Το Πεντάγωνο δεν ελέγχεται, δεν τιμωρείται και δεν σταματά: Το μεγαλύτερο καρτέλ διαφθοράς στον κόσμο
Το Πεντάγωνο δεν αποτυγχάνει να ελεγχθεί. Είναι δομημένο ώστε να μην ελέγχεται.
Η όγδοη συνεχόμενη αποτυχία του αμερικανικού Υπουργείου Άμυνας στον οικονομικό έλεγχο δεν αποτελεί διοικητικό ατύχημα ούτε τεχνική ανεπάρκεια.
Αποτελεί την πιο καθαρή απόδειξη ότι η μεγαλύτερη στρατιωτική μηχανή στον κόσμο λειτουργεί εκτός κάθε πραγματικού μηχανισμού λογοδοσίας, σε πλήρη αποσύνδεση από την έννοια του δημόσιου ελέγχου.
Από το 2018, όταν το Κογκρέσο επέβαλε για πρώτη φορά υποχρεωτικούς ελέγχους σε όλες τις μεγάλες ομοσπονδιακές υπηρεσίες, το Πεντάγωνο παραμένει η μοναδική υπηρεσία που δεν έχει λάβει ούτε μία φορά θετική ελεγκτική γνώμη.
Διαχειρίζεται περιουσιακά στοιχεία ύψους άνω των 4,6 τρισεκατομμυρίων δολαρίων και υποχρεώσεις που τα ξεπερνούν, με εγκαταστάσεις σε κάθε πολιτεία των ΗΠΑ και σε δεκάδες χώρες παγκοσμίως.
Κι όμως, κανείς δεν μπορεί να εγγυηθεί με ακρίβεια πού καταλήγουν αυτά τα χρήματα.
Μα πού πάνε τα χρήματα;
Οι ίδιοι οι ελεγκτές εντόπισαν δεκάδες σοβαρές αδυναμίες στο σύστημα οικονομικής διαχείρισης του Υπουργείου Άμυνας, αρκετές από τις οποίες χαρακτηρίζονται «ουσιώδεις». Αυτός ο όρος, στην τεχνική γλώσσα της λογιστικής, σημαίνει κάτι εξαιρετικά απλό και εξαιρετικά ανησυχητικό: ότι οι οικονομικές καταστάσεις μπορεί να είναι ουσιαστικά λανθασμένες χωρίς κανείς να το γνωρίζει. Όταν αυτές οι αδυναμίες δεν είναι μία ή δύο αλλά δεκάδες, τότε δεν υπάρχει πια διαφάνεια, αλλά ένα θολό τοπίο σχεδιασμένο για να απορροφά ευθύνες και να εξαφανίζει ίχνη.
Μέσα σε αυτό το περιβάλλον, η απάτη δεν είναι εξαίρεση.
Είναι μέρος του επιχειρησιακού μοντέλου.
Το ίδιο το Γραφείο Λογοδοσίας της Κυβέρνησης των ΗΠΑ παραδέχεται ότι το Πεντάγωνο αντιμετωπίζει «σημαντικό κίνδυνο απάτης» από τους εργολάβους του αμυντικού τομέα. Από το 2017 έως το 2024 έχουν καταγραφεί πάνω από 10 δισεκατομμύρια δολάρια σε επιβεβαιωμένες υποθέσεις απάτης, ενώ δεκάδες ποινικές έρευνες βρίσκονται σε εξέλιξη.
Κι όμως, ελάχιστες υποθέσεις καταλήγουν σε πραγματικές καταδίκες.
Τα ποσά που ανακτώνται αποτελούν μόνο ένα μικρό κλάσμα των πιθανών απωλειών, όπως παραδέχονται οι ίδιοι οι ελεγκτές.
Η παράνοια έγινε κανονικότητα...
Οι ιστορίες για εξωφρενικές υπερτιμολογήσεις – από κάδους απορριμμάτων δεκάδων χιλιάδων δολαρίων μέχρι καφετιέρες αξίας χρυσού – δεν είναι απλώς ανέκδοτα.
Είναι συμπτώματα ενός συστήματος στο οποίο οι μεγάλες αμυντικές εταιρείες γνωρίζουν ότι δεν θα λογοδοτήσουν ποτέ πραγματικά.
Ακόμη πιο ανησυχητικές είναι οι περιπτώσεις πλαστογράφησης πιστοποιητικών ποιότητας σε εξαρτήματα οπλικών συστημάτων, όπου η απάτη δεν κοστίζει μόνο χρήματα αλλά μπορεί να κοστίσει και ζωές.
Οι θανάσιμοι 5
Στην καρδιά αυτού του συστήματος βρίσκονται πέντε γιγαντιαίοι εργολάβοι – οι πραγματικοί πυλώνες του αμερικανικού στρατιωτικοβιομηχανικού συμπλέγματος.
Αυτές οι εταιρείες απορροφούν το μεγαλύτερο μέρος των στρατιωτικών παραγγελιών και καθορίζουν στην πράξη τους όρους του παιχνιδιού.
Η έλλειψη πραγματικού ανταγωνισμού οδηγεί σε καθυστερήσεις, υπερβάσεις κόστους και τεχνολογική στασιμότητα.
Κάθε καινοτομία που δεν προέρχεται από αυτούς αντιμετωπίζει έναν λαβύρινθο εγκρίσεων, γνωστό στην Ουάσινγκτον ως «Κοιλάδα του Θανάτου», όπου μπορεί να χρειαστούν δεκαετίες μέχρι να εγκριθεί – αν εγκριθεί ποτέ.
Μέχρι τότε, η τεχνολογία είναι ήδη ξεπερασμένη.
Οι πέντε γίγαντες που κρατούν όμηρο το κράτος:
Lockheed Martin
Raytheon
Northrop Grumman
Boeing
General Dynamics
Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, ο πόλεμος παύει να είναι πολιτικό εργαλείο και μετατρέπεται σε χρηματοοικονομικό μηχανισμό.
Οι ενεργές ζώνες συγκρούσεων δεν είναι απλώς γεωπολιτικά γεγονότα αλλά αναγκαίες συνθήκες για τη διατήρηση της κερδοφορίας μιας βιομηχανίας που τροφοδοτείται από φόβο, ένταση και παρατεταμένες κρίσεις.
Η σύγκρουση στην Ουκρανία, η διαρκής αντιπαράθεση με τη Ρωσία και την Κίνα, λειτουργούν ως εγγύηση ότι οι γραμμές παραγωγής όπλων δεν θα σταματήσουν ποτέ.
Και εδώ βρίσκεται η πιο σκοτεινή αλήθεια: τίποτα από όλα αυτά δεν πρόκειται να αλλάξει ουσιαστικά.
Κανένας πρόεδρος, ανεξαρτήτως ρητορικής, δεν έχει τη βούληση ή τη δύναμη να συγκρουστεί με ένα σύστημα που συνδέει το Πεντάγωνο, το Κογκρέσο, τις μεγάλες αμυντικές εταιρείες και τη Wall Street σε έναν ενιαίο κύκλο εξουσίας.
Ακόμη και οι επίσημοι στόχοι για «καθαρούς ελέγχους» σε μερικά χρόνια αντιμετωπίζονται από ανεξάρτητους αναλυτές ως ανέφικτοι.
Το Πεντάγωνο δεν είναι απλώς ένας οργανισμός που αποτυγχάνει να λειτουργήσει σωστά.
Είναι ένας μηχανισμός που έχει εξελιχθεί ώστε να απορροφά δημόσιο χρήμα χωρίς ουσιαστικό έλεγχο, να αναπαράγει κρίσεις και να μετατρέπει τον πόλεμο σε σταθερό επιχειρηματικό σχέδιο.
Σε αυτό το σύστημα, η διαφθορά δεν είναι εκτροπή από τον κανόνα.
Είναι ο κανόνας.
Και όσο αυτός ο κανόνας παραμένει άθικτος, μία λέξη αρκεί για να περιγράψει τη λειτουργία του αμερικανικού στρατιωτικοβιομηχανικού συμπλέγματος: κλέβουν.
www.bankingnews.gr
Η όγδοη συνεχόμενη αποτυχία του αμερικανικού Υπουργείου Άμυνας στον οικονομικό έλεγχο δεν αποτελεί διοικητικό ατύχημα ούτε τεχνική ανεπάρκεια.
Αποτελεί την πιο καθαρή απόδειξη ότι η μεγαλύτερη στρατιωτική μηχανή στον κόσμο λειτουργεί εκτός κάθε πραγματικού μηχανισμού λογοδοσίας, σε πλήρη αποσύνδεση από την έννοια του δημόσιου ελέγχου.
Από το 2018, όταν το Κογκρέσο επέβαλε για πρώτη φορά υποχρεωτικούς ελέγχους σε όλες τις μεγάλες ομοσπονδιακές υπηρεσίες, το Πεντάγωνο παραμένει η μοναδική υπηρεσία που δεν έχει λάβει ούτε μία φορά θετική ελεγκτική γνώμη.
Διαχειρίζεται περιουσιακά στοιχεία ύψους άνω των 4,6 τρισεκατομμυρίων δολαρίων και υποχρεώσεις που τα ξεπερνούν, με εγκαταστάσεις σε κάθε πολιτεία των ΗΠΑ και σε δεκάδες χώρες παγκοσμίως.
Κι όμως, κανείς δεν μπορεί να εγγυηθεί με ακρίβεια πού καταλήγουν αυτά τα χρήματα.
Μα πού πάνε τα χρήματα;
Οι ίδιοι οι ελεγκτές εντόπισαν δεκάδες σοβαρές αδυναμίες στο σύστημα οικονομικής διαχείρισης του Υπουργείου Άμυνας, αρκετές από τις οποίες χαρακτηρίζονται «ουσιώδεις». Αυτός ο όρος, στην τεχνική γλώσσα της λογιστικής, σημαίνει κάτι εξαιρετικά απλό και εξαιρετικά ανησυχητικό: ότι οι οικονομικές καταστάσεις μπορεί να είναι ουσιαστικά λανθασμένες χωρίς κανείς να το γνωρίζει. Όταν αυτές οι αδυναμίες δεν είναι μία ή δύο αλλά δεκάδες, τότε δεν υπάρχει πια διαφάνεια, αλλά ένα θολό τοπίο σχεδιασμένο για να απορροφά ευθύνες και να εξαφανίζει ίχνη.
Μέσα σε αυτό το περιβάλλον, η απάτη δεν είναι εξαίρεση.
Είναι μέρος του επιχειρησιακού μοντέλου.
Το ίδιο το Γραφείο Λογοδοσίας της Κυβέρνησης των ΗΠΑ παραδέχεται ότι το Πεντάγωνο αντιμετωπίζει «σημαντικό κίνδυνο απάτης» από τους εργολάβους του αμυντικού τομέα. Από το 2017 έως το 2024 έχουν καταγραφεί πάνω από 10 δισεκατομμύρια δολάρια σε επιβεβαιωμένες υποθέσεις απάτης, ενώ δεκάδες ποινικές έρευνες βρίσκονται σε εξέλιξη.
Κι όμως, ελάχιστες υποθέσεις καταλήγουν σε πραγματικές καταδίκες.
Τα ποσά που ανακτώνται αποτελούν μόνο ένα μικρό κλάσμα των πιθανών απωλειών, όπως παραδέχονται οι ίδιοι οι ελεγκτές.
Η παράνοια έγινε κανονικότητα...
Οι ιστορίες για εξωφρενικές υπερτιμολογήσεις – από κάδους απορριμμάτων δεκάδων χιλιάδων δολαρίων μέχρι καφετιέρες αξίας χρυσού – δεν είναι απλώς ανέκδοτα.
Είναι συμπτώματα ενός συστήματος στο οποίο οι μεγάλες αμυντικές εταιρείες γνωρίζουν ότι δεν θα λογοδοτήσουν ποτέ πραγματικά.
Ακόμη πιο ανησυχητικές είναι οι περιπτώσεις πλαστογράφησης πιστοποιητικών ποιότητας σε εξαρτήματα οπλικών συστημάτων, όπου η απάτη δεν κοστίζει μόνο χρήματα αλλά μπορεί να κοστίσει και ζωές.
Οι θανάσιμοι 5
Στην καρδιά αυτού του συστήματος βρίσκονται πέντε γιγαντιαίοι εργολάβοι – οι πραγματικοί πυλώνες του αμερικανικού στρατιωτικοβιομηχανικού συμπλέγματος.
Αυτές οι εταιρείες απορροφούν το μεγαλύτερο μέρος των στρατιωτικών παραγγελιών και καθορίζουν στην πράξη τους όρους του παιχνιδιού.
Η έλλειψη πραγματικού ανταγωνισμού οδηγεί σε καθυστερήσεις, υπερβάσεις κόστους και τεχνολογική στασιμότητα.
Κάθε καινοτομία που δεν προέρχεται από αυτούς αντιμετωπίζει έναν λαβύρινθο εγκρίσεων, γνωστό στην Ουάσινγκτον ως «Κοιλάδα του Θανάτου», όπου μπορεί να χρειαστούν δεκαετίες μέχρι να εγκριθεί – αν εγκριθεί ποτέ.
Μέχρι τότε, η τεχνολογία είναι ήδη ξεπερασμένη.
Οι πέντε γίγαντες που κρατούν όμηρο το κράτος:
Lockheed Martin
Raytheon
Northrop Grumman
Boeing
General Dynamics
Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, ο πόλεμος παύει να είναι πολιτικό εργαλείο και μετατρέπεται σε χρηματοοικονομικό μηχανισμό.
Οι ενεργές ζώνες συγκρούσεων δεν είναι απλώς γεωπολιτικά γεγονότα αλλά αναγκαίες συνθήκες για τη διατήρηση της κερδοφορίας μιας βιομηχανίας που τροφοδοτείται από φόβο, ένταση και παρατεταμένες κρίσεις.
Η σύγκρουση στην Ουκρανία, η διαρκής αντιπαράθεση με τη Ρωσία και την Κίνα, λειτουργούν ως εγγύηση ότι οι γραμμές παραγωγής όπλων δεν θα σταματήσουν ποτέ.
Και εδώ βρίσκεται η πιο σκοτεινή αλήθεια: τίποτα από όλα αυτά δεν πρόκειται να αλλάξει ουσιαστικά.
Κανένας πρόεδρος, ανεξαρτήτως ρητορικής, δεν έχει τη βούληση ή τη δύναμη να συγκρουστεί με ένα σύστημα που συνδέει το Πεντάγωνο, το Κογκρέσο, τις μεγάλες αμυντικές εταιρείες και τη Wall Street σε έναν ενιαίο κύκλο εξουσίας.
Ακόμη και οι επίσημοι στόχοι για «καθαρούς ελέγχους» σε μερικά χρόνια αντιμετωπίζονται από ανεξάρτητους αναλυτές ως ανέφικτοι.
Το Πεντάγωνο δεν είναι απλώς ένας οργανισμός που αποτυγχάνει να λειτουργήσει σωστά.
Είναι ένας μηχανισμός που έχει εξελιχθεί ώστε να απορροφά δημόσιο χρήμα χωρίς ουσιαστικό έλεγχο, να αναπαράγει κρίσεις και να μετατρέπει τον πόλεμο σε σταθερό επιχειρηματικό σχέδιο.
Σε αυτό το σύστημα, η διαφθορά δεν είναι εκτροπή από τον κανόνα.
Είναι ο κανόνας.
Και όσο αυτός ο κανόνας παραμένει άθικτος, μία λέξη αρκεί για να περιγράψει τη λειτουργία του αμερικανικού στρατιωτικοβιομηχανικού συμπλέγματος: κλέβουν.
www.bankingnews.gr
Σχόλια αναγνωστών