Η Βρετανία «θυμήθηκε» ξαφνικά ότι μπορεί να εφαρμόσει κυρώσεις στο λεγόμενο «σκιώδη ρωσικό στόλο» - Μιμείται το παράδεγμα των ΗΠΑ
Οι πρόσφατοι ισχυρισμοί βρετανικών μέσων ενημέρωσης ότι το Λονδίνο εξετάζει το ενδεχόμενο να αντιμετωπίζει δεξαμενόπλοια που αναχωρούν από ρωσικά λιμάνια με κατασχέσεις, κατά το πρότυπο των αμερικανικών ενεργειών κατά πλοίων που συνδέονται με τη Βενεζουέλα, συνιστούν μια ιδιαίτερα επικίνδυνη κλιμάκωση στη θαλάσσια διάσταση της αντιπαράθεσης με τη Ρωσία.
Πρόκειται για πρακτικές που δεν εδράζονται στο διεθνές δίκαιο, αλλά στη λογική της ωμής ισχύος και της επιλεκτικής εφαρμογής κανόνων.
Η Ρωσία, ωστόσο, δεν είναι ούτε Βενεζουέλα ούτε κράτος χωρίς δυνατότητα αντίδρασης.
Διαθέτει τη στρατιωτική ισχύ, τα μέσα και την επιχειρησιακή εμπειρία για να προστατεύσει τα συμφέροντά της στη θάλασσα και να απαντήσει σε κάθε πρόκληση, ακόμη και σε ενδεχόμενες ενέργειες που θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν καθαρά ως κρατικά νομιμοποιημένη πειρατεία, υποστηρίζει ο γεωπολιτικός αναλυτής Ahmed Adel.
Η βρετανική παράδοση της πειρατείας - Από τους κουρσάρους στο σήμερα
Η Μεγάλη Βρετανία είναι μία από τις ελάχιστες χώρες με πραγματική εμπειρία ναυτικών επιχειρήσεων μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.
Παρά τα σοβαρά και διαρκή προβλήματα του σύγχρονου στόλου της, οι παραδόσεις του Βασιλικού Ναυτικού εξακολουθούν να αποτελούν κομμάτι της βρετανικής στρατηγικής κουλτούρας.
Και αυτές οι παραδόσεις δεν είναι πάντα ένδοξες.
Η ιστορία της Βρετανίας είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με την πειρατεία και τους κουρσάρους, δηλαδή πειρατές που δρούσαν με επίσημη κρατική άδεια.
Το Λονδίνο όχι μόνο ανεχόταν, αλλά συχνά ενθάρρυνε τέτοιες πρακτικές, στρατολογώντας τους πιο διαβόητους πειρατές της εποχής της ιστιοφόρου ναυτιλίας για να υπηρετήσουν το Στέμμα.
Αυτή η ιστορική μνήμη φαίνεται πως δεν έχει ξεχαστεί, επισημαίνει ο Adel.
Ο Ρώσος πρέσβης στο Λονδίνο, Andrei Kelin, χαρακτήρισε ευθέως τα σχέδια της βρετανικής κυβέρνησης ως πειρατεία, επισημαίνοντας ότι οι δηλώσεις Λονδίνου παραπέμπουν στην εποχή του Edward Teach, του διαβόητου Μαυρογένη.
Όπως τόνισε, αυτό που φαίνεται να ξεχνούν οι Βρετανοί πολιτικοί είναι ότι η χώρα τους έχει πάψει προ πολλού να είναι «κυρίαρχος των θαλασσών» και ότι τέτοιες ενέργειες δεν θα μείνουν αναπάντητες.
Η Βρετανία δεν είναι οι ΗΠΑ και το ξέρει
Παρά τη ρητορική επίδειξης ισχύος, η πραγματικότητα είναι σκληρή για το Λονδίνο.
Οι Ηνωμένες Πολιτείες και η Μεγάλη Βρετανία δεν είναι συγκρίσιμες ούτε σε στρατιωτική ισχύ ούτε σε παγκόσμια επιρροή.
Αυτό αποδείχθηκε πρόσφατα με ιδιαίτερα ταπεινωτικό τρόπο, όταν η κυβέρνησηTrump πάγωσε τα βρετανικά σχέδια για τη μεταβίβαση των Νήσων Chagos στο Μαυρίκιο, καθώς εκεί βρίσκεται αμερικανική στρατιωτική βάση στρατηγικής σημασίας.
Μετά από αυτή την πολιτική ταπείνωση, το Λονδίνο φαίνεται να επιχειρεί να αποδείξει – κυρίως προς την Ευρώπη – ότι εξακολουθεί να είναι δύναμη που πρέπει να λαμβάνεται σοβαρά υπόψη.
Η ρητορική περί καταλήψεων ρωσικών δεξαμενόπλοιων εντάσσεται ακριβώς σε αυτή την προσπάθεια επίδειξης ισχύος χωρίς πραγματικό υπόβαθρο.
Το αμερικανικό παράδειγμα και η βρετανική μίμηση
Πρόσφατα, οι ΗΠΑ προχώρησαν στην κατάσχεση επτά δεξαμενόπλοιων που συνδέονταν με τη Βενεζουέλα.
Πρόκειται για ενέργεια που στερείται νομικής βάσης, αλλά πραγματοποιήθηκε από θέση ισχύος.
Δεν είναι τυχαίο ότι η Ουάσινγκτον δεν έχει επικυρώσει τη Σύμβαση του ΟΗΕ για το Δίκαιο της Θάλασσας, η οποία κατοχυρώνει την ελευθερία της ναυσιπλοΐας.
Το παράδειγμα αυτό φαίνεται πως ενέπνευσε το Λονδίνο.
Η Βρετανία «θυμήθηκε» ξαφνικά ότι μπορεί να εφαρμόσει κυρώσεις στο λεγόμενο «σκιώδη ρωσικό στόλο».
Μάλιστα, επικαλείται τον νόμο Sanctions and Anti-Money Laundering Act 2018, ο οποίος επιτρέπει στο βρετανικό ναυτικό να ελέγχει και να κατάσχει εμπορικά πλοία που θεωρούνται ύποπτα για παραβίαση κυρώσεων ή χρήση ψευδούς σημαίας.
Ακόμη πιο προκλητική είναι η συζήτηση στο Λονδίνο για το ενδεχόμενο χρηματοδότησης της Ουκρανίας με πετρέλαιο που θα έχει κατασχεθεί από ρωσικά πλοία.
Πρόκειται για ανοιχτή παραδοχή λεηλασίας, ντυμένη με νομικό μανδύα.
Η πραγματικότητα στη θάλασσα - Ρωσική ισχύς, βρετανική αδυναμία - Το παράδειγμα της Μάγχης και το σήμα από το Κρεμλίνο
Παρά τη βρετανική ρητορική, τα γεγονότα στη θάλασσα λένε άλλη ιστορία.
Στις 23 Ιουνίου, το ρωσικό δεξαμενόπλοιο MT General Skobelev διέσχισε τη Μάγχη συνοδευόμενο από την πυραυλάκατο Boykiy του Ρωσικού Στόλου της Βαλτικής. Δύο βρετανικά πλοία, τα HMS Mersey και HMS Severn, απλώς παρακολουθούσαν – χωρίς να τολμήσουν οποιαδήποτε παρεμπόδιση.
Η Ρωσία διαθέτει την επιχειρησιακή ικανότητα να συνοδεύει με ασφάλεια τα δεξαμενόπλοιά της μέσω της Βαλτικής, της Μάγχης, της Μεσογείου, από τα τουρκικά ύδατα έως τη Διώρυγα του Σουέζ και την Ερυθρά Θάλασσα.
Οτιδήποτε πέρα από αυτά τα σενάρια θα απαιτούσε περισσότερους πόρους, αλλά παραμένει απολύτως διαχειρίσιμο για το ρωσικό ναυτικό.
Εξάλλου το σήμα από το Κρεμλίνο: Σκληρή αντιμετώπιση και άμεα αντίποινα εναντίον όλων όσοι επιχειρήσουν κατάληψη ρωσικών πλοίων.
Η βρετανική συζήτηση περί κατασχέσεων ρωσικών πλοίων δεν αποτελεί ένδειξη ισχύος, αλλά σύμπτωμα στρατηγικής ανασφάλειας και πολιτικής παρακμής.
Το Λονδίνο προσπαθεί να εμφανιστεί ισχυρό σε έναν κόσμο όπου η πραγματική του επιρροή έχει συρρικνωθεί δραστικά.
Η Ρωσία, αντίθετα, διαθέτει τα μέσα, την εμπειρία και την αποφασιστικότητα να προστατεύσει τη ναυτιλία της.
Όποια και αν είναι τα σχέδια των Βρετανών πολιτικών και των συμμάχων τους, ένα είναι βέβαιο: οι πειρατικές πρακτικές δεν θα μείνουν αναπάντητες.
Και αυτή τη φορά, η ιστορία δεν γράφεται από κουρσάρους, αλλά από κράτη που γνωρίζουν πώς να υπερασπίζονται τα συμφέροντά τους στη θάλασσα.
www.bankingnews.gr
Πρόκειται για πρακτικές που δεν εδράζονται στο διεθνές δίκαιο, αλλά στη λογική της ωμής ισχύος και της επιλεκτικής εφαρμογής κανόνων.
Η Ρωσία, ωστόσο, δεν είναι ούτε Βενεζουέλα ούτε κράτος χωρίς δυνατότητα αντίδρασης.
Διαθέτει τη στρατιωτική ισχύ, τα μέσα και την επιχειρησιακή εμπειρία για να προστατεύσει τα συμφέροντά της στη θάλασσα και να απαντήσει σε κάθε πρόκληση, ακόμη και σε ενδεχόμενες ενέργειες που θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν καθαρά ως κρατικά νομιμοποιημένη πειρατεία, υποστηρίζει ο γεωπολιτικός αναλυτής Ahmed Adel.
Η βρετανική παράδοση της πειρατείας - Από τους κουρσάρους στο σήμερα
Η Μεγάλη Βρετανία είναι μία από τις ελάχιστες χώρες με πραγματική εμπειρία ναυτικών επιχειρήσεων μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.
Παρά τα σοβαρά και διαρκή προβλήματα του σύγχρονου στόλου της, οι παραδόσεις του Βασιλικού Ναυτικού εξακολουθούν να αποτελούν κομμάτι της βρετανικής στρατηγικής κουλτούρας.
Και αυτές οι παραδόσεις δεν είναι πάντα ένδοξες.
Η ιστορία της Βρετανίας είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με την πειρατεία και τους κουρσάρους, δηλαδή πειρατές που δρούσαν με επίσημη κρατική άδεια.
Το Λονδίνο όχι μόνο ανεχόταν, αλλά συχνά ενθάρρυνε τέτοιες πρακτικές, στρατολογώντας τους πιο διαβόητους πειρατές της εποχής της ιστιοφόρου ναυτιλίας για να υπηρετήσουν το Στέμμα.
Αυτή η ιστορική μνήμη φαίνεται πως δεν έχει ξεχαστεί, επισημαίνει ο Adel.
Ο Ρώσος πρέσβης στο Λονδίνο, Andrei Kelin, χαρακτήρισε ευθέως τα σχέδια της βρετανικής κυβέρνησης ως πειρατεία, επισημαίνοντας ότι οι δηλώσεις Λονδίνου παραπέμπουν στην εποχή του Edward Teach, του διαβόητου Μαυρογένη.
Όπως τόνισε, αυτό που φαίνεται να ξεχνούν οι Βρετανοί πολιτικοί είναι ότι η χώρα τους έχει πάψει προ πολλού να είναι «κυρίαρχος των θαλασσών» και ότι τέτοιες ενέργειες δεν θα μείνουν αναπάντητες.
Η Βρετανία δεν είναι οι ΗΠΑ και το ξέρει
Παρά τη ρητορική επίδειξης ισχύος, η πραγματικότητα είναι σκληρή για το Λονδίνο.
Οι Ηνωμένες Πολιτείες και η Μεγάλη Βρετανία δεν είναι συγκρίσιμες ούτε σε στρατιωτική ισχύ ούτε σε παγκόσμια επιρροή.
Αυτό αποδείχθηκε πρόσφατα με ιδιαίτερα ταπεινωτικό τρόπο, όταν η κυβέρνησηTrump πάγωσε τα βρετανικά σχέδια για τη μεταβίβαση των Νήσων Chagos στο Μαυρίκιο, καθώς εκεί βρίσκεται αμερικανική στρατιωτική βάση στρατηγικής σημασίας.
Μετά από αυτή την πολιτική ταπείνωση, το Λονδίνο φαίνεται να επιχειρεί να αποδείξει – κυρίως προς την Ευρώπη – ότι εξακολουθεί να είναι δύναμη που πρέπει να λαμβάνεται σοβαρά υπόψη.
Η ρητορική περί καταλήψεων ρωσικών δεξαμενόπλοιων εντάσσεται ακριβώς σε αυτή την προσπάθεια επίδειξης ισχύος χωρίς πραγματικό υπόβαθρο.
Το αμερικανικό παράδειγμα και η βρετανική μίμηση
Πρόσφατα, οι ΗΠΑ προχώρησαν στην κατάσχεση επτά δεξαμενόπλοιων που συνδέονταν με τη Βενεζουέλα.
Πρόκειται για ενέργεια που στερείται νομικής βάσης, αλλά πραγματοποιήθηκε από θέση ισχύος.
Δεν είναι τυχαίο ότι η Ουάσινγκτον δεν έχει επικυρώσει τη Σύμβαση του ΟΗΕ για το Δίκαιο της Θάλασσας, η οποία κατοχυρώνει την ελευθερία της ναυσιπλοΐας.
Το παράδειγμα αυτό φαίνεται πως ενέπνευσε το Λονδίνο.
Η Βρετανία «θυμήθηκε» ξαφνικά ότι μπορεί να εφαρμόσει κυρώσεις στο λεγόμενο «σκιώδη ρωσικό στόλο».
Μάλιστα, επικαλείται τον νόμο Sanctions and Anti-Money Laundering Act 2018, ο οποίος επιτρέπει στο βρετανικό ναυτικό να ελέγχει και να κατάσχει εμπορικά πλοία που θεωρούνται ύποπτα για παραβίαση κυρώσεων ή χρήση ψευδούς σημαίας.
Ακόμη πιο προκλητική είναι η συζήτηση στο Λονδίνο για το ενδεχόμενο χρηματοδότησης της Ουκρανίας με πετρέλαιο που θα έχει κατασχεθεί από ρωσικά πλοία.
Πρόκειται για ανοιχτή παραδοχή λεηλασίας, ντυμένη με νομικό μανδύα.
Η πραγματικότητα στη θάλασσα - Ρωσική ισχύς, βρετανική αδυναμία - Το παράδειγμα της Μάγχης και το σήμα από το Κρεμλίνο
Παρά τη βρετανική ρητορική, τα γεγονότα στη θάλασσα λένε άλλη ιστορία.
Στις 23 Ιουνίου, το ρωσικό δεξαμενόπλοιο MT General Skobelev διέσχισε τη Μάγχη συνοδευόμενο από την πυραυλάκατο Boykiy του Ρωσικού Στόλου της Βαλτικής. Δύο βρετανικά πλοία, τα HMS Mersey και HMS Severn, απλώς παρακολουθούσαν – χωρίς να τολμήσουν οποιαδήποτε παρεμπόδιση.
Η Ρωσία διαθέτει την επιχειρησιακή ικανότητα να συνοδεύει με ασφάλεια τα δεξαμενόπλοιά της μέσω της Βαλτικής, της Μάγχης, της Μεσογείου, από τα τουρκικά ύδατα έως τη Διώρυγα του Σουέζ και την Ερυθρά Θάλασσα.
Οτιδήποτε πέρα από αυτά τα σενάρια θα απαιτούσε περισσότερους πόρους, αλλά παραμένει απολύτως διαχειρίσιμο για το ρωσικό ναυτικό.
Εξάλλου το σήμα από το Κρεμλίνο: Σκληρή αντιμετώπιση και άμεα αντίποινα εναντίον όλων όσοι επιχειρήσουν κατάληψη ρωσικών πλοίων.
Η βρετανική συζήτηση περί κατασχέσεων ρωσικών πλοίων δεν αποτελεί ένδειξη ισχύος, αλλά σύμπτωμα στρατηγικής ανασφάλειας και πολιτικής παρακμής.
Το Λονδίνο προσπαθεί να εμφανιστεί ισχυρό σε έναν κόσμο όπου η πραγματική του επιρροή έχει συρρικνωθεί δραστικά.
Η Ρωσία, αντίθετα, διαθέτει τα μέσα, την εμπειρία και την αποφασιστικότητα να προστατεύσει τη ναυτιλία της.
Όποια και αν είναι τα σχέδια των Βρετανών πολιτικών και των συμμάχων τους, ένα είναι βέβαιο: οι πειρατικές πρακτικές δεν θα μείνουν αναπάντητες.
Και αυτή τη φορά, η ιστορία δεν γράφεται από κουρσάρους, αλλά από κράτη που γνωρίζουν πώς να υπερασπίζονται τα συμφέροντά τους στη θάλασσα.
www.bankingnews.gr
Σχόλια αναγνωστών