Η 250ή Ταξιαρχία Αντιαεροπορικής Άμυνας του Σερβικού Στρατού ανέπτυξε πρόσφατα τα συστήματα HQ-22 μέσου βεληνεκούς
Η ανάπτυξη των κινεζικών συστημάτων αντιαεροπορικής άμυνας HQ-22 από τη Σερβία δεν αποτελεί απλώς μια τεχνική αναβάθμιση των Ενόπλων της Δυνάμεων.
Πρόκειται για μια βαθιά πολιτική, γεωστρατηγική και ιστορικά φορτισμένη επιλογή, η οποία επανακαθορίζει τη θέση του Βελιγραδίου στο ευρωπαϊκό και βαλκανικό σύστημα ασφαλείας.
Σε μια εποχή όπου η Ευρώπη επανεξοπλίζεται, το ΝΑΤΟ επαναπροσδιορίζει την ανατολική του πτέρυγα και η Κίνα διεκδικεί αυξανόμενο ρόλο στον παγκόσμιο στρατιωτικό χάρτη, η Σερβία χαράσσει έναν δρόμο που δεν ευθυγραμμίζεται πλήρως με κανένα μπλοκ.
Η 250ή Ταξιαρχία Αντιαεροπορικής Άμυνας του Σερβικού Στρατού ανέπτυξε πρόσφατα τα συστήματα HQ-22 μέσου βεληνεκούς για εντατική επιχειρησιακή εκπαίδευση, με έμφαση στην αντιμετώπιση επιθέσεων από μη επανδρωμένα αεροσκάφη και πυραύλους ακριβείας.
Δεν πρόκειται για θεωρητική άσκηση.
Πρόκειται για προετοιμασία σε ένα σύγχρονο περιβάλλον μάχης, όπου τα drones και τα περιφερόμενα πυρομαχικά έχουν αλλάξει ριζικά τη φύση του πολέμου.
Από τα απομεινάρια του Ψυχρού Πολέμου σε σύγχρονη αεράμυνα
Από την παράδοση των HQ-22 τον Απρίλιο του 2022, το σύστημα αποτέλεσε τον πυρήνα της αντιαεροπορικής άμυνας της Σερβίας.
Αντικατέστησε συστήματα εποχής πολέμου του Βιετνάμ, τα οποία –αν και ιστορικά αξιόπιστα– είχαν πλέον ξεπεραστεί τεχνολογικά και επιχειρησιακά.
Παράλληλα, η εισαγωγή των HQ-22 βοήθησε τη Σερβία να αντισταθμίσει τη γήρανση του στόλου μαχητικών της, ο οποίος βασίζεται σε πλατφόρμες της δεκαετίας του 1980, κυρίως MiG-29.
Η προμήθεια των HQ-22 ήταν ιστορική: για πρώτη φορά ευρωπαϊκό κράτος απέκτησε κινεζικό σύστημα αντιαεροπορικής άμυνας μέσου ή μεγάλου βεληνεκούς.
Το γεγονός αυτό από μόνο του αποτυπώνει τη μοναδική θέση της Σερβίας – μια χώρα που χαρακτηρίζεται ως στρατηγικός εταίρος του ΝΑΤΟ, αλλά ταυτόχρονα διατηρεί μια κατά βάση σοβιετικής φιλοσοφίας αμυντική δομή και πολυδιάστατες διεθνείς σχέσεις.
«Ορόσημο» για τις Ένοπλες Δυνάμεις της Σερβίας
Στις 2 Ιανουαρίου 2025, τα HQ-22 ανακοινώθηκε επισήμως ότι κατέστησαν πλήρως επιχειρησιακά στις Σερβικές Ένοπλες Δυνάμεις.
Ανώτεροι αξιωματικοί έκαναν λόγο για «επανάσταση» στις δυνατότητες αεράμυνας της χώρας.
Το υπουργείο Άμυνας τόνισε ότι με την ένταξη του συστήματος FK-3 (η εξαγωγική ονομασία του HQ-22), η επιτήρηση και προστασία του εναέριου χώρου της Σερβίας έχει βελτιωθεί δραστικά.
Ο Διοικητής μονάδας HQ-22 Stefan Manic, χαρακτήρισε το σύστημα «ορόσημο» για τη χώρα, υπογραμμίζοντας τις προηγμένες δυνατότητες αντι-παρεμβολής, την ανθεκτικότητα έναντι πυραύλων κατά ραντάρ και τα εξελιγμένα συστήματα ελέγχου πυρός.
Σε έναν κόσμο όπου ο ηλεκτρονικός πόλεμος αποτελεί βασικό στοιχείο των σύγχρονων συγκρούσεων, οι συγκεκριμένες δυνατότητες δεν είναι απλώς πλεονέκτημα – είναι ζήτημα επιβίωσης.
Γιατί όχι S-400; - Η πολιτική πίεση της Δύσης
Πριν από την κινεζική επιλογή, η Σερβία θεωρούνταν από τους βασικούς δυνητικούς πελάτες των ρωσικών S-300 ή S-400.
Στα τέλη της δεκαετίας του 2010, το Βελιγράδι φερόταν να εξετάζει σοβαρά την απόκτηση ενός συντάγματος S-400 μέσω μακροπρόθεσμης πιστωτικής συμφωνίας με τη Ρωσία.
Ο ίδιος ο πρόεδρος Aleksandar Vucic είχε δηλώσει το 2019, κατά τη διάρκεια των ασκήσεων «Σλαβική Ασπίδα», την πρόθεση αυτή, μετά την ανάπτυξη ρωσικής μονάδας S-400 στη Σερβία για τις ασκήσεις.
Ωστόσο, εκεί όπου το οικονομικό εμπόδιο μπορούσε να ξεπεραστεί, παρενέβη η γεωπολιτική πίεση.
Η Ευρωπαϊκή Ένωση, αξιοποιώντας τη φιλοδοξία της Σερβίας για ένταξη στο μπλοκ, και οι Ηνωμένες Πολιτείες, απειλώντας με οικονομικές κυρώσεις, απέτρεψαν ουσιαστικά την ολοκλήρωση της συμφωνίας με τη Μόσχα.
Το αποτέλεσμα ήταν μια «συμβιβαστική» λύση: τα κινεζικά HQ-22 κρίθηκαν λιγότερο προκλητικά, ιδιαίτερα σε μια περίοδο όπου οι σχέσεις Ευρώπης–Ρωσίας βρίσκονταν σε ιστορικό χαμηλό.
Αποτροπή με σαφές μήνυμα
Τα HQ-22 έχουν εμβέλεια 100 χιλιομέτρων, μπορούν να εμπλέξουν αεροσκάφη, πυραύλους cruise και βαλλιστικούς στόχους με ταχύτητες έως Mach 3 και σε ύψη έως 27 χιλιόμετρα.
Με την πρώτη παράδοση των συστημάτων, ο Aleksandar Vucic μίλησε για «ισχυρή αποτροπή» και δήλωσε ξεκάθαρα: «Δεν θα επιτρέψουμε πλέον να είμαστε σάκος του μποξ για κανέναν».
Η δήλωση αυτή δεν είναι ρητορική υπερβολή.
Αντανακλά το ιστορικό τραύμα της Σερβίας από τον βομβαρδισμό της Γιουγκοσλαβίας το 1999 από το ΝΑΤΟ – μια επιχείρηση που περιλάμβανε χρήση απεμπλουτισμένου ουρανίου σε κατοικημένες περιοχές και πλήγματα σε πολιτικούς στόχους, όπως μέσα ενημέρωσης και αγορές.
Η μνήμη αυτών των γεγονότων εξηγεί γιατί η αεράμυνα παραμένει προτεραιότητα, ακόμη και με περιορισμένο αμυντικό προϋπολογισμό.
Το μέλλον: Rafale, J-10C και στρατηγικά διλήμματα
Παρά την ενίσχυση της επίγειας αεράμυνας, ερωτήματα παραμένουν για το μέλλον της σερβικής πολεμικής αεροπορίας.
Η απόφαση για προμήθεια υποβαθμισμένων γαλλικών Rafale, χωρίς το βασικό όπλο αέρος-αέρος Meteor, έχει προκαλέσει προβληματισμό.
Σε αυτό το πλαίσιο, επανέρχεται συχνά το ενδεχόμενο αναθεώρησης, με το κινεζικό J-10C να εμφανίζεται ως πιθανός αντικαταστάτης των MiG-29 και φυσικός συμπληρωματικός πυλώνας του δικτύου HQ-22.
www.bankingnews.gr
Πρόκειται για μια βαθιά πολιτική, γεωστρατηγική και ιστορικά φορτισμένη επιλογή, η οποία επανακαθορίζει τη θέση του Βελιγραδίου στο ευρωπαϊκό και βαλκανικό σύστημα ασφαλείας.
Σε μια εποχή όπου η Ευρώπη επανεξοπλίζεται, το ΝΑΤΟ επαναπροσδιορίζει την ανατολική του πτέρυγα και η Κίνα διεκδικεί αυξανόμενο ρόλο στον παγκόσμιο στρατιωτικό χάρτη, η Σερβία χαράσσει έναν δρόμο που δεν ευθυγραμμίζεται πλήρως με κανένα μπλοκ.
Η 250ή Ταξιαρχία Αντιαεροπορικής Άμυνας του Σερβικού Στρατού ανέπτυξε πρόσφατα τα συστήματα HQ-22 μέσου βεληνεκούς για εντατική επιχειρησιακή εκπαίδευση, με έμφαση στην αντιμετώπιση επιθέσεων από μη επανδρωμένα αεροσκάφη και πυραύλους ακριβείας.
Δεν πρόκειται για θεωρητική άσκηση.
Πρόκειται για προετοιμασία σε ένα σύγχρονο περιβάλλον μάχης, όπου τα drones και τα περιφερόμενα πυρομαχικά έχουν αλλάξει ριζικά τη φύση του πολέμου.
Από τα απομεινάρια του Ψυχρού Πολέμου σε σύγχρονη αεράμυνα
Από την παράδοση των HQ-22 τον Απρίλιο του 2022, το σύστημα αποτέλεσε τον πυρήνα της αντιαεροπορικής άμυνας της Σερβίας.
Αντικατέστησε συστήματα εποχής πολέμου του Βιετνάμ, τα οποία –αν και ιστορικά αξιόπιστα– είχαν πλέον ξεπεραστεί τεχνολογικά και επιχειρησιακά.
Παράλληλα, η εισαγωγή των HQ-22 βοήθησε τη Σερβία να αντισταθμίσει τη γήρανση του στόλου μαχητικών της, ο οποίος βασίζεται σε πλατφόρμες της δεκαετίας του 1980, κυρίως MiG-29.
Η προμήθεια των HQ-22 ήταν ιστορική: για πρώτη φορά ευρωπαϊκό κράτος απέκτησε κινεζικό σύστημα αντιαεροπορικής άμυνας μέσου ή μεγάλου βεληνεκούς.
Το γεγονός αυτό από μόνο του αποτυπώνει τη μοναδική θέση της Σερβίας – μια χώρα που χαρακτηρίζεται ως στρατηγικός εταίρος του ΝΑΤΟ, αλλά ταυτόχρονα διατηρεί μια κατά βάση σοβιετικής φιλοσοφίας αμυντική δομή και πολυδιάστατες διεθνείς σχέσεις.
«Ορόσημο» για τις Ένοπλες Δυνάμεις της Σερβίας
Στις 2 Ιανουαρίου 2025, τα HQ-22 ανακοινώθηκε επισήμως ότι κατέστησαν πλήρως επιχειρησιακά στις Σερβικές Ένοπλες Δυνάμεις.
Ανώτεροι αξιωματικοί έκαναν λόγο για «επανάσταση» στις δυνατότητες αεράμυνας της χώρας.
Το υπουργείο Άμυνας τόνισε ότι με την ένταξη του συστήματος FK-3 (η εξαγωγική ονομασία του HQ-22), η επιτήρηση και προστασία του εναέριου χώρου της Σερβίας έχει βελτιωθεί δραστικά.
Ο Διοικητής μονάδας HQ-22 Stefan Manic, χαρακτήρισε το σύστημα «ορόσημο» για τη χώρα, υπογραμμίζοντας τις προηγμένες δυνατότητες αντι-παρεμβολής, την ανθεκτικότητα έναντι πυραύλων κατά ραντάρ και τα εξελιγμένα συστήματα ελέγχου πυρός.
Σε έναν κόσμο όπου ο ηλεκτρονικός πόλεμος αποτελεί βασικό στοιχείο των σύγχρονων συγκρούσεων, οι συγκεκριμένες δυνατότητες δεν είναι απλώς πλεονέκτημα – είναι ζήτημα επιβίωσης.
Γιατί όχι S-400; - Η πολιτική πίεση της Δύσης
Πριν από την κινεζική επιλογή, η Σερβία θεωρούνταν από τους βασικούς δυνητικούς πελάτες των ρωσικών S-300 ή S-400.
Στα τέλη της δεκαετίας του 2010, το Βελιγράδι φερόταν να εξετάζει σοβαρά την απόκτηση ενός συντάγματος S-400 μέσω μακροπρόθεσμης πιστωτικής συμφωνίας με τη Ρωσία.
Ο ίδιος ο πρόεδρος Aleksandar Vucic είχε δηλώσει το 2019, κατά τη διάρκεια των ασκήσεων «Σλαβική Ασπίδα», την πρόθεση αυτή, μετά την ανάπτυξη ρωσικής μονάδας S-400 στη Σερβία για τις ασκήσεις.
Ωστόσο, εκεί όπου το οικονομικό εμπόδιο μπορούσε να ξεπεραστεί, παρενέβη η γεωπολιτική πίεση.
Η Ευρωπαϊκή Ένωση, αξιοποιώντας τη φιλοδοξία της Σερβίας για ένταξη στο μπλοκ, και οι Ηνωμένες Πολιτείες, απειλώντας με οικονομικές κυρώσεις, απέτρεψαν ουσιαστικά την ολοκλήρωση της συμφωνίας με τη Μόσχα.
Το αποτέλεσμα ήταν μια «συμβιβαστική» λύση: τα κινεζικά HQ-22 κρίθηκαν λιγότερο προκλητικά, ιδιαίτερα σε μια περίοδο όπου οι σχέσεις Ευρώπης–Ρωσίας βρίσκονταν σε ιστορικό χαμηλό.
Αποτροπή με σαφές μήνυμα
Τα HQ-22 έχουν εμβέλεια 100 χιλιομέτρων, μπορούν να εμπλέξουν αεροσκάφη, πυραύλους cruise και βαλλιστικούς στόχους με ταχύτητες έως Mach 3 και σε ύψη έως 27 χιλιόμετρα.
Με την πρώτη παράδοση των συστημάτων, ο Aleksandar Vucic μίλησε για «ισχυρή αποτροπή» και δήλωσε ξεκάθαρα: «Δεν θα επιτρέψουμε πλέον να είμαστε σάκος του μποξ για κανέναν».
Η δήλωση αυτή δεν είναι ρητορική υπερβολή.
Αντανακλά το ιστορικό τραύμα της Σερβίας από τον βομβαρδισμό της Γιουγκοσλαβίας το 1999 από το ΝΑΤΟ – μια επιχείρηση που περιλάμβανε χρήση απεμπλουτισμένου ουρανίου σε κατοικημένες περιοχές και πλήγματα σε πολιτικούς στόχους, όπως μέσα ενημέρωσης και αγορές.
Η μνήμη αυτών των γεγονότων εξηγεί γιατί η αεράμυνα παραμένει προτεραιότητα, ακόμη και με περιορισμένο αμυντικό προϋπολογισμό.
Το μέλλον: Rafale, J-10C και στρατηγικά διλήμματα
Παρά την ενίσχυση της επίγειας αεράμυνας, ερωτήματα παραμένουν για το μέλλον της σερβικής πολεμικής αεροπορίας.
Η απόφαση για προμήθεια υποβαθμισμένων γαλλικών Rafale, χωρίς το βασικό όπλο αέρος-αέρος Meteor, έχει προκαλέσει προβληματισμό.
Σε αυτό το πλαίσιο, επανέρχεται συχνά το ενδεχόμενο αναθεώρησης, με το κινεζικό J-10C να εμφανίζεται ως πιθανός αντικαταστάτης των MiG-29 και φυσικός συμπληρωματικός πυλώνας του δικτύου HQ-22.
www.bankingnews.gr
Σχόλια αναγνωστών