Οι παρεμβάσεις τύπου fuel pass προσφέρουν περιορισμένη ανακούφιση και δεν αντιμετωπίζουν το βασικό ζήτημα
Ακόμα θυμάμαι καθαρά εκείνο το καλοκαίρι του 1992.
Ήμουν δεκαεπτά ετών, σε διακοπές στη Θεσπρωτία, όταν άκουγα τον θείο μου τον Κώστα να διαμαρτύρεται με έντονο τρόπο.
Έβριζε τον Στέφανο Μάνο και τον πρωθυπουργό Κωνσταντίνο Μητσοτάκη για την απότομη αύξηση της βενζίνης μέσω φόρων.
Ήταν άνθρωπος που στήριζε τη Νέα Δημοκρατία, όμως τότε είχε μείνει πραγματικά έκπληκτος από μια φορολογική επιλογή που επιβάρυνε άμεσα την καθημερινότητα και την εργασία του.
Δεν μιλούσε θεωρητικά, αλλά ωρυόταν πρακτικά, για το κόστος να πας στη δουλειά, να μεταφέρεις προϊόντα, να κινηθείς ελεύθερα.
Τον Αύγουστο του 1992, ο τότε υπουργός Οικονομίας ανακοίνωσε στο Ζάππειο την αύξηση του ειδικού φόρου κατανάλωσης κατά πενήντα δραχμές ανά λίτρο, με αποτέλεσμα η τιμή να ξεπεράσει τις εκατόν πέντε δραχμές.
Η απόφαση αυτή προκάλεσε έντονη αντίδραση και θεωρήθηκε ένδειξη ότι η οικονομική πολιτική είχε φτάσει σε δύσκολο σημείο.
Αντί για περιορισμό δαπανών και ενίσχυση της ανάπτυξης, επιλέχθηκε η αύξηση της επιβάρυνσης στους πολίτες.
Ήταν μια επιλογή εύκολη για το κράτος, αλλά τρομερά δύσκολη για την κοινωνία.
Σήμερα, τριάντα τέσσερα χρόνια μετά, η κατάσταση παρουσιάζει ανησυχητικές ομοιότητες.
Η ίδια παράταξη της ΝΔ, διατηρεί υψηλή φορολογία στα καύσιμα, ενώ οι διεθνείς εξελίξεις, όπως η σύγκρουση στο Ιράν, οδήγησαν σε αύξηση των τιμών σχεδόν 20% μέσα σε λίγες ημέρες.
Σε άλλες χώρες, όπως η Ισπανία, υπήρξε άμεση και οριζόντια μείωση φόρων για την απορρόφηση των πιέσεων.
Στην Ελλάδα, αντίθετα, το κόστος μεταφέρεται κυρίως στον πολίτη, ο οποίος καλείται να καλύψει τις συνέπειες χωρίς ουσιαστική προστασία.
Οι παρεμβάσεις τύπου fuel pass προσφέρουν περιορισμένη ανακούφιση και δεν αντιμετωπίζουν το βασικό ζήτημα.
Πρόκειται για μέτρα που λειτουργούν προσωρινά και αποσπασματικά.
Σύμφωνα με τη θεωρία του Milton Friedman, τέτοιες επιδοματικές πρακτικές δεν ενισχύουν την πραγματική οικονομία, αλλά δημιουργούν στρεβλώσεις και ενισχύουν την εξάρτηση από το κράτος.
Η επιλεκτική ενίσχυση ενός μέρους του πληθυσμού δεν αποτελεί συνολική λύση, ούτε προάγει την οικονομική ελευθερία.
Αυτό που απαιτείται είναι μια ουσιαστική, οριζόντια μείωση της φορολογίας στα καύσιμα, με στόχο την ελάφρυνση των Ελλήνων πολιτών.
Με τη χρήση σύγχρονων ψηφιακών μέσων, είναι εφικτό να διασφαλιστεί ότι το όφελος κατευθύνεται στους γηγενείς κατοίκους της χώρας μας και δεν διαχέεται ανεξέλεγκτα σε τουρίστες ή περαστικούς αλλοδαπούς.
Μια τέτοια επιλογή μπορεί να ενισχύσει την παραγωγή, να μειώσει το κόστος ζωής και να αποκαταστήσει μια πιο ισορροπημένη σχέση μεταξύ κράτους και κοινωνίας.
Απόστολος Κρητικόπουλος
www.bankingnews.gr
Ήμουν δεκαεπτά ετών, σε διακοπές στη Θεσπρωτία, όταν άκουγα τον θείο μου τον Κώστα να διαμαρτύρεται με έντονο τρόπο.
Έβριζε τον Στέφανο Μάνο και τον πρωθυπουργό Κωνσταντίνο Μητσοτάκη για την απότομη αύξηση της βενζίνης μέσω φόρων.
Ήταν άνθρωπος που στήριζε τη Νέα Δημοκρατία, όμως τότε είχε μείνει πραγματικά έκπληκτος από μια φορολογική επιλογή που επιβάρυνε άμεσα την καθημερινότητα και την εργασία του.
Δεν μιλούσε θεωρητικά, αλλά ωρυόταν πρακτικά, για το κόστος να πας στη δουλειά, να μεταφέρεις προϊόντα, να κινηθείς ελεύθερα.
Τον Αύγουστο του 1992, ο τότε υπουργός Οικονομίας ανακοίνωσε στο Ζάππειο την αύξηση του ειδικού φόρου κατανάλωσης κατά πενήντα δραχμές ανά λίτρο, με αποτέλεσμα η τιμή να ξεπεράσει τις εκατόν πέντε δραχμές.
Η απόφαση αυτή προκάλεσε έντονη αντίδραση και θεωρήθηκε ένδειξη ότι η οικονομική πολιτική είχε φτάσει σε δύσκολο σημείο.
Αντί για περιορισμό δαπανών και ενίσχυση της ανάπτυξης, επιλέχθηκε η αύξηση της επιβάρυνσης στους πολίτες.
Ήταν μια επιλογή εύκολη για το κράτος, αλλά τρομερά δύσκολη για την κοινωνία.
Σήμερα, τριάντα τέσσερα χρόνια μετά, η κατάσταση παρουσιάζει ανησυχητικές ομοιότητες.
Η ίδια παράταξη της ΝΔ, διατηρεί υψηλή φορολογία στα καύσιμα, ενώ οι διεθνείς εξελίξεις, όπως η σύγκρουση στο Ιράν, οδήγησαν σε αύξηση των τιμών σχεδόν 20% μέσα σε λίγες ημέρες.
Σε άλλες χώρες, όπως η Ισπανία, υπήρξε άμεση και οριζόντια μείωση φόρων για την απορρόφηση των πιέσεων.
Στην Ελλάδα, αντίθετα, το κόστος μεταφέρεται κυρίως στον πολίτη, ο οποίος καλείται να καλύψει τις συνέπειες χωρίς ουσιαστική προστασία.
Οι παρεμβάσεις τύπου fuel pass προσφέρουν περιορισμένη ανακούφιση και δεν αντιμετωπίζουν το βασικό ζήτημα.
Πρόκειται για μέτρα που λειτουργούν προσωρινά και αποσπασματικά.
Σύμφωνα με τη θεωρία του Milton Friedman, τέτοιες επιδοματικές πρακτικές δεν ενισχύουν την πραγματική οικονομία, αλλά δημιουργούν στρεβλώσεις και ενισχύουν την εξάρτηση από το κράτος.
Η επιλεκτική ενίσχυση ενός μέρους του πληθυσμού δεν αποτελεί συνολική λύση, ούτε προάγει την οικονομική ελευθερία.
Αυτό που απαιτείται είναι μια ουσιαστική, οριζόντια μείωση της φορολογίας στα καύσιμα, με στόχο την ελάφρυνση των Ελλήνων πολιτών.
Με τη χρήση σύγχρονων ψηφιακών μέσων, είναι εφικτό να διασφαλιστεί ότι το όφελος κατευθύνεται στους γηγενείς κατοίκους της χώρας μας και δεν διαχέεται ανεξέλεγκτα σε τουρίστες ή περαστικούς αλλοδαπούς.
Μια τέτοια επιλογή μπορεί να ενισχύσει την παραγωγή, να μειώσει το κόστος ζωής και να αποκαταστήσει μια πιο ισορροπημένη σχέση μεταξύ κράτους και κοινωνίας.
Απόστολος Κρητικόπουλος
www.bankingnews.gr
Σχόλια αναγνωστών