Το 2026 σκοτώνει τις startups μπαταριών
Το πρώτο τρίμηνο του 2026, η παγκόσμια αγορά αποθήκευσης ενέργειας δεν αποτελεί πλέον πεδίο δράσης για οραματιστές.
Σύμφωνα με αναλυτές του κλάδου, έχει μετατραπεί σε «νεκροταφείο» για εταιρείες με ανεπαρκή κεφαλαιακή βάση.
Τα στοιχεία είναι αμείλικτα. Τον Μάρτιο του 2025, η QuantumScape διέθετε 860 εκατ. δολάρια σε μετρητά, απέναντι σε ετήσιο ρυθμό καύσης κεφαλαίων 331 εκατ. δολαρίων.
Το χρονικό περιθώριο των 2,6 ετών θεωρείται χαρακτηριστικό παράδειγμα της λεγόμενης «κοιλάδας του θανάτου» για τις τεχνολογικές startups, αυτή τη φορά αποτυπωμένη καθαρά στους ισολογισμούς.
Ενώ στις αρχές της δεκαετίας του 2020 η αγορά τροφοδοτήθηκε από τη φρενίτιδα των SPAC συγχωνεύσεων και θεωρητικές υποσχέσεις ενεργειακής πυκνότητας, το 2026 το επίκεντρο έχει μετατοπιστεί στη λεγόμενη «Balance Sheet Engineering».
Η επιτυχία πλέον μετριέται με βάση τις αποδόσεις στην παραγωγή και την ικανότητα αξιοποίησης του αμερικανικού Inflation Reduction Act (IRA), και ειδικότερα της Ενότητας 45X.
Το χάσμα ανάμεσα σε μια πατέντα και μια γραμμή μαζικής παραγωγής έχει μετατραπεί σε άβυσσο, την οποία δυσκολεύονται να γεφυρώσουν τόσο η φυσική όσο και τα χρηματοοικονομικά.
Μαθήματα από τις «αργές εκκαθαρίσεις» του κλάδου
Η ιστορία των μπαταριών επόμενης γενιάς είναι γραμμένη στα αρχεία των πτωχευτικών δικαστηρίων.
Το φαινόμενο του «polysulfide shuttle» δεν αντιμετωπίζεται πλέον μόνο ως χημική αντίδραση, αλλά ως χρηματοοικονομική μαύρη τρύπα.
Η OXIS Energy, άλλοτε ηγέτης στις μπαταρίες Lithium-Sulfur (Li-S), τέθηκε σε καθεστώς διαχείρισης το 2021 και οδηγήθηκε σε μια τετραετή, αργή εκκαθάριση.
Μέχρι τον Σεπτέμβριο του 2025, οι πιστωτές ανέμεναν ακόμη «προβλεπόμενα μερίσματα», λαμβάνοντας τελικά ελάχιστα, για μια τεχνολογία που υποσχόταν 550 Wh/kg αλλά απέδιδε λιγότερους από 100 κύκλους φόρτισης.
Η φυσική δεν προσαρμόζεται στα χρονοδιαγράμματα των venture capitals — και συνήθως κερδίζει.
Αντίστοιχα, η Pellion Technologies επιχείρησε να αξιοποιήσει τις μπαταρίες Magnesium-Ion, προσφέροντας θεωρητική ενεργειακή πυκνότητα ανώτερη του λιθίου.
Ωστόσο, τα ιόντα μαγνησίου κινούνται εξαιρετικά αργά σε στερεά υλικά.
Όταν η Khosla Ventures διαπίστωσε ότι η αγορά drones δεν μπορούσε να χρηματοδοτήσει την απαραίτητη έρευνα για εφαρμογές αυτοκινήτων, απέσυρε τη στήριξή της.
Η Pellion θεωρείται πλέον «deadpooled».
Δεν καταλήγουν όμως όλες οι αποτυχίες σε πλειστηριασμούς εργαστηριακού εξοπλισμού.
Η Ambri, εταιρεία υγρών μεταλλικών μπαταριών με ρίζες στο MIT, χρησιμοποίησε το 2024 μια πώληση τύπου Section 363, εκκαθαρίζοντας τα χρέη της.
Με την πώληση περιουσιακών στοιχείων σε κοινοπραξία υπό την ηγεσία του Frontier fund του Bill Gates, η Ambri διατήρησε ζωντανή την τεχνολογία calcium-antimony.
Στον κόσμο της ενεργειακής χρηματοδότησης, η αποτυχία είναι οριστική για τη «μεσαία τάξη» των εταιρειών, αλλά απλώς ένα γεγονός ανακεφαλαιοποίησης για τους υπερ-πλούσιους.
Πώς το Sodium-Ion αποδυνάμωσε το πλεονέκτημα του λιθίου
Ενώ οι δυτικές startups παλεύουν με την αφερεγγυότητα, η Κίνα προχώρησε σε μια απότομη στροφή προς τις μπαταρίες Sodium-Ion (Na-ion), σηματοδοτώντας τη «Μεγάλη Διχοτόμηση» του 2026.
Η δυτική στρατηγική βασίζεται σε υψηλού ρίσκου στοιχήματα για «άλματα τεχνολογίας» όπως οι Solid-State μπαταρίες.
Αντίθετα, η κινεζική προσέγγιση επικεντρώνεται στην ταχεία κλιμάκωση τεχνολογιών που είναι απλώς «αρκετά καλές».
Το 2025, οι τιμές Lithium-Iron-Phosphate (LFP) στην Κίνα κατέρρευσαν στα 44 δολ./kWh λόγω υπερπροσφοράς. Οι Sodium-Ion, αν και λιγότερο ώριμες, κινούνται στα 59 δολ./kWh.
Κόστος LFP (2025): 44–52 δολ./kWh
Κόστος Na-ion (2025): ~59 δολ./kWh
Ωστόσο, το Sodium-Ion λειτουργεί ως γεωπολιτικό αντιστάθμισμα. Μέσω λύσεων όπως το “Naxtra” της CATL, η Κίνα εξουδετερώνει την ισχύ τιμολόγησης των παραγωγών λιθίου: αν οι τιμές αυξηθούν, η μετάβαση στο νάτριο γίνεται άμεσα.
Η Δύση επενδύει στις επιδόσεις. Η Κίνα επενδύει στον έλεγχο.
Οι επιδοτήσεις ως σανίδα σωτηρίας
Στις ΗΠΑ, το επιχειρηματικό μοντέλο δεν αφορά πλέον την πώληση μπαταριών, αλλά τη μεγιστοποίηση των φορολογικών κινήτρων.
Η Ενότητα 45X του IRA έχει μετατραπεί στον βασικό μοχλό εσόδων για εταιρείες όπως οι Peak Energy και Lyten.
Οι κανόνες Foreign Entity of Concern (FEOC) έχουν δημιουργήσει ένα «τείχος εφοδιαστικής αλυσίδας», αποκλείοντας μεγάλο μέρος των κινεζικών πρώτων υλών.
Αυτό έχει ενισχύσει τη ζήτηση για εναλλακτικές λύσεις συμβατές με FEOC.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η Sion Power, η οποία εξασφάλισε 75 εκατ. δολάρια χρηματοδότηση με επικεφαλής την LG Energy Solution, επενδύοντας σε γραμμή παραγωγής κυψελών στην Arizona, χωρίς κινεζικές πρώτες ύλες.
Η ανάληψη της θέσης CEO από την Pamela Fletcher, πρώην στέλεχος της GM, σηματοδοτεί το τέλος της πειραματικής φάσης.
Το αδιέξοδο των Solid-State μπαταριών
Οι Solid-State μπαταρίες παραμένουν το «φάντασμα» της αγοράς.
Η Toyota έχει μεταθέσει την έναρξη μαζικής παραγωγής για μετά το 2027, λόγω χαμηλών αποδόσεων παραγωγής.
Τα κεραμικά διαχωριστικά είναι εύθραυστα και ακόμη και ένα 10% ποσοστό απορριμμάτων σε εργοστάσιο μπορεί να αποβεί καταστροφικό οικονομικά.
Γι’ αυτό εταιρείες όπως η Solid Power στρέφονται σε μοντέλα licensing, αφήνοντας την επένδυση σε κεφαλαιουχικό εξοπλισμό σε ομίλους όπως η BMW και η SK Innovation.
Δύο κόσμοι, μία νέα πραγματικότητα
Η αγορά έχει πλέον διαχωριστεί σε δύο σφαίρες:
Η κινεζική σφαίρα: LFP και Sodium-Ion, με τεράστια κλίμακα παραγωγής και χαμηλό κόστος.
Η δυτική σφαίρα: High-Nickel και Solid-State, στηριζόμενη σε επιδοτήσεις και εμπορικά εμπόδια.
Η εποχή του «PowerPoint Engineering» έχει τελειώσει. Η εποχή της «Balance Sheet Engineering» έχει ξεκινήσει.
Οι νικητές του 2026 δεν θα είναι οι εταιρείες με τη μεγαλύτερη θεωρητική ενεργειακή πυκνότητα, αλλά εκείνες με τις υψηλότερες αποδόσεις παραγωγής και τους καλύτερους φοροτεχνικούς συμβούλους.
www.bankingnews.gr
Σύμφωνα με αναλυτές του κλάδου, έχει μετατραπεί σε «νεκροταφείο» για εταιρείες με ανεπαρκή κεφαλαιακή βάση.
Τα στοιχεία είναι αμείλικτα. Τον Μάρτιο του 2025, η QuantumScape διέθετε 860 εκατ. δολάρια σε μετρητά, απέναντι σε ετήσιο ρυθμό καύσης κεφαλαίων 331 εκατ. δολαρίων.
Το χρονικό περιθώριο των 2,6 ετών θεωρείται χαρακτηριστικό παράδειγμα της λεγόμενης «κοιλάδας του θανάτου» για τις τεχνολογικές startups, αυτή τη φορά αποτυπωμένη καθαρά στους ισολογισμούς.
Ενώ στις αρχές της δεκαετίας του 2020 η αγορά τροφοδοτήθηκε από τη φρενίτιδα των SPAC συγχωνεύσεων και θεωρητικές υποσχέσεις ενεργειακής πυκνότητας, το 2026 το επίκεντρο έχει μετατοπιστεί στη λεγόμενη «Balance Sheet Engineering».
Η επιτυχία πλέον μετριέται με βάση τις αποδόσεις στην παραγωγή και την ικανότητα αξιοποίησης του αμερικανικού Inflation Reduction Act (IRA), και ειδικότερα της Ενότητας 45X.
Το χάσμα ανάμεσα σε μια πατέντα και μια γραμμή μαζικής παραγωγής έχει μετατραπεί σε άβυσσο, την οποία δυσκολεύονται να γεφυρώσουν τόσο η φυσική όσο και τα χρηματοοικονομικά.
Μαθήματα από τις «αργές εκκαθαρίσεις» του κλάδου
Η ιστορία των μπαταριών επόμενης γενιάς είναι γραμμένη στα αρχεία των πτωχευτικών δικαστηρίων.
Το φαινόμενο του «polysulfide shuttle» δεν αντιμετωπίζεται πλέον μόνο ως χημική αντίδραση, αλλά ως χρηματοοικονομική μαύρη τρύπα.
Η OXIS Energy, άλλοτε ηγέτης στις μπαταρίες Lithium-Sulfur (Li-S), τέθηκε σε καθεστώς διαχείρισης το 2021 και οδηγήθηκε σε μια τετραετή, αργή εκκαθάριση.
Μέχρι τον Σεπτέμβριο του 2025, οι πιστωτές ανέμεναν ακόμη «προβλεπόμενα μερίσματα», λαμβάνοντας τελικά ελάχιστα, για μια τεχνολογία που υποσχόταν 550 Wh/kg αλλά απέδιδε λιγότερους από 100 κύκλους φόρτισης.
Η φυσική δεν προσαρμόζεται στα χρονοδιαγράμματα των venture capitals — και συνήθως κερδίζει.
Αντίστοιχα, η Pellion Technologies επιχείρησε να αξιοποιήσει τις μπαταρίες Magnesium-Ion, προσφέροντας θεωρητική ενεργειακή πυκνότητα ανώτερη του λιθίου.
Ωστόσο, τα ιόντα μαγνησίου κινούνται εξαιρετικά αργά σε στερεά υλικά.
Όταν η Khosla Ventures διαπίστωσε ότι η αγορά drones δεν μπορούσε να χρηματοδοτήσει την απαραίτητη έρευνα για εφαρμογές αυτοκινήτων, απέσυρε τη στήριξή της.
Η Pellion θεωρείται πλέον «deadpooled».
Δεν καταλήγουν όμως όλες οι αποτυχίες σε πλειστηριασμούς εργαστηριακού εξοπλισμού.
Η Ambri, εταιρεία υγρών μεταλλικών μπαταριών με ρίζες στο MIT, χρησιμοποίησε το 2024 μια πώληση τύπου Section 363, εκκαθαρίζοντας τα χρέη της.
Με την πώληση περιουσιακών στοιχείων σε κοινοπραξία υπό την ηγεσία του Frontier fund του Bill Gates, η Ambri διατήρησε ζωντανή την τεχνολογία calcium-antimony.
Στον κόσμο της ενεργειακής χρηματοδότησης, η αποτυχία είναι οριστική για τη «μεσαία τάξη» των εταιρειών, αλλά απλώς ένα γεγονός ανακεφαλαιοποίησης για τους υπερ-πλούσιους.
Πώς το Sodium-Ion αποδυνάμωσε το πλεονέκτημα του λιθίου
Ενώ οι δυτικές startups παλεύουν με την αφερεγγυότητα, η Κίνα προχώρησε σε μια απότομη στροφή προς τις μπαταρίες Sodium-Ion (Na-ion), σηματοδοτώντας τη «Μεγάλη Διχοτόμηση» του 2026.
Η δυτική στρατηγική βασίζεται σε υψηλού ρίσκου στοιχήματα για «άλματα τεχνολογίας» όπως οι Solid-State μπαταρίες.
Αντίθετα, η κινεζική προσέγγιση επικεντρώνεται στην ταχεία κλιμάκωση τεχνολογιών που είναι απλώς «αρκετά καλές».
Το 2025, οι τιμές Lithium-Iron-Phosphate (LFP) στην Κίνα κατέρρευσαν στα 44 δολ./kWh λόγω υπερπροσφοράς. Οι Sodium-Ion, αν και λιγότερο ώριμες, κινούνται στα 59 δολ./kWh.
Κόστος LFP (2025): 44–52 δολ./kWh
Κόστος Na-ion (2025): ~59 δολ./kWh
Ωστόσο, το Sodium-Ion λειτουργεί ως γεωπολιτικό αντιστάθμισμα. Μέσω λύσεων όπως το “Naxtra” της CATL, η Κίνα εξουδετερώνει την ισχύ τιμολόγησης των παραγωγών λιθίου: αν οι τιμές αυξηθούν, η μετάβαση στο νάτριο γίνεται άμεσα.
Η Δύση επενδύει στις επιδόσεις. Η Κίνα επενδύει στον έλεγχο.
Οι επιδοτήσεις ως σανίδα σωτηρίας
Στις ΗΠΑ, το επιχειρηματικό μοντέλο δεν αφορά πλέον την πώληση μπαταριών, αλλά τη μεγιστοποίηση των φορολογικών κινήτρων.
Η Ενότητα 45X του IRA έχει μετατραπεί στον βασικό μοχλό εσόδων για εταιρείες όπως οι Peak Energy και Lyten.
Οι κανόνες Foreign Entity of Concern (FEOC) έχουν δημιουργήσει ένα «τείχος εφοδιαστικής αλυσίδας», αποκλείοντας μεγάλο μέρος των κινεζικών πρώτων υλών.
Αυτό έχει ενισχύσει τη ζήτηση για εναλλακτικές λύσεις συμβατές με FEOC.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η Sion Power, η οποία εξασφάλισε 75 εκατ. δολάρια χρηματοδότηση με επικεφαλής την LG Energy Solution, επενδύοντας σε γραμμή παραγωγής κυψελών στην Arizona, χωρίς κινεζικές πρώτες ύλες.
Η ανάληψη της θέσης CEO από την Pamela Fletcher, πρώην στέλεχος της GM, σηματοδοτεί το τέλος της πειραματικής φάσης.
Το αδιέξοδο των Solid-State μπαταριών
Οι Solid-State μπαταρίες παραμένουν το «φάντασμα» της αγοράς.
Η Toyota έχει μεταθέσει την έναρξη μαζικής παραγωγής για μετά το 2027, λόγω χαμηλών αποδόσεων παραγωγής.
Τα κεραμικά διαχωριστικά είναι εύθραυστα και ακόμη και ένα 10% ποσοστό απορριμμάτων σε εργοστάσιο μπορεί να αποβεί καταστροφικό οικονομικά.
Γι’ αυτό εταιρείες όπως η Solid Power στρέφονται σε μοντέλα licensing, αφήνοντας την επένδυση σε κεφαλαιουχικό εξοπλισμό σε ομίλους όπως η BMW και η SK Innovation.
Δύο κόσμοι, μία νέα πραγματικότητα
Η αγορά έχει πλέον διαχωριστεί σε δύο σφαίρες:
Η κινεζική σφαίρα: LFP και Sodium-Ion, με τεράστια κλίμακα παραγωγής και χαμηλό κόστος.
Η δυτική σφαίρα: High-Nickel και Solid-State, στηριζόμενη σε επιδοτήσεις και εμπορικά εμπόδια.
Η εποχή του «PowerPoint Engineering» έχει τελειώσει. Η εποχή της «Balance Sheet Engineering» έχει ξεκινήσει.
Οι νικητές του 2026 δεν θα είναι οι εταιρείες με τη μεγαλύτερη θεωρητική ενεργειακή πυκνότητα, αλλά εκείνες με τις υψηλότερες αποδόσεις παραγωγής και τους καλύτερους φοροτεχνικούς συμβούλους.
www.bankingnews.gr
Σχόλια αναγνωστών