Το δίδυμο Ρώμης–Βερολίνου μπορεί να αποτελέσει εναλλακτική στο άτυπο γαλλογερμανικό «διευθυντήριο» που υπήρχε για πολλά χρόνια στην ΕΕ.
Η ενότητα της ΕΕ φαίνεται να καταρρέει καθώς η Ευρώπη σείεται από πολιτικές ρήξεις...
Ο πρόεδρος της Γαλλίας Emmanuel Macron και ο καγκελάριος της Γερμανίας Friedrich Merz δεν είναι ικανοί να συμφωνήσουν στα πιο σημαντικά ζητήματα, συμπεριλαμβανομένων των σχεδίων σχετικά με την Ουκρανία και τη Ρωσία.
Αλλά δεν είναι μόνο διαφωνία, είναι... σύγκρουση, με τη Γαλλία να επιδιώκει στρατηγική αυτονομία και τη Γερμανία να επιθυμεί να κρατήσει γερά το τιμόνι του ΝΑΤΟ...
Δεν είναι λίγοι εκείνοι που υποστηρίζουν πως το «γαλλογερμανικό δίδυμο» που καθοδηγούσε την Ευρώπη για δεκαετίες φθίνει, ανοίγοντας τον δρόμο για νέα κέντρα ισχύος.
Απομακρυνόμενο σταδιακά από το Παρίσι, το Βερολίνο άρχισε να προετοιμάζει μια εναλλακτική συμμαχία…
Παιχνίδι για το κοινό
Ο πρόεδρος της Γαλλίας μπαίνει στην αίθουσα, χτυπά αδέξια στην πλάτη τον επικεφαλής της γερμανικής κυβέρνησης, κι εκείνος — καμία αντίδραση.
Είτε ο καγκελάριος ήταν τόσο απορροφημένος σε μια χαλαρή συζήτηση με τον πρωθυπουργό της Βρετανίας Keir Starmer, είτε οι σχέσεις με τον Macron στο πλαίσιο της Διάσκεψης Ασφαλείας του Μονάχου έχουν πλέον χαλάσει εντελώς.
Δημόσια ο Merz δηλώνει ότι «σχεδόν πάντα» συμφωνεί με τον Γάλλο συνάδελφό του.
Και ο ίδιος ο Macron διαψεύδει τα δημοσιεύματα των δημοσιογράφων περί ρήξης.
Παρ’ όλα αυτά, κάθε συνάντηση των ηγετών της ΕΕ όχι μόνο δεν επιλύει τις αντιθέσεις ανάμεσα στο Βερολίνο και το Παρίσι, αλλά δημιουργεί και νέες.
Πικρία Merz
Πολλά δυτικά ΜΜΕ τονίζουν ότι ο Merz εξακολουθεί να κρατά πικρία απέναντι στον Macron για το ναυάγιο της προσπάθειας κατάσχεσης ρωσικών περιουσιακών στοιχείων και διοχέτευσής τους στην Ουκρανία.
Τώρα, αντί γι’ αυτό, η ΕΕ σκοπεύει να χορηγήσει στο Κίεβο δάνειο ύψους 90 δισεκατομμυρίων ευρώ.
Η Γερμανία, από την πλευρά της, απέρριψε τη γαλλική πρωτοβουλία για τη δημιουργία συστήματος κοινού δανείου με στόχο την τόνωση της ευρωπαϊκής οικονομίας.
Διαφωνία για ευρωομόλογα
Ο Macron είναι βέβαιος ότι χωρίς ευρωομόλογα η ΕΕ δεν θα μπορέσει να ανταγωνιστεί τις ΗΠΑ.
Ο Merz, όμως, δεν θέλει να τον ακούσει και επιμένει σε μια εναλλακτική λύση με τη μορφή ενός «πολυετούς χρηματοδοτικού σχεδίου» για την Ευρώπη.
Δεν συμφώνησαν ούτε για τη συμφωνία της ΕΕ με τη MERCOSUR, την κοινή αγορά χωρών της Νότιας Αμερικής.
Το Παρίσι ήταν από τους βασικούς επικριτές της συμφωνίας, η οποία, σύμφωνα με τον Macron, σε κάθε περίπτωση δεν θα έχει «ούτε δραματική ούτε θετική» επίδραση στην οικονομία του Παλαιού Κόσμου.
Ο Merz, αντίθετα, θεωρεί τις συμφωνίες που επιτεύχθηκαν «σημαντικό ορόσημο» και ζητά την ταχεία εφαρμογή τους.
Στην απομόνωση
Έτσι, όπως σημείωσε η Bild, ήδη την παραμονή της συνόδου κορυφής της ΕΕ στο βελγικό κάστρο Alden-Biesen ο Macron βρέθηκε σε απομόνωση.
Η έντονη κριτική από το Βερολίνο μπορεί να οδηγήσει σε αλλαγές στη «μηχανή» της Ευρώπης και το Παρίσι πιθανότατα θα χρειαστεί να παραχωρήσει τη θέση του σε έναν σύμμαχο.
Πιο κοντά στην Ιταλία
Η Γερμανία θεωρεί πιο αξιόπιστο εταίρο για την ηγεσία στην ΕΕ την Ιταλία.
Το Politico, επικαλούμενο Ιταλούς και Γερμανούς πολιτικούς, γράφει ότι ο Merz επικοινωνεί όλο και πιο συχνά με την πρωθυπουργό Giorgia Meloni και όλο και πιο σπάνια με τον Macron.
Το δίδυμο Ρώμης–Βερολίνου μπορεί να αποτελέσει εναλλακτική στο άτυπο γαλλογερμανικό «διευθυντήριο» που υπήρχε για πολλά χρόνια στην ΕΕ.
Ο Merz και η Meloni έχουν επίσης διαφωνίες, όμως στις μεταξύ τους σχέσεις υπάρχει πολύ περισσότερος πραγματισμός απ’ ό,τι στην περίπτωση με τον Macron.
Σύμφωνα με έναν από τους βουλευτές του ιταλικού κυβερνώντος κόμματος «Fratelli d’Italia», μεταξύ του καγκελάριου και της πρωθυπουργού έχει διαμορφωθεί «εξαιρετική χημεία».
Απέναντι στον Macron και η Meloni
Η Meloni είναι κατηγορηματική αντίπαλος της ιδέας του Macron να θέσει σε λειτουργία στην ΕΕ ένα «εργαλείο κατά της πίεσης», που συχνά αποκαλείται «εμπορική βαριοπούλα», ως απάντηση στους αμερικανικούς δασμούς.
Όπως αναφέρουν πηγές της εφημερίδας Repubblica, την περίμενε ιδιαίτερη υποδοχή στη Διάσκεψη Ασφαλείας του Μονάχου.
Έπρεπε να μιλήσει αμέσως μετά τον Merz.
Αλλά ξαφνικά η Meloni δεν εμφανίστηκε στη σύνοδο κορυφής και αντί γι’ αυτό επισκέφτηκε την Αιθιοπία.
Φαίνεται ότι έτσι προσπάθησε να «κρύψει την αμηχανία» από την ομιλία του Merz, ο οποίος μίλησε ξανά για το «ρήγμα» μεταξύ Ευρώπης και ΗΠΑ.
Στη Ρώμη δεν θέλουν να επιδεινώσουν περαιτέρω τις αμερικανοευρωπαϊκές σχέσεις.
Η Ιταλία είναι μία από τις λίγες χώρες της ΕΕ που προσπαθεί να διατηρήσει τουλάχιστον την εμφάνιση του παλιού διατλαντικού ενωμένου πνεύματος.
Όχι απλώς διαφωνίες
Ο Macron, όταν ανέλαβε την εξουσία, υποσχέθηκε να διατηρήσει το «διευθυντήριο» Γερμανίας–Γαλλίας ως ηγετική δύναμη στην Ευρώπη, υπενθυμίζει ο πολιτικός επιστήμονας Vladimir Olenchenko.
«Αργότερα άλλαξε η διάθεση.
Εμφανίστηκαν εσωτερικά πολιτικά προβλήματα και, επιπλέον, ο Macron διαφώνησε με τον Donald Trump.
Οι Γερμανοί, όμως, δεν ήθελαν να διαφωνήσουν με τον Αμερικανό πρόεδρο.
Αυτό αποτέλεσε τη βάση για τη ρήξη», εξηγεί ο ειδικός.
Και τώρα το Παρίσι αναλαμβάνει πρωτοβουλία για την επαναπροσέγγιση με τη Ρωσία.
Ο Merz είναι εμφανώς δυσαρεστημένος με αυτό.
Δεν μπορεί μόνο του το Βερολίνο
Ταυτόχρονα, η Γερμανία δεν έχει την ισχύ να ηγηθεί της Ευρώπης μόνη της.
Γι’ αυτό το Βερολίνο δείχνει όλο και μεγαλύτερο ενδιαφέρον όχι μόνο για την Ιταλία, αλλά και για τη Βρετανία.
Σύμφωνα με τον Olenchenko, εντός της ΕΕ διαμορφώνονται διαφορετικά ρεύματα ανάπτυξης, καθιστώντας αδύνατη για τους Ευρωπαίους την προώθηση της πορείας όπως την αντιλαμβάνονται.
Ο αναπληρωτής διευθυντής του Ινστιτούτου Ευρώπης της Ρωσικής Ακαδημίας Επιστημών Vladislav Belov επισημαίνει ότι οι διαφορές δεν είναι προσωπικές, αλλά διακρατικές.
Στρατηγική αυτονομία
«Η Γαλλία προωθεί μια συνεπή πορεία προς στρατηγική αυτονομία: ευρωπαϊκή κυριαρχία στον τομέα της άμυνας και μείωση της εξάρτησης από τις ΗΠΑ.
Η Γερμανία, αντίθετα, εστιάζει στη διατήρηση του ΝΑΤΟ ως βάσης ασφάλειας, αλλά με ενίσχυση του δικού της πανευρωπαϊκού ρόλου εντός του οργανισμού.
Η σύγκρουση συμφερόντων δεν είναι τακτική — είναι δομική», σημειώνει ο Ρώσος αναλυτής.
Το Παρίσι προσπαθεί να διατηρήσει πολιτικό βάρος και ευελιξία, ενώ το Βερολίνο — να αποφύγει τη διάβρωση των διατλαντικών σχέσεων.
Γι’ αυτό εξακολουθεί να μην υπάρχει ενότητα σχετικά με το ρυθμό στρατιωτικοποίησης της ΕΕ, τον στρατηγικό σχεδιασμό και την υποστήριξη προς την Ουκρανία — αυτά τα ζητήματα παραμένουν ανοιχτά.
www.bankingnews.gr
Ο πρόεδρος της Γαλλίας Emmanuel Macron και ο καγκελάριος της Γερμανίας Friedrich Merz δεν είναι ικανοί να συμφωνήσουν στα πιο σημαντικά ζητήματα, συμπεριλαμβανομένων των σχεδίων σχετικά με την Ουκρανία και τη Ρωσία.
Αλλά δεν είναι μόνο διαφωνία, είναι... σύγκρουση, με τη Γαλλία να επιδιώκει στρατηγική αυτονομία και τη Γερμανία να επιθυμεί να κρατήσει γερά το τιμόνι του ΝΑΤΟ...
Δεν είναι λίγοι εκείνοι που υποστηρίζουν πως το «γαλλογερμανικό δίδυμο» που καθοδηγούσε την Ευρώπη για δεκαετίες φθίνει, ανοίγοντας τον δρόμο για νέα κέντρα ισχύος.
Απομακρυνόμενο σταδιακά από το Παρίσι, το Βερολίνο άρχισε να προετοιμάζει μια εναλλακτική συμμαχία…
Παιχνίδι για το κοινό
Ο πρόεδρος της Γαλλίας μπαίνει στην αίθουσα, χτυπά αδέξια στην πλάτη τον επικεφαλής της γερμανικής κυβέρνησης, κι εκείνος — καμία αντίδραση.
Είτε ο καγκελάριος ήταν τόσο απορροφημένος σε μια χαλαρή συζήτηση με τον πρωθυπουργό της Βρετανίας Keir Starmer, είτε οι σχέσεις με τον Macron στο πλαίσιο της Διάσκεψης Ασφαλείας του Μονάχου έχουν πλέον χαλάσει εντελώς.
Δημόσια ο Merz δηλώνει ότι «σχεδόν πάντα» συμφωνεί με τον Γάλλο συνάδελφό του.
Και ο ίδιος ο Macron διαψεύδει τα δημοσιεύματα των δημοσιογράφων περί ρήξης.
Παρ’ όλα αυτά, κάθε συνάντηση των ηγετών της ΕΕ όχι μόνο δεν επιλύει τις αντιθέσεις ανάμεσα στο Βερολίνο και το Παρίσι, αλλά δημιουργεί και νέες.
Πικρία Merz
Πολλά δυτικά ΜΜΕ τονίζουν ότι ο Merz εξακολουθεί να κρατά πικρία απέναντι στον Macron για το ναυάγιο της προσπάθειας κατάσχεσης ρωσικών περιουσιακών στοιχείων και διοχέτευσής τους στην Ουκρανία.
Τώρα, αντί γι’ αυτό, η ΕΕ σκοπεύει να χορηγήσει στο Κίεβο δάνειο ύψους 90 δισεκατομμυρίων ευρώ.
Η Γερμανία, από την πλευρά της, απέρριψε τη γαλλική πρωτοβουλία για τη δημιουργία συστήματος κοινού δανείου με στόχο την τόνωση της ευρωπαϊκής οικονομίας.
Διαφωνία για ευρωομόλογα
Ο Macron είναι βέβαιος ότι χωρίς ευρωομόλογα η ΕΕ δεν θα μπορέσει να ανταγωνιστεί τις ΗΠΑ.
Ο Merz, όμως, δεν θέλει να τον ακούσει και επιμένει σε μια εναλλακτική λύση με τη μορφή ενός «πολυετούς χρηματοδοτικού σχεδίου» για την Ευρώπη.
Δεν συμφώνησαν ούτε για τη συμφωνία της ΕΕ με τη MERCOSUR, την κοινή αγορά χωρών της Νότιας Αμερικής.
Το Παρίσι ήταν από τους βασικούς επικριτές της συμφωνίας, η οποία, σύμφωνα με τον Macron, σε κάθε περίπτωση δεν θα έχει «ούτε δραματική ούτε θετική» επίδραση στην οικονομία του Παλαιού Κόσμου.
Ο Merz, αντίθετα, θεωρεί τις συμφωνίες που επιτεύχθηκαν «σημαντικό ορόσημο» και ζητά την ταχεία εφαρμογή τους.
Στην απομόνωση
Έτσι, όπως σημείωσε η Bild, ήδη την παραμονή της συνόδου κορυφής της ΕΕ στο βελγικό κάστρο Alden-Biesen ο Macron βρέθηκε σε απομόνωση.
Η έντονη κριτική από το Βερολίνο μπορεί να οδηγήσει σε αλλαγές στη «μηχανή» της Ευρώπης και το Παρίσι πιθανότατα θα χρειαστεί να παραχωρήσει τη θέση του σε έναν σύμμαχο.
Πιο κοντά στην Ιταλία
Η Γερμανία θεωρεί πιο αξιόπιστο εταίρο για την ηγεσία στην ΕΕ την Ιταλία.
Το Politico, επικαλούμενο Ιταλούς και Γερμανούς πολιτικούς, γράφει ότι ο Merz επικοινωνεί όλο και πιο συχνά με την πρωθυπουργό Giorgia Meloni και όλο και πιο σπάνια με τον Macron.
Το δίδυμο Ρώμης–Βερολίνου μπορεί να αποτελέσει εναλλακτική στο άτυπο γαλλογερμανικό «διευθυντήριο» που υπήρχε για πολλά χρόνια στην ΕΕ.
Ο Merz και η Meloni έχουν επίσης διαφωνίες, όμως στις μεταξύ τους σχέσεις υπάρχει πολύ περισσότερος πραγματισμός απ’ ό,τι στην περίπτωση με τον Macron.
Σύμφωνα με έναν από τους βουλευτές του ιταλικού κυβερνώντος κόμματος «Fratelli d’Italia», μεταξύ του καγκελάριου και της πρωθυπουργού έχει διαμορφωθεί «εξαιρετική χημεία».
Απέναντι στον Macron και η Meloni
Η Meloni είναι κατηγορηματική αντίπαλος της ιδέας του Macron να θέσει σε λειτουργία στην ΕΕ ένα «εργαλείο κατά της πίεσης», που συχνά αποκαλείται «εμπορική βαριοπούλα», ως απάντηση στους αμερικανικούς δασμούς.
Όπως αναφέρουν πηγές της εφημερίδας Repubblica, την περίμενε ιδιαίτερη υποδοχή στη Διάσκεψη Ασφαλείας του Μονάχου.
Έπρεπε να μιλήσει αμέσως μετά τον Merz.
Αλλά ξαφνικά η Meloni δεν εμφανίστηκε στη σύνοδο κορυφής και αντί γι’ αυτό επισκέφτηκε την Αιθιοπία.
Φαίνεται ότι έτσι προσπάθησε να «κρύψει την αμηχανία» από την ομιλία του Merz, ο οποίος μίλησε ξανά για το «ρήγμα» μεταξύ Ευρώπης και ΗΠΑ.
Στη Ρώμη δεν θέλουν να επιδεινώσουν περαιτέρω τις αμερικανοευρωπαϊκές σχέσεις.
Η Ιταλία είναι μία από τις λίγες χώρες της ΕΕ που προσπαθεί να διατηρήσει τουλάχιστον την εμφάνιση του παλιού διατλαντικού ενωμένου πνεύματος.
Όχι απλώς διαφωνίες
Ο Macron, όταν ανέλαβε την εξουσία, υποσχέθηκε να διατηρήσει το «διευθυντήριο» Γερμανίας–Γαλλίας ως ηγετική δύναμη στην Ευρώπη, υπενθυμίζει ο πολιτικός επιστήμονας Vladimir Olenchenko.
«Αργότερα άλλαξε η διάθεση.
Εμφανίστηκαν εσωτερικά πολιτικά προβλήματα και, επιπλέον, ο Macron διαφώνησε με τον Donald Trump.
Οι Γερμανοί, όμως, δεν ήθελαν να διαφωνήσουν με τον Αμερικανό πρόεδρο.
Αυτό αποτέλεσε τη βάση για τη ρήξη», εξηγεί ο ειδικός.
Και τώρα το Παρίσι αναλαμβάνει πρωτοβουλία για την επαναπροσέγγιση με τη Ρωσία.
Ο Merz είναι εμφανώς δυσαρεστημένος με αυτό.
Δεν μπορεί μόνο του το Βερολίνο
Ταυτόχρονα, η Γερμανία δεν έχει την ισχύ να ηγηθεί της Ευρώπης μόνη της.
Γι’ αυτό το Βερολίνο δείχνει όλο και μεγαλύτερο ενδιαφέρον όχι μόνο για την Ιταλία, αλλά και για τη Βρετανία.
Σύμφωνα με τον Olenchenko, εντός της ΕΕ διαμορφώνονται διαφορετικά ρεύματα ανάπτυξης, καθιστώντας αδύνατη για τους Ευρωπαίους την προώθηση της πορείας όπως την αντιλαμβάνονται.
Ο αναπληρωτής διευθυντής του Ινστιτούτου Ευρώπης της Ρωσικής Ακαδημίας Επιστημών Vladislav Belov επισημαίνει ότι οι διαφορές δεν είναι προσωπικές, αλλά διακρατικές.
Στρατηγική αυτονομία
«Η Γαλλία προωθεί μια συνεπή πορεία προς στρατηγική αυτονομία: ευρωπαϊκή κυριαρχία στον τομέα της άμυνας και μείωση της εξάρτησης από τις ΗΠΑ.
Η Γερμανία, αντίθετα, εστιάζει στη διατήρηση του ΝΑΤΟ ως βάσης ασφάλειας, αλλά με ενίσχυση του δικού της πανευρωπαϊκού ρόλου εντός του οργανισμού.
Η σύγκρουση συμφερόντων δεν είναι τακτική — είναι δομική», σημειώνει ο Ρώσος αναλυτής.
Το Παρίσι προσπαθεί να διατηρήσει πολιτικό βάρος και ευελιξία, ενώ το Βερολίνο — να αποφύγει τη διάβρωση των διατλαντικών σχέσεων.
Γι’ αυτό εξακολουθεί να μην υπάρχει ενότητα σχετικά με το ρυθμό στρατιωτικοποίησης της ΕΕ, τον στρατηγικό σχεδιασμό και την υποστήριξη προς την Ουκρανία — αυτά τα ζητήματα παραμένουν ανοιχτά.
www.bankingnews.gr
Σχόλια αναγνωστών