλαμβάνει σημαντικές δεσμεύσεις.
Στις 18 Νοεμβρίου, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή παρουσίασε πρόταση για πρόσθετη χρηματοδότηση ύψους 45 δισεκατομμυρίων ευρώ προς την Ουκρανία το 2027.
Το ποσό αυτό προορίζεται να καλύψει μέρος των εκτιμώμενων χρηματοδοτικών αναγκών της χώρας, οι οποίες υπολογίζονται σε περίπου 70 δισεκατομμύρια ευρώ για το επόμενο έτος.
Παράλληλα, η συμμαχία εξετάζει νέες παραδόσεις συστημάτων αεράμυνας, ενίσχυση των ουκρανικών στρατιωτικών δυνατοτήτων και τη συγκρότηση πολυεθνικής δύναμης που θα μπορούσε να αναπτυχθεί μετά από κατάπαυση του πυρός.
Στην Πολωνία πραγματοποιούνται επίσης στρατιωτικές ασκήσεις, με αντικείμενο την προετοιμασία δυνάμεων για ενδεχόμενη μελλοντική αποστολή υποστήριξης της ειρήνης.
Ωστόσο, η συνεχιζόμενη στρατιωτική υποστήριξη δεν υποκαθιστά μια πολιτική στρατηγική για τον τερματισμό του πολέμου.
Η Ευρώπη πρέπει να απαντήσει σε ένα ουσιαστικό ερώτημα: ποιο συγκεκριμένο διπλωματικό αποτέλεσμα επιδιώκει με τη συνέχιση αυτών των δεσμεύσεων;
Η ενίσχυση της ουκρανικής άμυνας μπορεί να βελτιώσει τη διαπραγματευτική θέση του Κιέβου.
Χωρίς, όμως, κοινή θέση για τους όρους μιας συμφωνίας, τις εδαφικές εκκρεμότητες και τον μηχανισμό εφαρμογής των εγγυήσεων, τα οικονομικά και στρατιωτικά μέτρα δεν εξασφαλίζουν από μόνα τους βιώσιμη ειρήνη.
5_840.jpg

Ο ευρωπαϊκός φόβος: Μια συμφωνία Trump–Putin που θα αλλάξει τις ισορροπίες

Ο μεγαλύτερος φόβος των ευρωπαϊκών κυβερνήσεων δεν περιορίζεται στο ενδεχόμενο μιας συμφωνίας για την Ουκρανία.
Αφορά το ενδεχόμενο η συμφωνία αυτή να περιλαμβάνει ευρύτερες ρυθμίσεις για τη στρατιωτική παρουσία του ΝΑΤΟ, τις εγγυήσεις ασφαλείας και την αρχιτεκτονική ασφάλειας στην ευρωπαϊκή ήπειρο.
Μια απευθείας συνεννόηση Trump–Putin θα μπορούσε να επιφέρει σημαντικές αλλαγές στους στρατηγικούς συσχετισμούς.
Αλλά ακόμη και εάν οι δύο ηγέτες καταλήξουν σε κοινές κατευθύνσεις, η εφαρμογή οποιασδήποτε συμφωνίας θα απαιτήσει τη συμμετοχή της Ουκρανίας και, σε αρκετά ζητήματα, των ευρωπαϊκών κρατών.
Οι ΗΠΑ δεν μπορούν να δεσμεύσουν αυτομάτως τις ευρωπαϊκές κυβερνήσεις να διαθέσουν στρατεύματα ή να άρουν ευρωπαϊκές κυρώσεις.
Αυτή η πραγματικότητα προσφέρει στην Ευρώπη ουσιαστική διαπραγματευτική ισχύ, την οποία όμως θα πρέπει να αξιοποιήσει συντονισμένα.
Το πρόβλημα είναι ότι οι ευρωπαϊκές χώρες δεν έχουν απολύτως ταυτόσημες αντιλήψεις για τη σχέση με τη Ρωσία, το εύρος των εγγυήσεων προς την Ουκρανία και τον βαθμό εξάρτησης από τις αμερικανικές στρατιωτικές δυνατότητες.
Η απουσία ενιαίας προσέγγισης περιορίζει την ευρωπαϊκή επιρροή ακόμη και εκεί όπου οι οικονομικές δυνατότητες είναι σημαντικές.

www.bankingnews.gr

Ρoή Ειδήσεων

Σχόλια αναγνωστών

Δείτε επίσης