Αστρονόμοι εντόπισαν το αντικείμενο J2318, ένα πανίσχυρο κβάζαρ που εκτοξεύει ύλη με ταχύτητα 323 εκατομμυρίων χιλιομέτρων την ώρα
Φανταστείτε να στέκεστε στην άκρη ενός κοσμικού αυτοκινητοδρόμου καθώς κάτι περνά δίπλα σας με ταχύτητα 323 εκατομμυρίων χιλιομέτρων την ώρα.
Δεν πρόκειται για αστείο ούτε για σφάλμα των οργάνων.
Οι αστρονόμοι εντόπισαν το αντικείμενο J2318 - ένα κβάζαρ που «εκτοξεύει» ύλη με το 30% της ταχύτητας του φωτός.
Αν ένας τέτοιος «άνεμος» έπνεε στη Γη, θα κατέστρεφε τον πλανήτη μέσα σε ελάχιστα δευτερόλεπτα, καθώς θα αντιστοιχούσε σε έναν τυφώνα Κατηγορίας 79 στην κλίμακα ισχύος!
Για να γίνει αντιληπτό το μέγεθος του φαινομένου, κάθε επόμενη βαθμίδα αυτής της κλίμακας είναι κατά 20% ταχύτερη από την προηγούμενη.
Η φυσική εδώ φτάνει σε επίπεδα ακραίας υπερβολής.
Ένα τέρας βάρους δισεκατομμυρίων Ήλιων
Στο κέντρο αυτής της κοσμικής τρέλας βρίσκεται μια υπερμεγέθης μαύρη τρύπα, με τη μάζα της να αντιστοιχεί σε 1,7 δισεκατομμύρια ηλιακές μάζες.
Ο αριθμός αυτός ακούγεται τεράστιος, αλλά οι επιστήμονες επισημαίνουν ότι είναι σχετικά συνηθισμένος για τόσο μεγάλες μαύρες τρύπες.
Αυτό που είναι πραγματικά εξαιρετικό είναι η συμπεριφορά της.
Συνήθως αντιλαμβανόμαστε τις μαύρες τρύπες ως κοσμικές ηλεκτρικές σκούπες που καταπίνουν οτιδήποτε βρίσκεται γύρω τους.
Το J2318 όμως λειτουργεί διαφορετικά.
Δεν καταβροχθίζει μόνο ύλη, αλλά εκπέμπει και ισχυρή ακτινοβολία που κυριολεκτικά εκτοξεύει αέρια πίσω στο διάστημα.
Αυτοί οι άνεμοι δεν αποτελούνται απλώς από κοσμική σκόνη. Μεταφέρουν ενέργεια ικανή να αλλάξει τη μοίρα ολόκληρων αστρικών συστημάτων.
Όταν ένα τέτοιο ρεύμα συγκρούεται με διαστρικό αέριο, παρασύρει τα «δομικά υλικά» από τα οποία δημιουργούνται νέα άστρα.
Ο γαλαξίας κυριολεκτικά αποστειρώνεται, στερούμενος τη δυνατότητα να γεννά νέα άστρα.
Πρόκειται για έναν ισχυρό μηχανισμό αλληλεπίδρασης μεταξύ του γαλαξιακού κέντρου και των εξωτερικών περιοχών του.
Πώς ανάβει ένας φάρος ισχύος σε ολόκληρο τον γαλαξία
Το μυστικό βρίσκεται στον δίσκο προσαύξησης.
Πρόκειται για ένα τεράστιο χωνί από αέριο και σκόνη που περιστρέφεται γύρω από τη μαύρη τρύπα.
Η τριβή εκεί είναι τόσο έντονη ώστε ο δίσκος θερμαίνεται σε εκατομμύρια βαθμούς και αρχίζει να ακτινοβολεί σε όλα τα μήκη κύματος.
Το φως αυτού του δίσκου δεν είναι απλώς ένας φακός, αλλά ένα ρεύμα φωτονίων που χτυπά τα σωματίδια αερίου σαν μπίλιες σε τραπέζι μπιλιάρδου.
Ακριβώς αυτή η πίεση του φωτός επιταχύνει τον άνεμο σε σχετικιστικές ταχύτητες.
Είναι σημαντικό να κατανοήσουμε τη διαφορά.
Οι άνεμοι στη Γη προκαλούνται από διαφορές ατμοσφαιρικής πίεσης, ενώ η κοσμική καταιγίδα γύρω από το κβάζαρ J2318 είναι αποτέλεσμα βομβαρδισμού από σωματίδια φωτός.
Τα φωτόνια σπρώχνουν άτομα άνθρακα και πυριτίου, επιταχύνοντάς τα σε ταχύτητες όπου οι νόμοι της κλασικής μηχανικής αρχίζουν να παύουν να επαρκούν.
Ακόμη και τα πιο εντυπωσιακά διαστρικά αντικείμενα ωχριούν μπροστά σε μια τέτοια ισχύ.
Το μυστήριο των ιόντων που επιβιώνουν
Σε αυτό το σημείο οι φυσικοί βρίσκονται αντιμέτωποι με ένα αίνιγμα.
Θεωρητικά, μια τόσο έντονη ακτινοβολία θα έπρεπε να είχε απογυμνώσει πλήρως τα άτομα, αποσπώντας όλα τα ηλεκτρόνιά τους.
Όταν ένα άτομο χάνει τα ηλεκτρόνιά του, γίνεται ουσιαστικά αόρατο στα επιστημονικά όργανα.
Ωστόσο, στο J2318 οι επιστήμονες παρατηρούν καθαρά ιόντα άνθρακα και πυριτίου.
Το πώς καταφέρνουν να ταξιδεύουν με τόσο μεγάλες ταχύτητες χωρίς να διαλύονται κάτω από αυτή τη βροχή φωτονίων παραμένει πραγματικό μυστήριο.
Για να το λύσουν, οι επιστήμονες χρησιμοποιούν δεδομένα από την έρευνα SDSS, η οποία αναλύει το φως μακρινών κόσμων στα επιμέρους χρώματα του φάσματός του.
Η μελέτη τέτοιων ανωμαλιών βοηθά στην κατανόηση του γιατί ορισμένοι γαλαξίες είναι γεμάτοι ζωή και νεαρά άστρα, ενώ άλλοι μετατρέπονται σε νεκρές κοσμικές ερήμους.
Τα κβάζαρ λειτουργούν ως κοσμικοί ρυθμιστές που κλείνουν τη «βρύση» της αστρογένεσης μέσω ισχυρών εγχύσεων ενέργειας.
Ακόμη και οι τροχιακές ανωμαλίες του δικού μας πλανητικού συστήματος μοιάζουν με παιδικό παιχνίδι μπροστά σε αυτό το χάος.
www.bankingnews.gr
Δεν πρόκειται για αστείο ούτε για σφάλμα των οργάνων.
Οι αστρονόμοι εντόπισαν το αντικείμενο J2318 - ένα κβάζαρ που «εκτοξεύει» ύλη με το 30% της ταχύτητας του φωτός.
Αν ένας τέτοιος «άνεμος» έπνεε στη Γη, θα κατέστρεφε τον πλανήτη μέσα σε ελάχιστα δευτερόλεπτα, καθώς θα αντιστοιχούσε σε έναν τυφώνα Κατηγορίας 79 στην κλίμακα ισχύος!
Για να γίνει αντιληπτό το μέγεθος του φαινομένου, κάθε επόμενη βαθμίδα αυτής της κλίμακας είναι κατά 20% ταχύτερη από την προηγούμενη.
Η φυσική εδώ φτάνει σε επίπεδα ακραίας υπερβολής.
Ένα τέρας βάρους δισεκατομμυρίων Ήλιων
Στο κέντρο αυτής της κοσμικής τρέλας βρίσκεται μια υπερμεγέθης μαύρη τρύπα, με τη μάζα της να αντιστοιχεί σε 1,7 δισεκατομμύρια ηλιακές μάζες.
Ο αριθμός αυτός ακούγεται τεράστιος, αλλά οι επιστήμονες επισημαίνουν ότι είναι σχετικά συνηθισμένος για τόσο μεγάλες μαύρες τρύπες.
Αυτό που είναι πραγματικά εξαιρετικό είναι η συμπεριφορά της.
Συνήθως αντιλαμβανόμαστε τις μαύρες τρύπες ως κοσμικές ηλεκτρικές σκούπες που καταπίνουν οτιδήποτε βρίσκεται γύρω τους.
Το J2318 όμως λειτουργεί διαφορετικά.
Δεν καταβροχθίζει μόνο ύλη, αλλά εκπέμπει και ισχυρή ακτινοβολία που κυριολεκτικά εκτοξεύει αέρια πίσω στο διάστημα.
Αυτοί οι άνεμοι δεν αποτελούνται απλώς από κοσμική σκόνη. Μεταφέρουν ενέργεια ικανή να αλλάξει τη μοίρα ολόκληρων αστρικών συστημάτων.
Όταν ένα τέτοιο ρεύμα συγκρούεται με διαστρικό αέριο, παρασύρει τα «δομικά υλικά» από τα οποία δημιουργούνται νέα άστρα.
Ο γαλαξίας κυριολεκτικά αποστειρώνεται, στερούμενος τη δυνατότητα να γεννά νέα άστρα.
Πρόκειται για έναν ισχυρό μηχανισμό αλληλεπίδρασης μεταξύ του γαλαξιακού κέντρου και των εξωτερικών περιοχών του.
Πώς ανάβει ένας φάρος ισχύος σε ολόκληρο τον γαλαξία
Το μυστικό βρίσκεται στον δίσκο προσαύξησης.
Πρόκειται για ένα τεράστιο χωνί από αέριο και σκόνη που περιστρέφεται γύρω από τη μαύρη τρύπα.
Η τριβή εκεί είναι τόσο έντονη ώστε ο δίσκος θερμαίνεται σε εκατομμύρια βαθμούς και αρχίζει να ακτινοβολεί σε όλα τα μήκη κύματος.
Το φως αυτού του δίσκου δεν είναι απλώς ένας φακός, αλλά ένα ρεύμα φωτονίων που χτυπά τα σωματίδια αερίου σαν μπίλιες σε τραπέζι μπιλιάρδου.
Ακριβώς αυτή η πίεση του φωτός επιταχύνει τον άνεμο σε σχετικιστικές ταχύτητες.
Είναι σημαντικό να κατανοήσουμε τη διαφορά.
Οι άνεμοι στη Γη προκαλούνται από διαφορές ατμοσφαιρικής πίεσης, ενώ η κοσμική καταιγίδα γύρω από το κβάζαρ J2318 είναι αποτέλεσμα βομβαρδισμού από σωματίδια φωτός.
Τα φωτόνια σπρώχνουν άτομα άνθρακα και πυριτίου, επιταχύνοντάς τα σε ταχύτητες όπου οι νόμοι της κλασικής μηχανικής αρχίζουν να παύουν να επαρκούν.
Ακόμη και τα πιο εντυπωσιακά διαστρικά αντικείμενα ωχριούν μπροστά σε μια τέτοια ισχύ.
Το μυστήριο των ιόντων που επιβιώνουν
Σε αυτό το σημείο οι φυσικοί βρίσκονται αντιμέτωποι με ένα αίνιγμα.
Θεωρητικά, μια τόσο έντονη ακτινοβολία θα έπρεπε να είχε απογυμνώσει πλήρως τα άτομα, αποσπώντας όλα τα ηλεκτρόνιά τους.
Όταν ένα άτομο χάνει τα ηλεκτρόνιά του, γίνεται ουσιαστικά αόρατο στα επιστημονικά όργανα.
Ωστόσο, στο J2318 οι επιστήμονες παρατηρούν καθαρά ιόντα άνθρακα και πυριτίου.
Το πώς καταφέρνουν να ταξιδεύουν με τόσο μεγάλες ταχύτητες χωρίς να διαλύονται κάτω από αυτή τη βροχή φωτονίων παραμένει πραγματικό μυστήριο.
Για να το λύσουν, οι επιστήμονες χρησιμοποιούν δεδομένα από την έρευνα SDSS, η οποία αναλύει το φως μακρινών κόσμων στα επιμέρους χρώματα του φάσματός του.
Η μελέτη τέτοιων ανωμαλιών βοηθά στην κατανόηση του γιατί ορισμένοι γαλαξίες είναι γεμάτοι ζωή και νεαρά άστρα, ενώ άλλοι μετατρέπονται σε νεκρές κοσμικές ερήμους.
Τα κβάζαρ λειτουργούν ως κοσμικοί ρυθμιστές που κλείνουν τη «βρύση» της αστρογένεσης μέσω ισχυρών εγχύσεων ενέργειας.
Ακόμη και οι τροχιακές ανωμαλίες του δικού μας πλανητικού συστήματος μοιάζουν με παιδικό παιχνίδι μπροστά σε αυτό το χάος.
www.bankingnews.gr
Σχόλια αναγνωστών