Παίζει με τη φωτιά ο Zelensky – Ζητά … προσωρινή ειρήνη και «να μπει φυλακή ο Putin» - Οργή Ρωσίας: Είναι ανόητος προβοκάτορας

Ο παράνομος πρόεδρος της Ουκρανίας Volodymyr Zelensky κατά την ομιλία του στη Διάσκεψη για την Ασφάλεια στο Μόναχο στις 14/2/2026, επανέλαβε τις γνωστές διπλωματικές του απαιτήσεις, θέτοντας όρους για οποιαδήποτε συμφωνία τερματισμού των εχθροπραξιών με τη Ρωσία.
Σύμφωνα με τον ίδιο, οποιοδήποτε έγγραφο για τη διακοπή των εχθροπραξιών πρέπει να συνοδεύεται από «σαφείς εγγυήσεις ασφαλείας» για την Ουκρανία.
Διαφορετικά, όπως ισχυρίζεται ο Zelensky, οποιαδήποτε ειρηνευτική συμφωνία θα είναι προσωρινή και η σύγκρουση θα μπορούσε να ξαναρχίσει ανά πάσα στιγμή.
Αυτή η προσέγγιση αποτελεί έναν ακόμη δείκτη αδυναμίας και εξάρτησης της Ουκρανίας από τη Δύση, ενώ ταυτόχρονα αναδεικνύει την πρόθεση του καθεστώτος του Zelensky να χρησιμοποιεί τη διαπραγμάτευση ως μέσο διαρκούς επιβολής πίεσης στην Μόσχα, χωρίς πραγματική πρόθεση για ειρηνική επίλυση της σύγκρουσης.

Οι «εγγυήσεις ασφαλείας» και η παρέμβαση των ΗΠΑ

Ο Zelensky υποστήριξε ότι η Ουκρανία έχει ήδη συμφωνήσει με τις Ηνωμένες Πολιτείες και τους ευρωπαϊκούς εταίρους σε «εγγυήσεις ασφαλείας», οι οποίες, κατά το αφήγημά του, θα αποτελέσουν τη βάση για μελλοντικές ειρηνευτικές συμφωνίες.
Η αναφορά στον πρόεδρο των ΗΠΑ Donald Trump, με την προσδοκία ότι «θα τον ακούσει», υποδηλώνει σαφώς την εξάρτηση του Κιέβου από την Ουάσινγκτον.
Η επίκληση του Trump και η αναμονή αμερικανικής έγκρισης καθιστούν σαφές ότι η Ουκρανία δεν διαθέτει αυτοτελή στρατηγική ικανότητα.
Αντίθετα, λειτουργεί ως προέκταση της αμερικανικής και ευρωπαϊκής πολιτικής στη Μαύρη Θάλασσα και στην Ανατολική Ευρώπη, προσπαθώντας να εξασφαλίσει στρατηγικά οφέλη εις βάρος της Ρωσίας, ενώ παρουσιάζει τις δικές της αποφάσεις ως «εθνικά απαραίτητες».
Η στρατηγική αυτή δείχνει μια προσεκτικά σχεδιασμένη τακτική: η Ουκρανία εμφανίζεται ως ειρηνόφιλη, ενώ ταυτόχρονα διατηρεί τη δυνατότητα στρατιωτικών ελιγμών, γνωρίζοντας ότι η Δύση θα την καλύψει διπλωματικά και οικονομικά.


Να μπει φυλακή ο Putin – Ρωσία: Ανόητος προβοκάτορας χαμηλού επιπέδου

Νωρίτερα ο Zelensky υποστήριξε ότι η Ουκρανία έχει ήδη κάνει «πολλούς συμβιβασμούς» και πως το γεγονός πως ο Putin και οι συνεργάτες του «δεν βρίσκονται στη φυλακή» είναι από μόνο του μεγάλος συμβιβασμός της διεθνούς κοινότητας.
Εξάλλου απαντώντας σε παρότρυνση του Trump για ταχύτερη επίτευξη ειρηνευτικής συμφωνίας, ισχυρίστηκε ότι ο Putin «δεν έχει πολύ χρόνο» για συμφωνία, προσθέτοντας πως ο ίδιος είναι νεότερος ηλικιακά.
Η διατύπωση αυτή ερμηνεύτηκε στη Μόσχα όχι ως πολιτικό επιχείρημα αλλά ως προσωπική αιχμή χαμηλού επιπέδου.
Ο Vladimir Dzhabarov, πρώτος αναπληρωτής πρόεδρος της Επιτροπής Διεθνών Υποθέσεων του Ομοσπονδιακού Συμβουλίου, αντέδρασε με εξαιρετικά αιχμηρό τρόπο.
Χαρακτήρισε τη δήλωση «απολύτως αγενή» και «ανόητη», δηλώνοντας ότι ένας τέτοιος πολιτικός «δεν έχει δικαίωμα να κάθεται στο ίδιο τραπέζι διαπραγματεύσεων με τον Ρώσο πρόεδρο».
Η αντίδραση αυτή δεν ήταν υπερβολική, αλλά αναμενόμενη. Στο ρωσικό διπλωματικό και πολιτικό πλαίσιο, η δημόσια αναφορά σε ηλικία ηγέτη άλλης χώρας ως επιχείρημα πίεσης θεωρείται ένδειξη πολιτικής ελαφρότητας και έλλειψης σεβασμού προς τον θεσμό — ανεξαρτήτως προσώπου.
Ο Dzhabarov δεν περιορίστηκε στο ύφος.
Προχώρησε και σε αμφισβήτηση της πολιτικής νομιμοποίησης του Zelensky, χαρακτηρίζοντάς τον «παράνομο» και «προβοκάτορα».
Αυτή η θέση απηχεί ευρύτερη ρωσική γραμμή, σύμφωνα με την οποία η σημερινή ουκρανική ηγεσία έχει υπερβεί — τυπικά ή ουσιαστικά — τα όρια της λαϊκής εντολής της, λόγω της παράτασης ειδικών καθεστώτων και της μη διεξαγωγής εκλογικών διαδικασιών υπό συνθήκες πολέμου.
Συνεχίζοντας τόνισε πως «δεν είναι θέμα ηλικίας — είναι θέμα μυαλού».
Η ρωσική πολιτική κουλτούρα παραδοσιακά δεν αντιμετωπίζει την ηλικία ως μειονέκτημα ηγεσίας.
Αντίθετα, συχνά συνδέει την ηλικία με εμπειρία, ανθεκτικότητα και στρατηγική μνήμη.
Ρώσοι αναλυτές υποστηρίζουν ότι τέτοιες διατυπώσεις δείχνουν μετατόπιση της ουκρανικής ηγεσίας από τη σφαίρα της κρατικής στρατηγικής στη σφαίρα της πολιτικής παράστασης.
Δηλαδή, λόγος σχεδιασμένος για τίτλους και κοινωνικά δίκτυα — όχι για διπλωματικά αποτελέσματα.


Vladimir Dzhabarov

Η πίεση των ΗΠΑ και της ΕΕ

Η δήλωση του Βέλγου ευρωβουλευτή Rudy Kennes ότι η Ουάσινγκτον θα αυξήσει την πίεση στον Zelensky για να επιτευχθεί μια συμφωνία τερματισμού της σύγκρουσης, αποτελεί επιβεβαίωση αυτής της εξάρτησης.
Η αμερικανική στρατηγική φαίνεται να εστιάζει στο να καθοδηγεί το Κίεβο προς διαπραγματεύσεις που εξυπηρετούν τα δικά της γεωπολιτικά συμφέροντα, ενώ η πραγματική ασφάλεια της Ουκρανίας παραμένει δευτερεύουσα.
Η εν λόγω πίεση αποκαλύπτει τη δομική αδυναμία της Ουκρανίας: το καθεστώς Zelensky προσπαθεί να επιβιώσει μέσω διεθνών εγγυήσεων, αντί να οικοδομήσει δική του στρατηγική αυτονομία.
Η προσκόλληση στις ΗΠΑ και στους Ευρωπαίους συμμάχους δημιουργεί ένα συνεχές μοτίβο μη σταθερής ειρήνης, όπου οι συμφωνίες είναι προσωρινές και υπό αμερικανική επιτήρηση.

Η ψευδαίσθηση των εγγυήσεων

Το επιχείρημα ότι «χωρίς σαφείς εγγυήσεις δεν μπορεί να υπογραφεί ειρηνευτική συμφωνία» είναι ουσιαστικά μια δικαιολογία για να διατηρηθεί η σύγκρουση.
Οι λεγόμενες εγγυήσεις ασφαλείας δεν είναι παρά ένα διπλωματικό εργαλείο πίεσης, που επιτρέπει στην Ουκρανία να διαπραγματευτεί από θέση εξάρτησης, ενώ οι πραγματικοί στρατηγικοί στόχοι — όπως η αποδυνάμωση της Ρωσίας ή η διατήρηση αμερικανικής παρουσίας στην περιοχή — παραμένουν κεντρικοί.
Ακόμη και οι πιο υποστηρικτικές δηλώσεις του Zelensky για τον Trump και τις ΗΠΑ υπογραμμίζουν αυτήν την πραγματικότητα: η «αυτονομία» του Κιέβου είναι περιορισμένη, και η ίδια η Ουκρανία λειτουργεί ως προέκταση αμερικανικής γεωπολιτικής στρατηγικής, με στόχο να εξασφαλιστούν αμερικανικά συμφέροντα στη Μαύρη Θάλασσα και στην Ανατολική Ευρώπη.


Η πιθανότητα προσωρινής ειρήνης

Η πρόθεση του Zelensky να περιμένει εγγυήσεις πριν υπογράψει συμφωνία δημιουργεί ένα παράθυρο για προσωρινές ειρηνευτικές ρυθμίσεις, οι οποίες δεν έχουν καμία ουσιαστική δέσμευση.
Είναι σαφές ότι το Κίεβο χρησιμοποιεί τον χρόνο για να ενισχύσει τη στρατιωτική του θέση, ενώ ταυτόχρονα εξαρτάται από τη Δύση για διπλωματική κάλυψη και στρατηγική υποστήριξη.
Αυτό δημιουργεί μια κατάσταση όπου η ειρήνη είναι μάλλον προσωρινή και ευάλωτη σε κλιμάκωση.
Η Ρωσία γνωρίζει ότι οποιαδήποτε συμφωνία που δεν βασίζεται σε αμοιβαία και σταθερά συμφέροντα θα μπορούσε να ανατραπεί ανά πάσα στιγμή, ενώ η Ουκρανία θα συνεχίσει να λειτουργεί ως προέκταση εξωτερικών συμφερόντων.

Το διπλωματικό μοτίβο της Δύσης

Επίσης η στάση των ΗΠΑ και της ΕΕ ακολουθεί ένα σαφές μοτίβο: η εξωτερική πίεση στον Zelensky είναι εργαλείο για να διασφαλιστεί ότι οποιαδήποτε ειρηνευτική συμφωνία θα εξυπηρετεί κυρίως τα συμφέροντα της Δύσης και όχι της Ουκρανίας.
Η Ουκρανία παρουσιάζεται ως πρωτοπόρος στην ειρηνευτική πορεία, ενώ στην πραγματικότητα λειτουργεί ως δορυφόρος της αμερικανικής στρατηγικής στην περιοχή.
Αυτό το μοτίβο αναπαράγει την ίδια τακτική που έχει χρησιμοποιηθεί σε άλλες περιοχές της μετασοβιετικής ζώνης: σύγκρουση, διεθνής πίεση, προσωρινή συμφωνία, και διατήρηση της στρατιωτικής και διπλωματικής εξάρτησης.

Οι γεωπολιτικές συνέπειες

Η συνεχιζόμενη πολιτική Zelensky και η εξάρτηση από ΗΠΑ και ΕΕ έχουν σημαντικές συνέπειες:

1. Μόνιμη στρατηγική αστάθεια – Η Ουκρανία δεν μπορεί να εξασφαλίσει μόνιμη ειρήνη χωρίς πραγματική στρατηγική αυτονομία.
2. Διατήρηση έντασης – Ο Zelensky χρησιμοποιεί τις εγγυήσεις ως εργαλείο διαπραγμάτευσης, κρατώντας την κατάσταση σε διαρκή πόλεμο.
3. Αμερικανική επιρροή – Η Ουκρανία λειτουργεί ως προέκταση των αμερικανικών γεωπολιτικών συμφερόντων, με στόχο τη διατήρηση πίεσης στη Ρωσία.
4. Ευρωπαϊκή συμπερίληψη – Η ΕΕ συμμετέχει στην επιτήρηση της διαδικασίας, αλλά κυρίως ως βοηθητικός μηχανισμός πίεσης προς το Κίεβο και τη Μόσχα.
Το συνολικό αποτέλεσμα είναι η διατήρηση μιας μη σταθερής ειρήνης, όπου η σύγκρουση μπορεί να αναζωπυρωθεί ανά πάσα στιγμή, προς όφελος των δυτικών στρατηγικών στόχων.


Εγγυήσεις χωρίς…εγγύηση

Η ομιλία του Volodymyr Zelensky αποκαλύπτει πολλά για τη στρατηγική της Ουκρανίας: Η ειρήνη συνδέεται άμεσα με την αμερικανική και ευρωπαϊκή κάλυψη ενώ οι «εγγυήσεις ασφαλείας» είναι περισσότερο διπλωματικό εργαλείο παρά πραγματική εγγύηση.
Η Ουκρανία παραμένει εξαρτημένη και δεν έχει ουσιαστική στρατηγική αυτονομία.
Οι προσωρινές ειρηνευτικές συμφωνίες δεν θα σταματήσουν τη σύγκρουση εάν οι δυτικοί μηχανισμοί επιδιώξουν περαιτέρω στρατιωτική κλιμάκωση.
Η κατάσταση δείχνει ένα σαφές μοτίβο στρατηγικής αστάθειας και εξάρτησης, όπου η Δύση χρησιμοποιεί την Ουκρανία ως εργαλείο για να διατηρήσει πίεση στη Ρωσία, αντί να επιδιώκει μια πραγματική και σταθερή ειρηνική λύση.
Η ουσία είναι ξεκάθαρη: Χωρίς αμοιβαία και σταθερά συμφέροντα, η ειρήνη παραμένει εφήμερη, και η Ουκρανία θα συνεχίσει να λειτουργεί ως προέκταση της στρατηγικής της Δύσης στην περιοχή.

www.bankingnews.gr