Ο πρέσβης των ΗΠΑ στην Τουρκία ανέστησε τους τζιχαντιστές…
Στις 7 Φεβρουαρίου 1984, μόλις λίγους μήνες αφότου η Hezbollah έριξε ένα φορτηγό με εκρηκτικά στους στρατώνες των Αμερικανών πεζοναυτών το 1983, ο Πρόεδρος Ronald Reagan ανακοίνωσε ότι οι αμερικανικές δυνάμεις θα «αναδιπλώνονταν», αρχικά σε αμερικανικά πολεμικά πλοία, αν και σύντομα επέστρεψαν στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Όπως εξηγεί με άρθρο του στο Middle East Forum, ο Michael Rubin, ανώτερος ερευνητής στο American Enterprise Institute και πρώην αξιωματούχος του Πενταγώνου, ο Reagan θεώρησε το τέλος της ειρηνευτικής αποστολής αναγκαίο, δεδομένης της αποτυχίας μέσα στη δίνη της λιβανέζικης ομολογιακής πολιτικής και της βίας των πολιτοφυλακών, ακόμη και μετά την εκδίωξη της Palestine Liberation Organization (PLO) του Arafat.
Εκείνη η αποχώρηση, σε συνδυασμό με την ταπεινωτική κατάρριψη του «Black Hawk» στη Σομαλία, οδήγησε τον ιδρυτή της Al Qaeda, Osama bin Laden, στο συμπέρασμα ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες ήταν ένας «χάρτινος τίγρης» και ότι η τρομοκρατία μπορούσε να αποδώσει.
«Οι Ηνωμένες Πολιτείες έφυγαν από την περιοχή κουβαλώντας απογοήτευση, ταπείνωση, ήττα και νεκρούς», είχε δηλώσει χαρακτηριστικά ο bin Laden. Όπως σημειώνει ο Rubin, η εικόνα της δυτικής ταπείνωσης λειτούργησε ως καταλύτης για την άνοδο του εξτρεμισμού.
Γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο, σύμφωνα με την ανάλυση του Michael Rubin, η απόφαση του Προέδρου Joe Biden να αποσύρει τις αμερικανικές δυνάμεις από το Αφγανιστάν με καταληκτική ημερομηνία την επέτειο της 11ης Σεπτεμβρίου υπήρξε τόσο αλλόκοτη.
Οποιαδήποτε άλλη ημερομηνία θα ήταν προτιμότερη, ωστόσο είτε ο Biden είτε ο Σύμβουλός του Εθνικής Ασφάλειας Jake Sullivan θεώρησαν ότι ο μακροβιότερος πόλεμος της Αμερικής έπρεπε να τελειώσει την ημέρα που ξεκίνησε.
Η επιλογή αυτή, όπως υπογραμμίζει ο Rubin, κατέδειξε πόσο αποστασιοποιημένοι από την πραγματικότητα ήταν αρχικά ο Biden και ο Sullivan.
Η μετατροπή της 11ης Σεπτεμβρίου σε ημερομηνία μιας δεύτερης ισλαμιστικής νίκης θα τροφοδοτούσε ένα τζιχαντιστικό αφήγημα πολύ πέρα από ό,τι θα μπορούσαν ποτέ να είχαν φανταστεί οι αεροπειρατές της Al Qaeda.
Τελικά, πιο ώριμες φωνές έπεισαν τον Biden και τον Sullivan να αλλάξουν την ημερομηνία και οι Ηνωμένες Πολιτείες αποχώρησαν έναν μήνα νωρίτερα, σε μια ημέρα που μέχρι τότε δεν είχε καμία ιδιαίτερη σημασία.
Παρ’ όλα αυτά, παρότι ο Biden χειρίστηκε άσχημα την αποχώρηση, ο αντίκτυπος των απελπισμένων Αφγανών που έπεφταν από αεροσκάφη θα ήταν ακόμη πιο καταστροφικός αν αυτό είχε συμβεί την επέτειο της καταστροφής του World Trade Center.
Σήμερα, όπως προειδοποιεί ο Michael Rubin, ο Πρόεδρος Donald Trump ετοιμάζεται να παραδώσει στο Ισλαμικό Κράτος και στους συμμάχους του μια αντίστοιχη συμβολική νίκη με εκείνη που ο Biden και ο Sullivan παρ’ ολίγον να προσφέρουν στην Al Qaeda.
Ο παράγων «Κούρδοι»
Το ζήτημα αφορά την προδοσία του Trump και του απεσταλμένου του Tom Barrack απέναντι στις κουρδικής ηγεσίας Συριακές Δημοκρατικές Δυνάμεις (SDF), την ώρα που ο νέος συριακός στρατός και οι συνδεδεμένες με αυτόν τζιχαντιστικές πολιτοφυλακές ανακαταλαμβάνουν εδάφη που τελούν υπό κουρδική διοίκηση.
Τόσο το Ισλαμικό Κράτος όσο και οι αμετανόητοι εξτρεμιστές που αποτελούν τον πυρήνα του νέου συριακού στρατού μισούν τους Κούρδους της Συρίας, οι οποίοι αποτελούν τη ραχοκοκαλιά των Δημοκρατικών Δυνάμεων της Συρίας.
Όπως υπενθυμίζει ο Rubin, οι Κούρδοι ήταν εκείνοι που νίκησαν το Ισλαμικό Κράτος σε μια περίοδο κατά την οποία η Τουρκία παρείχε σιωπηρή στήριξη στο «χαλιφάτο», ενώ το Κόμμα Δημοκρατών του Masoud Barzani παρέμενε στο περιθώριο, ελπίζοντας ότι το Ισλαμικό Κράτος θα εξουδετέρωνε έναν από τους βασικούς κουρδικούς του ανταγωνιστές.
Παράλληλα, οι κουρδικές δυνάμεις καθιέρωσαν την ισότητα των φύλων στις τάξεις τους - στοιχείο που, σύμφωνα με τον Rubin, εξηγεί τη βαρβαρότητα με την οποία οι τζιχαντιστές ακρωτηριάζουν τα σώματα γυναικών μαχητριών και τις εκσφενδονίζουν από ψηλά κτίρια.
Και ενώ ο Barrack προβάλλει την υπόσχεση του Σύρου Προέδρου Ahmed al-Sharaa να ενσωματώσει τους Κούρδους ως μονάδες στον νέο συριακό στρατό, στην πράξη οι γυναίκες αποκλείονται.
Η κουρδική αντίσταση που έσπασε την πολιορκία του Ισλαμικού Κράτους στο Κομπάνι αποτέλεσε, όπως τονίζει ο Michael Rubin, το σημείο καμπής του πολέμου και σηματοδότησε την αρχή της κατάρρευσης του Ισλαμικού Κράτους.
Γι’ αυτό και η προέλαση του συριακού στρατού προς το Κομπάνι αποκτά σήμερα κρίσιμη σημασία. Ήδη, τζιχαντιστές που υπακούν στον al-Sharaa βεβηλώνουν τάφους μαχητών που σκοτώθηκαν στις μάχες εκείνες πριν από δώδεκα χρόνια.
Τύφλωση Barrack
Εάν η τύφλωση του Barrack απέναντι στον πραγματικό χαρακτήρα του στρατού του al-Sharaa και η επιθυμία του να ικανοποιήσει τον Τούρκο Πρόεδρο Recep Tayyip Erdoğan οδηγήσουν στην κατάληψη του Κομπάνι, ο Rubin προειδοποιεί ότι δύο εξελίξεις είναι βέβαιες.
Πρώτον, θα υπάρξει σφαγή.
Ο al-Sharaa μπορεί να ξυρίσει το μούσι του και να φορέσει κοστούμι, όμως οι δυνάμεις που διοικεί στερούνται τόσο φινέτσας όσο και αυτοσυγκράτησης.
Όσα θα συμβούν στους Κούρδους του Κομπάνι θα μπορούσαν να θυμίσουν τη σφαγή της Σρεμπρένιτσα το 1995, όταν τα Ηνωμένα Έθνη στάθηκαν αμέτοχα στη δολοφονία 8.000 Βόσνιων ανδρών και αγοριών.
Δεύτερον, οι ισλαμιστές θα εκλάβουν την πτώση του Κομπάνι ως εκδίκηση για την ήττα του Ισλαμικού Κράτους και ως μήνυμα της αναγέννησής του.
Αντί να καταστήσουν τη νέα Συρία ασφαλή και σταθερή, η προθυμία του Trump και του Barrack να επιτρέψουν στον συριακό στρατό να επιβάλει τη βούλησή του διά της βίας θα τροφοδοτήσει, όπως καταλήγει ο Michael Rubin, ένα νέο κύμα τρομοκρατίας — όχι μόνο στη Συρία, αλλά πολύ πέρα από αυτήν.
www.bankingnews.gr
Όπως εξηγεί με άρθρο του στο Middle East Forum, ο Michael Rubin, ανώτερος ερευνητής στο American Enterprise Institute και πρώην αξιωματούχος του Πενταγώνου, ο Reagan θεώρησε το τέλος της ειρηνευτικής αποστολής αναγκαίο, δεδομένης της αποτυχίας μέσα στη δίνη της λιβανέζικης ομολογιακής πολιτικής και της βίας των πολιτοφυλακών, ακόμη και μετά την εκδίωξη της Palestine Liberation Organization (PLO) του Arafat.
Εκείνη η αποχώρηση, σε συνδυασμό με την ταπεινωτική κατάρριψη του «Black Hawk» στη Σομαλία, οδήγησε τον ιδρυτή της Al Qaeda, Osama bin Laden, στο συμπέρασμα ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες ήταν ένας «χάρτινος τίγρης» και ότι η τρομοκρατία μπορούσε να αποδώσει.
«Οι Ηνωμένες Πολιτείες έφυγαν από την περιοχή κουβαλώντας απογοήτευση, ταπείνωση, ήττα και νεκρούς», είχε δηλώσει χαρακτηριστικά ο bin Laden. Όπως σημειώνει ο Rubin, η εικόνα της δυτικής ταπείνωσης λειτούργησε ως καταλύτης για την άνοδο του εξτρεμισμού.
Γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο, σύμφωνα με την ανάλυση του Michael Rubin, η απόφαση του Προέδρου Joe Biden να αποσύρει τις αμερικανικές δυνάμεις από το Αφγανιστάν με καταληκτική ημερομηνία την επέτειο της 11ης Σεπτεμβρίου υπήρξε τόσο αλλόκοτη.
Οποιαδήποτε άλλη ημερομηνία θα ήταν προτιμότερη, ωστόσο είτε ο Biden είτε ο Σύμβουλός του Εθνικής Ασφάλειας Jake Sullivan θεώρησαν ότι ο μακροβιότερος πόλεμος της Αμερικής έπρεπε να τελειώσει την ημέρα που ξεκίνησε.
Η επιλογή αυτή, όπως υπογραμμίζει ο Rubin, κατέδειξε πόσο αποστασιοποιημένοι από την πραγματικότητα ήταν αρχικά ο Biden και ο Sullivan.
Η μετατροπή της 11ης Σεπτεμβρίου σε ημερομηνία μιας δεύτερης ισλαμιστικής νίκης θα τροφοδοτούσε ένα τζιχαντιστικό αφήγημα πολύ πέρα από ό,τι θα μπορούσαν ποτέ να είχαν φανταστεί οι αεροπειρατές της Al Qaeda.
Τελικά, πιο ώριμες φωνές έπεισαν τον Biden και τον Sullivan να αλλάξουν την ημερομηνία και οι Ηνωμένες Πολιτείες αποχώρησαν έναν μήνα νωρίτερα, σε μια ημέρα που μέχρι τότε δεν είχε καμία ιδιαίτερη σημασία.
Παρ’ όλα αυτά, παρότι ο Biden χειρίστηκε άσχημα την αποχώρηση, ο αντίκτυπος των απελπισμένων Αφγανών που έπεφταν από αεροσκάφη θα ήταν ακόμη πιο καταστροφικός αν αυτό είχε συμβεί την επέτειο της καταστροφής του World Trade Center.
Σήμερα, όπως προειδοποιεί ο Michael Rubin, ο Πρόεδρος Donald Trump ετοιμάζεται να παραδώσει στο Ισλαμικό Κράτος και στους συμμάχους του μια αντίστοιχη συμβολική νίκη με εκείνη που ο Biden και ο Sullivan παρ’ ολίγον να προσφέρουν στην Al Qaeda.
Ο παράγων «Κούρδοι»
Το ζήτημα αφορά την προδοσία του Trump και του απεσταλμένου του Tom Barrack απέναντι στις κουρδικής ηγεσίας Συριακές Δημοκρατικές Δυνάμεις (SDF), την ώρα που ο νέος συριακός στρατός και οι συνδεδεμένες με αυτόν τζιχαντιστικές πολιτοφυλακές ανακαταλαμβάνουν εδάφη που τελούν υπό κουρδική διοίκηση.
Τόσο το Ισλαμικό Κράτος όσο και οι αμετανόητοι εξτρεμιστές που αποτελούν τον πυρήνα του νέου συριακού στρατού μισούν τους Κούρδους της Συρίας, οι οποίοι αποτελούν τη ραχοκοκαλιά των Δημοκρατικών Δυνάμεων της Συρίας.
Όπως υπενθυμίζει ο Rubin, οι Κούρδοι ήταν εκείνοι που νίκησαν το Ισλαμικό Κράτος σε μια περίοδο κατά την οποία η Τουρκία παρείχε σιωπηρή στήριξη στο «χαλιφάτο», ενώ το Κόμμα Δημοκρατών του Masoud Barzani παρέμενε στο περιθώριο, ελπίζοντας ότι το Ισλαμικό Κράτος θα εξουδετέρωνε έναν από τους βασικούς κουρδικούς του ανταγωνιστές.
Παράλληλα, οι κουρδικές δυνάμεις καθιέρωσαν την ισότητα των φύλων στις τάξεις τους - στοιχείο που, σύμφωνα με τον Rubin, εξηγεί τη βαρβαρότητα με την οποία οι τζιχαντιστές ακρωτηριάζουν τα σώματα γυναικών μαχητριών και τις εκσφενδονίζουν από ψηλά κτίρια.
Και ενώ ο Barrack προβάλλει την υπόσχεση του Σύρου Προέδρου Ahmed al-Sharaa να ενσωματώσει τους Κούρδους ως μονάδες στον νέο συριακό στρατό, στην πράξη οι γυναίκες αποκλείονται.
Η κουρδική αντίσταση που έσπασε την πολιορκία του Ισλαμικού Κράτους στο Κομπάνι αποτέλεσε, όπως τονίζει ο Michael Rubin, το σημείο καμπής του πολέμου και σηματοδότησε την αρχή της κατάρρευσης του Ισλαμικού Κράτους.
Γι’ αυτό και η προέλαση του συριακού στρατού προς το Κομπάνι αποκτά σήμερα κρίσιμη σημασία. Ήδη, τζιχαντιστές που υπακούν στον al-Sharaa βεβηλώνουν τάφους μαχητών που σκοτώθηκαν στις μάχες εκείνες πριν από δώδεκα χρόνια.
Τύφλωση Barrack
Εάν η τύφλωση του Barrack απέναντι στον πραγματικό χαρακτήρα του στρατού του al-Sharaa και η επιθυμία του να ικανοποιήσει τον Τούρκο Πρόεδρο Recep Tayyip Erdoğan οδηγήσουν στην κατάληψη του Κομπάνι, ο Rubin προειδοποιεί ότι δύο εξελίξεις είναι βέβαιες.
Πρώτον, θα υπάρξει σφαγή.
Ο al-Sharaa μπορεί να ξυρίσει το μούσι του και να φορέσει κοστούμι, όμως οι δυνάμεις που διοικεί στερούνται τόσο φινέτσας όσο και αυτοσυγκράτησης.
Όσα θα συμβούν στους Κούρδους του Κομπάνι θα μπορούσαν να θυμίσουν τη σφαγή της Σρεμπρένιτσα το 1995, όταν τα Ηνωμένα Έθνη στάθηκαν αμέτοχα στη δολοφονία 8.000 Βόσνιων ανδρών και αγοριών.
Δεύτερον, οι ισλαμιστές θα εκλάβουν την πτώση του Κομπάνι ως εκδίκηση για την ήττα του Ισλαμικού Κράτους και ως μήνυμα της αναγέννησής του.
Αντί να καταστήσουν τη νέα Συρία ασφαλή και σταθερή, η προθυμία του Trump και του Barrack να επιτρέψουν στον συριακό στρατό να επιβάλει τη βούλησή του διά της βίας θα τροφοδοτήσει, όπως καταλήγει ο Michael Rubin, ένα νέο κύμα τρομοκρατίας — όχι μόνο στη Συρία, αλλά πολύ πέρα από αυτήν.
www.bankingnews.gr
Σχόλια αναγνωστών