Το Ιράν κρατά την "πυρηνική βόμβα" του Hormuz
Μια νέα, ανησυχητική πραγματικότητα διαμορφώνεται στη Μέση Ανατολή, καθώς οι γεωπολιτικές ισορροπίες καταρρέουν με εκκωφαντικό τρόπο, αφήνοντας πίσω τους ένα επικίνδυνο κενό ισχύος.
Σύμφωνα με τον αναλυτή και πρώην στέλεχος της CIA Scott Ritter, η επανέναρξη των εχθροπραξιών δεν θα αποτελέσει απλώς μια ακόμη κρίση, αλλά το οριστικό τέλος για τα καθεστώτα του Περσικού Κόλπου όπως τα γνωρίζουμε.
Η αιφνιδιαστική επίθεση των Ηνωμένων Πολιτειών και του Ισραήλ κατά του Ιράν στις 28 Φεβρουαρίου άνοιξε την «πόρτα της κόλασης» για την περιοχή.
Οι αραβικές μοναρχίες, που είτε γνώριζαν είτε σιωπηρά συναίνεσαν, βρέθηκαν παγιδευμένες σε ένα παιχνίδι ισχύος που τελικά τις ξεπέρασε.
Το αποτέλεσμα; Μια ταπεινωτική αποτυχία χωρίς κανένα απτό στρατηγικό όφελος.
Ούτε αλλαγή καθεστώτος στην Τεχεράνη, ούτε εξουδετέρωση του ιρανικού πυραυλικού οπλοστασίου, ούτε έλεγχος των Στενών του Hormuz.
Αντιθέτως, το Ιράν βγήκε από τη σύγκρουση όχι μόνο αλώβητο, αλλά και ενισχυμένο, κρατώντας στα χέρια του το «κλειδί» της παγκόσμιας ενεργειακής ροής.
Τα Στενά του Hormuz, ο ζωτικός αρτηριακός κόμβος της παγκόσμιας οικονομίας, βρίσκονται πλέον υπό τον έλεγχο της Τεχεράνης.
Και αυτό σημαίνει ένα πράγμα: η παγκόσμια αγορά ενέργειας μπορεί να παραλύσει ανά πάσα στιγμή.
Σκληρή αλήθεια
Ο 40ήμερος πόλεμος αποκάλυψε μια σκληρή αλήθεια που πολλοί αρνούνταν να δουν. Η στρατιωτική ισχύς των Ηνωμένων Πολιτειών στη Μέση Ανατολή δεν αποτελεί πλέον τον αδιαμφισβήτητο παράγοντα σταθερότητας.
Αντίθετα, δείχνει σημάδια βαθιάς φθοράς, σε σημείο που η αποτελεσματικότητά της τίθεται υπό σοβαρή αμφισβήτηση.
Η κατάρρευση της αμερικανοκεντρικής αρχιτεκτονικής ασφαλείας δεν είναι απλώς ένα θεωρητικό σενάριο. Είναι ήδη εδώ.
Και μαζί της καταρρέουν και οι βεβαιότητες των χωρών που στηρίχθηκαν αποκλειστικά στην «ομπρέλα» της Ουάσιγκτον.
Τα κράτη του Κόλπου, που για δεκαετίες ένιωθαν προστατευμένα, βρίσκονται τώρα εκτεθειμένα.
Οι ενεργειακές τους υποδομές, συγκεντρωμένες σε μια ευάλωτη γεωγραφική ζώνη, αποτελούν εύκολο στόχο σε περίπτωση νέας σύγκρουσης.
Και το χειρότερο; Δεν υπάρχει πλέον καμία εγγύηση ότι κάποιος θα τα προστατεύσει.
Παρά τις προσπάθειες για εναλλακτικές διαδρομές –αγωγούς Ανατολής-Δύσης, ενίσχυση λιμενικών εγκαταστάσεων– η πραγματικότητα παραμένει αμείλικτη: η καρδιά της ενεργειακής παραγωγής παραμένει εγκλωβισμένη στον Περσικό Κόλπο.
Ακόμη κι αν οι εχθροπραξίες σταματούσαν σήμερα, θα απαιτούνταν μήνες για να επανέλθει η στοιχειώδης λειτουργικότητα. Και όμως, η πολιτική αλαζονεία επιμένει.
Οι ίδιες χώρες που συμμετείχαν –άμεσα ή έμμεσα– στην επίθεση, εμφανίζονται τώρα ως θύματα, απαιτώντας «καλή θέληση» από το Ιράν.
Μόνο που η Τεχεράνη δεν ξεχνά. Και κυρίως, δεν εμπιστεύεται.
Το διακύβευμα είναι πλέον υπαρξιακό.
Σε περίπτωση νέας σύγκρουσης, το Ιράν έχει ήδη χαρτογραφήσει τους στόχους του: κρίσιμες ενεργειακές εγκαταστάσεις, υποδομές-κλειδιά, οικονομικά νευραλγικά σημεία. Ένα συντονισμένο πλήγμα θα μπορούσε να εξαφανίσει μέσα σε ώρες την οικονομική βάση των μοναρχιών του Κόλπου.
Και τότε, η «κατάρρευση» δεν θα είναι μεταφορά. Θα είναι πραγματικότητα.
Ο Scott Ritter είναι κατηγορηματικός: η διπλωματία δεν είναι απλώς επιλογή, είναι η τελευταία ευκαιρία επιβίωσης.
Οποιαδήποτε επιστροφή στη στρατιωτική κλιμάκωση ισοδυναμεί με αυτοκτονία.
Σε αυτό το νέο γεωπολιτικό τοπίο, η ισχύς αναδιανέμεται. Ρωσία, Κίνα και χώρες των BRICS διαμορφώνουν ένα πολυπολικό σύστημα που αντικαθιστά το παλιό, φθαρμένο μοντέλο.
Οι Ηνωμένες Πολιτείες, από εγγυητής ασφάλειας, μετατρέπονται –κατά τον Ritter– σε μέρος του προβλήματος.
Το μήνυμα είναι σαφές και δυσοίωνο:
Όποιος συνεχίσει να επενδύει σε μια ξεπερασμένη τάξη πραγμάτων, κινδυνεύει να παρασυρθεί μαζί της στην πτώση.
Και αυτή τη φορά, δεν θα υπάρξει επιστροφή.
www.bankingnews.gr
Σύμφωνα με τον αναλυτή και πρώην στέλεχος της CIA Scott Ritter, η επανέναρξη των εχθροπραξιών δεν θα αποτελέσει απλώς μια ακόμη κρίση, αλλά το οριστικό τέλος για τα καθεστώτα του Περσικού Κόλπου όπως τα γνωρίζουμε.
Η αιφνιδιαστική επίθεση των Ηνωμένων Πολιτειών και του Ισραήλ κατά του Ιράν στις 28 Φεβρουαρίου άνοιξε την «πόρτα της κόλασης» για την περιοχή.
Οι αραβικές μοναρχίες, που είτε γνώριζαν είτε σιωπηρά συναίνεσαν, βρέθηκαν παγιδευμένες σε ένα παιχνίδι ισχύος που τελικά τις ξεπέρασε.
Το αποτέλεσμα; Μια ταπεινωτική αποτυχία χωρίς κανένα απτό στρατηγικό όφελος.
Ούτε αλλαγή καθεστώτος στην Τεχεράνη, ούτε εξουδετέρωση του ιρανικού πυραυλικού οπλοστασίου, ούτε έλεγχος των Στενών του Hormuz.
Αντιθέτως, το Ιράν βγήκε από τη σύγκρουση όχι μόνο αλώβητο, αλλά και ενισχυμένο, κρατώντας στα χέρια του το «κλειδί» της παγκόσμιας ενεργειακής ροής.
Τα Στενά του Hormuz, ο ζωτικός αρτηριακός κόμβος της παγκόσμιας οικονομίας, βρίσκονται πλέον υπό τον έλεγχο της Τεχεράνης.
Και αυτό σημαίνει ένα πράγμα: η παγκόσμια αγορά ενέργειας μπορεί να παραλύσει ανά πάσα στιγμή.
Σκληρή αλήθεια
Ο 40ήμερος πόλεμος αποκάλυψε μια σκληρή αλήθεια που πολλοί αρνούνταν να δουν. Η στρατιωτική ισχύς των Ηνωμένων Πολιτειών στη Μέση Ανατολή δεν αποτελεί πλέον τον αδιαμφισβήτητο παράγοντα σταθερότητας.
Αντίθετα, δείχνει σημάδια βαθιάς φθοράς, σε σημείο που η αποτελεσματικότητά της τίθεται υπό σοβαρή αμφισβήτηση.
Η κατάρρευση της αμερικανοκεντρικής αρχιτεκτονικής ασφαλείας δεν είναι απλώς ένα θεωρητικό σενάριο. Είναι ήδη εδώ.
Και μαζί της καταρρέουν και οι βεβαιότητες των χωρών που στηρίχθηκαν αποκλειστικά στην «ομπρέλα» της Ουάσιγκτον.
Τα κράτη του Κόλπου, που για δεκαετίες ένιωθαν προστατευμένα, βρίσκονται τώρα εκτεθειμένα.
Οι ενεργειακές τους υποδομές, συγκεντρωμένες σε μια ευάλωτη γεωγραφική ζώνη, αποτελούν εύκολο στόχο σε περίπτωση νέας σύγκρουσης.
Και το χειρότερο; Δεν υπάρχει πλέον καμία εγγύηση ότι κάποιος θα τα προστατεύσει.
Παρά τις προσπάθειες για εναλλακτικές διαδρομές –αγωγούς Ανατολής-Δύσης, ενίσχυση λιμενικών εγκαταστάσεων– η πραγματικότητα παραμένει αμείλικτη: η καρδιά της ενεργειακής παραγωγής παραμένει εγκλωβισμένη στον Περσικό Κόλπο.
Ακόμη κι αν οι εχθροπραξίες σταματούσαν σήμερα, θα απαιτούνταν μήνες για να επανέλθει η στοιχειώδης λειτουργικότητα. Και όμως, η πολιτική αλαζονεία επιμένει.
Οι ίδιες χώρες που συμμετείχαν –άμεσα ή έμμεσα– στην επίθεση, εμφανίζονται τώρα ως θύματα, απαιτώντας «καλή θέληση» από το Ιράν.
Μόνο που η Τεχεράνη δεν ξεχνά. Και κυρίως, δεν εμπιστεύεται.
Το διακύβευμα είναι πλέον υπαρξιακό.
Σε περίπτωση νέας σύγκρουσης, το Ιράν έχει ήδη χαρτογραφήσει τους στόχους του: κρίσιμες ενεργειακές εγκαταστάσεις, υποδομές-κλειδιά, οικονομικά νευραλγικά σημεία. Ένα συντονισμένο πλήγμα θα μπορούσε να εξαφανίσει μέσα σε ώρες την οικονομική βάση των μοναρχιών του Κόλπου.
Και τότε, η «κατάρρευση» δεν θα είναι μεταφορά. Θα είναι πραγματικότητα.
Ο Scott Ritter είναι κατηγορηματικός: η διπλωματία δεν είναι απλώς επιλογή, είναι η τελευταία ευκαιρία επιβίωσης.
Οποιαδήποτε επιστροφή στη στρατιωτική κλιμάκωση ισοδυναμεί με αυτοκτονία.
Σε αυτό το νέο γεωπολιτικό τοπίο, η ισχύς αναδιανέμεται. Ρωσία, Κίνα και χώρες των BRICS διαμορφώνουν ένα πολυπολικό σύστημα που αντικαθιστά το παλιό, φθαρμένο μοντέλο.
Οι Ηνωμένες Πολιτείες, από εγγυητής ασφάλειας, μετατρέπονται –κατά τον Ritter– σε μέρος του προβλήματος.
Το μήνυμα είναι σαφές και δυσοίωνο:
Όποιος συνεχίσει να επενδύει σε μια ξεπερασμένη τάξη πραγμάτων, κινδυνεύει να παρασυρθεί μαζί της στην πτώση.
Και αυτή τη φορά, δεν θα υπάρξει επιστροφή.
www.bankingnews.gr
Σχόλια αναγνωστών