Οι επιστήμονες προειδοποιούν ότι το φαινόμενο απειλεί τα θαλάσσια οικοσυστήματα, την αλιεία, την οικονομία της περιοχής και το κλίμα
Μια ζώνη χωρίς ζωή, που καλύπτει περισσότερα από ένα εκατομμύριο τετραγωνικά χιλιόμετρα, επεκτείνεται στην Αραβική Θάλασσα.
Εξαιτίας της μορφολογίας της περιοχής και ανθρωπογενών παραγόντων, τα νερά χάνουν οξυγόνο, μετατρέποντας την περιοχή σε παγίδα θανάτου για τη θαλάσσια ζωή.
Η διαδικασία αυτή επιταχύνεται, απειλώντας την οικονομία και το κλίμα της περιοχής.
Ο βόρειος Ινδικός Ωκεανός αποτελεί ένα γεωγραφικό «θύλακα». Σε αντίθεση με τον Ατλαντικό, δεν έχει σύνδεση με τους αρκτικούς πάγους. Τα ψυχρά ρεύματα, τα οποία συνήθως λειτουργούν ως μηχανισμός ανανέωσης του οξυγόνου, δεν φτάνουν εδώ.
Η ασιατική ήπειρος εμποδίζει τη ροή του αέρα, δημιουργώντας μια στάσιμη λεκάνη στην Αραβική Θάλασσα. Είναι σαν ένα δωμάτιο με ερμητικά κλειστά παράθυρα και έντονη ζέστη έξω από αυτό.
Η κατάσταση επιδεινώνεται από τη θερμική διαστολή του νερού, η οποία δημιουργεί ένα ελαφρύ και θερμό στρώμα στην επιφάνεια. Αυτό εμποδίζει την ανάμειξη των βαθύτερων στρωμάτων και την πρόσληψη οξυγόνου από την ατμόσφαιρα.
Το σύστημα εισέρχεται έτσι σε μια κατάσταση αυτοτροφοδοτούμενης υποβάθμισης!
Ο μηχανισμός της ασφυξίας
Ο κύκλος της καταστροφής ενεργοποιείται από τους μουσώνες.
Οι μουσώνες μεταφέρουν θρεπτικά συστατικά στην επιφάνεια, προκαλώντας εκρηκτική ανάπτυξη του πλαγκτόν. Όταν τα μικροσκοπικά φύκια πεθαίνουν, καταλήγουν στον πυθμένα, όπου βακτήρια αρχίζουν να τα αποσυνθέτουν.
Η διαδικασία αυτή καταναλώνει το εναπομείναν οξυγόνο του νερού.
Ο ωκεανός κυριολεκτικά εξαντλεί όλο το διαθέσιμο οξυγόνο για να διαχειριστεί τα δικά του οργανικά απόβλητα.
Παράλληλα, το φαινόμενο του θερμοκηπίου επιβαρύνει περαιτέρω την κατάσταση. Τα αέρια που παράγονται από βακτήρια σε περιβάλλον χωρίς οξυγόνο θεωρούνται έως και 300 φορές πιο επιβλαβή από το διοξείδιο του άνθρακα.
Η καθίζηση εδαφών και η κλιματική αλλαγή επιδεινώνουν ακόμη περισσότερο το πρόβλημα, καθιστώντας τις ακτές πιο ευάλωτες.
Το αποτύπωμα του αζώτου από τα χωράφια της Ινδίας
Τα λιπάσματα θεωρούνται ο βασικός παράγοντας πίσω από αυτή τη βιολογική έκρηξη.
Οι αγρότες στην Ινδία και το Πακιστάν χρησιμοποιούν τεράστιες ποσότητες αζώτου. Οι βροχοπτώσεις μεταφέρουν αυτές τις ενώσεις στον ωκεανό, όπου μετατρέπονται σε ιδανικό καύσιμο για την ανάπτυξη φυκών.
Τις τελευταίες δεκαετίες, η ένταση αυτής της απορροής έχει αυξηθεί δεκαπλάσια.
Τα νερά έχουν κατακλυστεί από το νυκτιλούκα (Noctiluca), έναν οργανισμό που δεν καταναλώνεται από τα ψάρια.
Την ημέρα εμφανίζεται ως πράσινη γλίτσα, ενώ τη νύχτα δημιουργεί μια εντυπωσιακή αλλά ανησυχητική γαλάζια λάμψη.
Πρόκειται για αδιέξοδο στην τροφική αλυσίδα, καθώς καταναλώνει πόρους και απελευθερώνει τοξική αμμωνία, εξοντώνοντας τα τελευταία ίχνη ζωής.
Παγίδα για τα αρπακτικά ψάρια
Τα ψάρια αναγκάζονται να μετακινηθούν.
Οι κιτρινόπτεροι τόνοι (yellowfin tuna), οι οποίοι χρειάζονται υψηλά επίπεδα οξυγόνου για να κινούνται ενεργά, έχουν πλέον εγκλωβιστεί σε ένα λεπτό στρώμα νερού ακριβώς κάτω από την επιφάνεια.
Ο διαθέσιμος ζωτικός τους χώρος έχει περιοριστεί από τα 300 μέτρα στα μόλις 30 έως 50 μέτρα.
Αυτό δημιουργεί μια επικίνδυνη ψευδαίσθηση αφθονίας.
Ενώ στην Diamantina Fracture Zone ανακαλύπτονται αρχαία λείψανα φαλαινών, η σύγχρονη θαλάσσια πανίδα αναζητά τρόπους επιβίωσης μέσα σε μια συνεχώς επεκτεινόμενη υποθαλάσσια έρημο.
Ακόμη και οι παράκτιες πόλεις βρίσκονται αντιμέτωπες με κινδύνους, καθώς τα αποσυντιθέμενα φύκια φράζουν τα συστήματα ψύξης των μονάδων αφαλάτωσης, απειλώντας την παροχή πόσιμου νερού στους κατοίκους.
www.bankingnews.gr
Εξαιτίας της μορφολογίας της περιοχής και ανθρωπογενών παραγόντων, τα νερά χάνουν οξυγόνο, μετατρέποντας την περιοχή σε παγίδα θανάτου για τη θαλάσσια ζωή.
Η διαδικασία αυτή επιταχύνεται, απειλώντας την οικονομία και το κλίμα της περιοχής.
Ο βόρειος Ινδικός Ωκεανός αποτελεί ένα γεωγραφικό «θύλακα». Σε αντίθεση με τον Ατλαντικό, δεν έχει σύνδεση με τους αρκτικούς πάγους. Τα ψυχρά ρεύματα, τα οποία συνήθως λειτουργούν ως μηχανισμός ανανέωσης του οξυγόνου, δεν φτάνουν εδώ.
Η ασιατική ήπειρος εμποδίζει τη ροή του αέρα, δημιουργώντας μια στάσιμη λεκάνη στην Αραβική Θάλασσα. Είναι σαν ένα δωμάτιο με ερμητικά κλειστά παράθυρα και έντονη ζέστη έξω από αυτό.
Η κατάσταση επιδεινώνεται από τη θερμική διαστολή του νερού, η οποία δημιουργεί ένα ελαφρύ και θερμό στρώμα στην επιφάνεια. Αυτό εμποδίζει την ανάμειξη των βαθύτερων στρωμάτων και την πρόσληψη οξυγόνου από την ατμόσφαιρα.
Το σύστημα εισέρχεται έτσι σε μια κατάσταση αυτοτροφοδοτούμενης υποβάθμισης!
Ο μηχανισμός της ασφυξίας
Ο κύκλος της καταστροφής ενεργοποιείται από τους μουσώνες.
Οι μουσώνες μεταφέρουν θρεπτικά συστατικά στην επιφάνεια, προκαλώντας εκρηκτική ανάπτυξη του πλαγκτόν. Όταν τα μικροσκοπικά φύκια πεθαίνουν, καταλήγουν στον πυθμένα, όπου βακτήρια αρχίζουν να τα αποσυνθέτουν.
Η διαδικασία αυτή καταναλώνει το εναπομείναν οξυγόνο του νερού.
Ο ωκεανός κυριολεκτικά εξαντλεί όλο το διαθέσιμο οξυγόνο για να διαχειριστεί τα δικά του οργανικά απόβλητα.
Παράλληλα, το φαινόμενο του θερμοκηπίου επιβαρύνει περαιτέρω την κατάσταση. Τα αέρια που παράγονται από βακτήρια σε περιβάλλον χωρίς οξυγόνο θεωρούνται έως και 300 φορές πιο επιβλαβή από το διοξείδιο του άνθρακα.
Η καθίζηση εδαφών και η κλιματική αλλαγή επιδεινώνουν ακόμη περισσότερο το πρόβλημα, καθιστώντας τις ακτές πιο ευάλωτες.
Το αποτύπωμα του αζώτου από τα χωράφια της Ινδίας
Τα λιπάσματα θεωρούνται ο βασικός παράγοντας πίσω από αυτή τη βιολογική έκρηξη.
Οι αγρότες στην Ινδία και το Πακιστάν χρησιμοποιούν τεράστιες ποσότητες αζώτου. Οι βροχοπτώσεις μεταφέρουν αυτές τις ενώσεις στον ωκεανό, όπου μετατρέπονται σε ιδανικό καύσιμο για την ανάπτυξη φυκών.
Τις τελευταίες δεκαετίες, η ένταση αυτής της απορροής έχει αυξηθεί δεκαπλάσια.
Τα νερά έχουν κατακλυστεί από το νυκτιλούκα (Noctiluca), έναν οργανισμό που δεν καταναλώνεται από τα ψάρια.
Την ημέρα εμφανίζεται ως πράσινη γλίτσα, ενώ τη νύχτα δημιουργεί μια εντυπωσιακή αλλά ανησυχητική γαλάζια λάμψη.
Πρόκειται για αδιέξοδο στην τροφική αλυσίδα, καθώς καταναλώνει πόρους και απελευθερώνει τοξική αμμωνία, εξοντώνοντας τα τελευταία ίχνη ζωής.
Παγίδα για τα αρπακτικά ψάρια
Τα ψάρια αναγκάζονται να μετακινηθούν.
Οι κιτρινόπτεροι τόνοι (yellowfin tuna), οι οποίοι χρειάζονται υψηλά επίπεδα οξυγόνου για να κινούνται ενεργά, έχουν πλέον εγκλωβιστεί σε ένα λεπτό στρώμα νερού ακριβώς κάτω από την επιφάνεια.
Ο διαθέσιμος ζωτικός τους χώρος έχει περιοριστεί από τα 300 μέτρα στα μόλις 30 έως 50 μέτρα.
Αυτό δημιουργεί μια επικίνδυνη ψευδαίσθηση αφθονίας.
Ενώ στην Diamantina Fracture Zone ανακαλύπτονται αρχαία λείψανα φαλαινών, η σύγχρονη θαλάσσια πανίδα αναζητά τρόπους επιβίωσης μέσα σε μια συνεχώς επεκτεινόμενη υποθαλάσσια έρημο.
Ακόμη και οι παράκτιες πόλεις βρίσκονται αντιμέτωπες με κινδύνους, καθώς τα αποσυντιθέμενα φύκια φράζουν τα συστήματα ψύξης των μονάδων αφαλάτωσης, απειλώντας την παροχή πόσιμου νερού στους κατοίκους.
www.bankingnews.gr
Σχόλια αναγνωστών