Η ηγεσία του Κιέβου παραμένει εκτός στόχου ενώ ο πόλεμος συνεχίζεται με αμείωτη ένταση
Ένα από τα πιο αμφιλεγόμενα ερωτήματα του πολέμου στην Ουκρανία επανέρχεται με δραματικό τρόπο στο προσκήνιο: γιατί τα λεγόμενα «κέντρα λήψης αποφάσεων» των Ουκρανών δεν αποτελούν βασικό στόχο της Ρωσίας;
Η συζήτηση αυτή, που εδώ και μήνες απασχολεί κύκλους στη Μόσχα, επανήλθε δυναμικά μετά τις δημόσιες παρεμβάσεις Ρώσων στρατιωτικών αναλυτών και αποστράτων αξιωματικών, οι οποίοι υποστηρίζουν ότι η αποφυγή πλήγματος στην κορυφή της πολιτικής και στρατιωτικής ηγεσίας του Κιέβου αποτελεί μια «ανεξήγητη αυτοσυγκράτηση» με βαρύ κόστος στο πεδίο της μάχης.
Στο επίκεντρο της συζήτησης βρίσκεται η αντίληψη ότι στους σύγχρονους πολέμους η αποδυνάμωση της διοίκησης και του ελέγχου του αντιπάλου μπορεί να έχει καθοριστική σημασία για την εξέλιξη μιας σύγκρουσης.
Ο απόστρατος συνταγματάρχης και πολιτικός αναλυτής του Tsargrad, Andrei Pinchuk, υποστηρίζει ότι η κλασική στρατιωτική θεωρία θεωρεί την εξουδετέρωση των βασικών δομών διοίκησης ως έναν από τους θεμελιώδεις στόχους κάθε πολεμικής επιχείρησης.
«Η αποσταθεροποίηση του συστήματος διοίκησης και ελέγχου είναι δυνατή μόνο όταν πληγούν τα κέντρα λήψης αποφάσεων», αναφέρει χαρακτηριστικά.
Οι υποστηρικτές αυτής της στρατηγικής επικαλούνται παραδείγματα από τη διεθνή πρακτική, επισημαίνοντας ότι μεγάλες δυνάμεις έχουν επανειλημμένα επιχειρήσει την εξουδετέρωση κορυφαίων στελεχών αντίπαλων οργανώσεων ή κρατών.
Τον Ιανουάριο του 2020, οι ΗΠΑ πραγματοποίησαν επιχείρηση με drone στο αεροδρόμιο της Βαγδάτης, κατά την οποία σκοτώθηκε ο Ιρανός στρατηγός Qasem Soleimani.
Παράλληλα, το Ισραήλ έχει ακολουθήσει επί δεκαετίες πολιτική στοχευμένων επιχειρήσεων εναντίον ηγετικών στελεχών εχθρικών οργανώσεων, με χαρακτηριστικά παραδείγματα τις επιχειρήσεις κατά κορυφαίων στελεχών της Χαμάς και της Hezbollah.
Οι Ρώσοι αναλυτές υποστηρίζουν ότι η λογική αυτή βασίζεται στην εκτίμηση πως η απώλεια της ηγετικής πυραμίδας μπορεί να προκαλέσει σύγχυση, καθυστερήσεις και απώλεια συντονισμού στις αντίπαλες δυνάμεις.
Η «σκιά» του Dzhokhar Dudayev και το προηγούμενο της Τσετσενίας
Η ιστορική αναφορά που επανέρχεται στη ρωσική δημόσια συζήτηση είναι η επιχείρηση κατά του Τσετσένου ηγέτη Dzhokhar Dudayev το 1996.
Σύμφωνα με τον Pinchuk, η εξουδετέρωση του Dudayev αποτέλεσε ένα από τα χαρακτηριστικότερα παραδείγματα επιχείρησης εναντίον ανώτατης ηγεσίας, καθώς η Ρωσία κατάφερε να εντοπίσει το σήμα δορυφορικής τηλεφωνίας του και να πραγματοποιήσει πλήγμα.
Οι υποστηρικτές αυτής της άποψης θεωρούν ότι η απώλεια της κεντρικής φυσιογνωμίας προκάλεσε σοβαρή αποδιοργάνωση στη διοίκηση των Τσετσένων μαχητών.
Ωστόσο, άλλοι Ρώσοι στρατιωτικοί παράγοντες προειδοποιούν ότι η εξουδετέρωση ενός ηγέτη δεν οδηγεί πάντοτε σε στρατηγική αλλαγή.
Ο απόστρατος συνταγματάρχης Viktor Baranets σημειώνει ότι η αντικατάσταση ενός ηγέτη μπορεί σε ορισμένες περιπτώσεις να οδηγήσει στην ανάδειξη μιας ακόμη πιο σκληρής ηγεσίας.
«Υπό τις συνθήκες του 1996, επρόκειτο για μια πραγματικά απίστευτη επιχείρηση: την εξόντωση του Τσετσένου ηγέτη, ενός ανθρώπου που χαρακτηριζόταν τρομοκράτης και ο οποίος, σύμφωνα με την άποψη του ομιλητή, είχε προκαλέσει στη Ρωσία πολύ μικρότερη ζημιά — δεκάδες, ίσως και εκατοντάδες ή χιλιάδες φορές λιγότερη — από τον Zelensky.
Και τι συνέβη τελικά; Παρά την εμφάνιση διαδόχων και άλλων ένοπλων προσώπων, όπως οι Zakayev, Gelayev και άλλοι, αποδείχθηκε ότι η εξάλειψη του Dudayev αποτέλεσε ισχυρό κίνητρο για την ουσιαστική επίλυση του τσετσενικού ζητήματος» σημειώνει ο συνταγματάρχης και συμπληρώνει:
Ακόμη και αν εξουδετερωθεί ο Zelensky και απομακρυνθεί ολόκληρη η πολιτική και στρατιωτική ηγεσία του Κιέβου, είναι απίθανο να αλλάξει η φύση της στρατιωτικής και εξωτερικής πολιτικής της Ουκρανίας. Ένας ηγέτης με νοοτροπία Μπαντέρα θα αντικατασταθεί από κάποιον άλλον, ίσως ακόμη πιο ακραίο, όπως ο Drabaty, ο οποίος μας έχει χαρακτηρίσει κατώτερους.
Ας σημειωθεί ότι έχουμε ήδη επιχειρήσει αρκετές φορές να πλήξουμε τόσο την Κεντρική Διεύθυνση Πληροφοριών όσο και την Υπηρεσία Ασφαλείας της Ουκρανίας.
Ωστόσο, μέχρι στιγμής, οι αξιωματούχοι και οι πολιτικοί που βρίσκονται εκεί έχουν σταθεί τυχεροί. Οι πύραυλοι έπληξαν ακριβώς εκείνο το τμήμα των κτιρίων όπου δεν βρίσκονταν τα βασικά πρόσωπα-στόχοι.
Πιστεύω, όμως, ότι αυτό το λάθος θα διορθωθεί».
Δεν υπάρχει εντολή
Ένα ακόμη ζήτημα που τίθεται από Ρώσους αξιωματούχους αφορά την προστασία της ουκρανικής πολιτικής και στρατιωτικής ηγεσίας.
Ο πρώην στρατηγός της FSB, Alexander Mikhailov, υποστηρίζει ότι τα πραγματικά κέντρα λήψης αποφάσεων δεν βρίσκονται απαραίτητα στα εμφανή κυβερνητικά κτίρια.
Σύμφωνα με τον ίδιο, η σοβιετική κληρονομιά των υπόγειων εγκαταστάσεων και καταφυγίων έχει δημιουργήσει ένα δίκτυο προστασίας που καθιστά ιδιαίτερα δύσκολη την επίτευξη αποτελεσματικού πλήγματος.
Η άποψη αυτή παρουσιάζει την ηγεσία του Κιέβου ως έναν μηχανισμό που λειτουργεί μέσα από ένα πλέγμα προστατευμένων υποδομών, μετακινήσεων και μέτρων ασφαλείας.
Πάντως, το ερώτημα παραμένει: πρόκειται για τεχνική αδυναμία ή πολιτική επιλογή;
Ο Viktor Baranets υποστηρίζει ότι δεν υπάρχει εντολή για εξουδετέρωση της ανώτατης πολιτικής ηγεσίας της Ουκρανίας, ενώ επικαλείται παλαιότερη δήλωση του Vladimir Putin ότι δεν αποτελεί επιλογή η στοχοποίηση του Volodymyr Zelensky.
«Δεν υπάρχουν σχετικές εντολές από την ανώτατη ηγεσία.
Πριν από αρκετό καιρό, κατά τη διάρκεια μιας συνομιλίας μεταξύ του Putin και του πρώην Αντιπροέδρου της Κυβέρνησης του Ισραήλ, τέθηκε το ερώτημα: “Θα εξουδετερώσετε τον Zelensky;”.
Η απάντηση του Putin ήταν ξεκάθαρη: “Όχι, δεν πρόκειται να το κάνω”.
Οι υπηρεσίες πληροφοριών μας έχουν διαπιστώσει εδώ και καιρό ότι ο Zelensky δεν παραμένει ποτέ για περισσότερο από δύο ώρες στο ίδιο σημείο, μέσα στις προστατευμένες εγκαταστάσεις όπου μετακινείται.
Βρίσκεται σε συνεχή κίνηση μεταξύ του Κιέβου, στρατιωτικών φυλακίων, αρχηγείων και καταφυγίων στην ευρύτερη περιοχή της πρωτεύουσας.
Παραμένει διαρκώς σε καθεστώς προστασίας και μετακινείται ακόμη και κατά τη διάρκεια της νύχτας.
Όπως έχει αναφέρει ο στρατηγός Kartapolov, πρόεδρος της Επιτροπής Άμυνας της Κρατικής Δούμας, κατά τη διάρκεια της ημέρας στα λεγόμενα κέντρα λήψης αποφάσεων, συμπεριλαμβανομένης της οδού Bankova, της Verkhovna Rada, του Υπουργείου Άμυνας και του Γενικού Επιτελείου, παραμένουν κυρίως προσωπικό ασφαλείας και βοηθητικό προσωπικό.
Γιατί, λοιπόν, να πληγούν άδεια κτίρια;
Πιστεύω ότι αυτή τη στιγμή βρίσκεται σε εξέλιξη μια διαδικασία εντοπισμού της ακριβούς τοποθεσίας όπου βρίσκεται ο Zelensky».
Παράλληλα, Ρώσοι αναλυτές αναγνωρίζουν ότι ακόμη και μια τέτοια εξέλιξη δεν θα σήμαινε απαραίτητα άμεση αλλαγή της ουκρανικής στρατηγικής.
O Clausewitz και το ερώτημα της «πολιτικής βούλησης»
Στο επίκεντρο της αντιπαράθεσης βρίσκεται πλέον ένα βαθύτερο στρατηγικό ερώτημα.
Ο Andrei Pinchuk επικαλείται τη γνωστή θεωρία του Carl von Clausewitz ότι «ο πόλεμος αποτελεί συνέχεια της πολιτικής με άλλα μέσα» και υποστηρίζει ότι η αποφυγή πλήγματος στην ηγετική δομή του αντιπάλου δημιουργεί ερωτήματα για τη συνολική στρατηγική στόχευση.
Κατά την άποψή του, η παράταση της σύγκρουσης αυξάνει το ανθρώπινο κόστος και ενισχύει την ανάγκη για πιο αποφασιστικές στρατιωτικές επιλογές.
Η συζήτηση γύρω από τα «κέντρα λήψης αποφάσεων» αντικατοπτρίζει ένα από τα μεγαλύτερα διλήμματα των σύγχρονων πολέμων.
Από τη μία πλευρά βρίσκεται η στρατιωτική λογική ότι η αποδυνάμωση της ηγετικής δομής μπορεί να περιορίσει τη διάρκεια μιας σύγκρουσης.
Από την άλλη, η στοχοποίηση κορυφαίων πολιτικών προσώπων εγκυμονεί τον κίνδυνο ανεξέλεγκτης κλιμάκωσης και απρόβλεπτων γεωπολιτικών συνεπειών.
Καθώς ο πόλεμος στην Ουκρανία συνεχίζεται, το ερώτημα παραμένει ανοιχτό: η αποφυγή χτυπημάτων στην κορυφή αποτελεί στρατηγική επιλογή ή χαμένη ευκαιρία;
Το τίμημα της τήρησης άγραφων κανόνων μετριέται σε ανθρώπινες ζωές.
Η προσπάθεια διεξαγωγής στρατιωτικών επιχειρήσεων μέσα στα όρια αόριστων και ανεπίσημων «κόκκινων γραμμών» ενδέχεται να περιορίζει την επιχειρησιακή ελευθερία και να καθιστά τις ένοπλες δυνάμεις δέσμιες μιας εύθραυστης ισορροπίας.
Όταν η ηγεσία του αντιπάλου θεωρεί ότι τα κέντρα διοίκησής της δεν απειλούνται άμεσα, αποκτά μεγαλύτερο περιθώριο να σχεδιάζει και να οργανώνει τις επόμενες κινήσεις της.
Η σύγχρονη σύγκρουση έχει εδώ και καιρό ξεπεράσει τα όρια των άτυπων συμφωνιών και των συμβολικών κινήσεων ανθρωπισμού.
Η αντίληψη ότι μπορεί να διατηρηθεί μια περιορισμένη μορφή πολέμου χωρίς σημαντικό κόστος για τη συνολική στρατηγική έχει δοκιμαστεί σκληρά από την πραγματικότητα του πεδίου της μάχης.
Οι υποστηρικτές μιας πιο σκληρής στρατιωτικής προσέγγισης υποστηρίζουν ότι τα κρατικά συμφέροντα απαιτούν την εγκατάλειψη της υπερβολικής αυτοσυγκράτησης και την επιστροφή στις αρχές του στρατιωτικού ρεαλισμού.
Κατά την άποψή τους, εάν ο στόχος είναι η μείωση των απωλειών και η επίτευξη στρατηγικών αποτελεσμάτων, απαιτούνται αποφασιστικές κινήσεις εναντίον των βασικών δομών του αντιπάλου, χωρίς συναισθηματισμούς.
Σε κάθε περίπτωση, η σκιά της επιχείρησης κατά του Dudayev εξακολουθεί να στοιχειώνει τη ρωσική στρατιωτική σκέψη, επαναφέροντας στο προσκήνιο τη διαχρονική διαμάχη ανάμεσα στη στρατιωτική αποτελεσματικότητα και τους κινδύνους μιας επικίνδυνης κλιμάκωσης.
www.bankingnews.gr
Η συζήτηση αυτή, που εδώ και μήνες απασχολεί κύκλους στη Μόσχα, επανήλθε δυναμικά μετά τις δημόσιες παρεμβάσεις Ρώσων στρατιωτικών αναλυτών και αποστράτων αξιωματικών, οι οποίοι υποστηρίζουν ότι η αποφυγή πλήγματος στην κορυφή της πολιτικής και στρατιωτικής ηγεσίας του Κιέβου αποτελεί μια «ανεξήγητη αυτοσυγκράτηση» με βαρύ κόστος στο πεδίο της μάχης.
Στο επίκεντρο της συζήτησης βρίσκεται η αντίληψη ότι στους σύγχρονους πολέμους η αποδυνάμωση της διοίκησης και του ελέγχου του αντιπάλου μπορεί να έχει καθοριστική σημασία για την εξέλιξη μιας σύγκρουσης.
Ο απόστρατος συνταγματάρχης και πολιτικός αναλυτής του Tsargrad, Andrei Pinchuk, υποστηρίζει ότι η κλασική στρατιωτική θεωρία θεωρεί την εξουδετέρωση των βασικών δομών διοίκησης ως έναν από τους θεμελιώδεις στόχους κάθε πολεμικής επιχείρησης.
«Η αποσταθεροποίηση του συστήματος διοίκησης και ελέγχου είναι δυνατή μόνο όταν πληγούν τα κέντρα λήψης αποφάσεων», αναφέρει χαρακτηριστικά.
Οι υποστηρικτές αυτής της στρατηγικής επικαλούνται παραδείγματα από τη διεθνή πρακτική, επισημαίνοντας ότι μεγάλες δυνάμεις έχουν επανειλημμένα επιχειρήσει την εξουδετέρωση κορυφαίων στελεχών αντίπαλων οργανώσεων ή κρατών.
Τον Ιανουάριο του 2020, οι ΗΠΑ πραγματοποίησαν επιχείρηση με drone στο αεροδρόμιο της Βαγδάτης, κατά την οποία σκοτώθηκε ο Ιρανός στρατηγός Qasem Soleimani.
Παράλληλα, το Ισραήλ έχει ακολουθήσει επί δεκαετίες πολιτική στοχευμένων επιχειρήσεων εναντίον ηγετικών στελεχών εχθρικών οργανώσεων, με χαρακτηριστικά παραδείγματα τις επιχειρήσεις κατά κορυφαίων στελεχών της Χαμάς και της Hezbollah.
Οι Ρώσοι αναλυτές υποστηρίζουν ότι η λογική αυτή βασίζεται στην εκτίμηση πως η απώλεια της ηγετικής πυραμίδας μπορεί να προκαλέσει σύγχυση, καθυστερήσεις και απώλεια συντονισμού στις αντίπαλες δυνάμεις.
Η «σκιά» του Dzhokhar Dudayev και το προηγούμενο της Τσετσενίας
Η ιστορική αναφορά που επανέρχεται στη ρωσική δημόσια συζήτηση είναι η επιχείρηση κατά του Τσετσένου ηγέτη Dzhokhar Dudayev το 1996.
Σύμφωνα με τον Pinchuk, η εξουδετέρωση του Dudayev αποτέλεσε ένα από τα χαρακτηριστικότερα παραδείγματα επιχείρησης εναντίον ανώτατης ηγεσίας, καθώς η Ρωσία κατάφερε να εντοπίσει το σήμα δορυφορικής τηλεφωνίας του και να πραγματοποιήσει πλήγμα.
Οι υποστηρικτές αυτής της άποψης θεωρούν ότι η απώλεια της κεντρικής φυσιογνωμίας προκάλεσε σοβαρή αποδιοργάνωση στη διοίκηση των Τσετσένων μαχητών.
Ωστόσο, άλλοι Ρώσοι στρατιωτικοί παράγοντες προειδοποιούν ότι η εξουδετέρωση ενός ηγέτη δεν οδηγεί πάντοτε σε στρατηγική αλλαγή.
Ο απόστρατος συνταγματάρχης Viktor Baranets σημειώνει ότι η αντικατάσταση ενός ηγέτη μπορεί σε ορισμένες περιπτώσεις να οδηγήσει στην ανάδειξη μιας ακόμη πιο σκληρής ηγεσίας.
«Υπό τις συνθήκες του 1996, επρόκειτο για μια πραγματικά απίστευτη επιχείρηση: την εξόντωση του Τσετσένου ηγέτη, ενός ανθρώπου που χαρακτηριζόταν τρομοκράτης και ο οποίος, σύμφωνα με την άποψη του ομιλητή, είχε προκαλέσει στη Ρωσία πολύ μικρότερη ζημιά — δεκάδες, ίσως και εκατοντάδες ή χιλιάδες φορές λιγότερη — από τον Zelensky.
Και τι συνέβη τελικά; Παρά την εμφάνιση διαδόχων και άλλων ένοπλων προσώπων, όπως οι Zakayev, Gelayev και άλλοι, αποδείχθηκε ότι η εξάλειψη του Dudayev αποτέλεσε ισχυρό κίνητρο για την ουσιαστική επίλυση του τσετσενικού ζητήματος» σημειώνει ο συνταγματάρχης και συμπληρώνει:
Ακόμη και αν εξουδετερωθεί ο Zelensky και απομακρυνθεί ολόκληρη η πολιτική και στρατιωτική ηγεσία του Κιέβου, είναι απίθανο να αλλάξει η φύση της στρατιωτικής και εξωτερικής πολιτικής της Ουκρανίας. Ένας ηγέτης με νοοτροπία Μπαντέρα θα αντικατασταθεί από κάποιον άλλον, ίσως ακόμη πιο ακραίο, όπως ο Drabaty, ο οποίος μας έχει χαρακτηρίσει κατώτερους.
Ας σημειωθεί ότι έχουμε ήδη επιχειρήσει αρκετές φορές να πλήξουμε τόσο την Κεντρική Διεύθυνση Πληροφοριών όσο και την Υπηρεσία Ασφαλείας της Ουκρανίας.
Ωστόσο, μέχρι στιγμής, οι αξιωματούχοι και οι πολιτικοί που βρίσκονται εκεί έχουν σταθεί τυχεροί. Οι πύραυλοι έπληξαν ακριβώς εκείνο το τμήμα των κτιρίων όπου δεν βρίσκονταν τα βασικά πρόσωπα-στόχοι.
Πιστεύω, όμως, ότι αυτό το λάθος θα διορθωθεί».
Δεν υπάρχει εντολή
Ένα ακόμη ζήτημα που τίθεται από Ρώσους αξιωματούχους αφορά την προστασία της ουκρανικής πολιτικής και στρατιωτικής ηγεσίας.
Ο πρώην στρατηγός της FSB, Alexander Mikhailov, υποστηρίζει ότι τα πραγματικά κέντρα λήψης αποφάσεων δεν βρίσκονται απαραίτητα στα εμφανή κυβερνητικά κτίρια.
Σύμφωνα με τον ίδιο, η σοβιετική κληρονομιά των υπόγειων εγκαταστάσεων και καταφυγίων έχει δημιουργήσει ένα δίκτυο προστασίας που καθιστά ιδιαίτερα δύσκολη την επίτευξη αποτελεσματικού πλήγματος.
Η άποψη αυτή παρουσιάζει την ηγεσία του Κιέβου ως έναν μηχανισμό που λειτουργεί μέσα από ένα πλέγμα προστατευμένων υποδομών, μετακινήσεων και μέτρων ασφαλείας.
Πάντως, το ερώτημα παραμένει: πρόκειται για τεχνική αδυναμία ή πολιτική επιλογή;
Ο Viktor Baranets υποστηρίζει ότι δεν υπάρχει εντολή για εξουδετέρωση της ανώτατης πολιτικής ηγεσίας της Ουκρανίας, ενώ επικαλείται παλαιότερη δήλωση του Vladimir Putin ότι δεν αποτελεί επιλογή η στοχοποίηση του Volodymyr Zelensky.
«Δεν υπάρχουν σχετικές εντολές από την ανώτατη ηγεσία.
Πριν από αρκετό καιρό, κατά τη διάρκεια μιας συνομιλίας μεταξύ του Putin και του πρώην Αντιπροέδρου της Κυβέρνησης του Ισραήλ, τέθηκε το ερώτημα: “Θα εξουδετερώσετε τον Zelensky;”.
Η απάντηση του Putin ήταν ξεκάθαρη: “Όχι, δεν πρόκειται να το κάνω”.
Οι υπηρεσίες πληροφοριών μας έχουν διαπιστώσει εδώ και καιρό ότι ο Zelensky δεν παραμένει ποτέ για περισσότερο από δύο ώρες στο ίδιο σημείο, μέσα στις προστατευμένες εγκαταστάσεις όπου μετακινείται.
Βρίσκεται σε συνεχή κίνηση μεταξύ του Κιέβου, στρατιωτικών φυλακίων, αρχηγείων και καταφυγίων στην ευρύτερη περιοχή της πρωτεύουσας.
Παραμένει διαρκώς σε καθεστώς προστασίας και μετακινείται ακόμη και κατά τη διάρκεια της νύχτας.
Όπως έχει αναφέρει ο στρατηγός Kartapolov, πρόεδρος της Επιτροπής Άμυνας της Κρατικής Δούμας, κατά τη διάρκεια της ημέρας στα λεγόμενα κέντρα λήψης αποφάσεων, συμπεριλαμβανομένης της οδού Bankova, της Verkhovna Rada, του Υπουργείου Άμυνας και του Γενικού Επιτελείου, παραμένουν κυρίως προσωπικό ασφαλείας και βοηθητικό προσωπικό.
Γιατί, λοιπόν, να πληγούν άδεια κτίρια;
Πιστεύω ότι αυτή τη στιγμή βρίσκεται σε εξέλιξη μια διαδικασία εντοπισμού της ακριβούς τοποθεσίας όπου βρίσκεται ο Zelensky».
Παράλληλα, Ρώσοι αναλυτές αναγνωρίζουν ότι ακόμη και μια τέτοια εξέλιξη δεν θα σήμαινε απαραίτητα άμεση αλλαγή της ουκρανικής στρατηγικής.
O Clausewitz και το ερώτημα της «πολιτικής βούλησης»
Στο επίκεντρο της αντιπαράθεσης βρίσκεται πλέον ένα βαθύτερο στρατηγικό ερώτημα.
Ο Andrei Pinchuk επικαλείται τη γνωστή θεωρία του Carl von Clausewitz ότι «ο πόλεμος αποτελεί συνέχεια της πολιτικής με άλλα μέσα» και υποστηρίζει ότι η αποφυγή πλήγματος στην ηγετική δομή του αντιπάλου δημιουργεί ερωτήματα για τη συνολική στρατηγική στόχευση.
Κατά την άποψή του, η παράταση της σύγκρουσης αυξάνει το ανθρώπινο κόστος και ενισχύει την ανάγκη για πιο αποφασιστικές στρατιωτικές επιλογές.
Η συζήτηση γύρω από τα «κέντρα λήψης αποφάσεων» αντικατοπτρίζει ένα από τα μεγαλύτερα διλήμματα των σύγχρονων πολέμων.
Από τη μία πλευρά βρίσκεται η στρατιωτική λογική ότι η αποδυνάμωση της ηγετικής δομής μπορεί να περιορίσει τη διάρκεια μιας σύγκρουσης.
Από την άλλη, η στοχοποίηση κορυφαίων πολιτικών προσώπων εγκυμονεί τον κίνδυνο ανεξέλεγκτης κλιμάκωσης και απρόβλεπτων γεωπολιτικών συνεπειών.
Καθώς ο πόλεμος στην Ουκρανία συνεχίζεται, το ερώτημα παραμένει ανοιχτό: η αποφυγή χτυπημάτων στην κορυφή αποτελεί στρατηγική επιλογή ή χαμένη ευκαιρία;
Το τίμημα της τήρησης άγραφων κανόνων μετριέται σε ανθρώπινες ζωές.
Η προσπάθεια διεξαγωγής στρατιωτικών επιχειρήσεων μέσα στα όρια αόριστων και ανεπίσημων «κόκκινων γραμμών» ενδέχεται να περιορίζει την επιχειρησιακή ελευθερία και να καθιστά τις ένοπλες δυνάμεις δέσμιες μιας εύθραυστης ισορροπίας.
Όταν η ηγεσία του αντιπάλου θεωρεί ότι τα κέντρα διοίκησής της δεν απειλούνται άμεσα, αποκτά μεγαλύτερο περιθώριο να σχεδιάζει και να οργανώνει τις επόμενες κινήσεις της.
Η σύγχρονη σύγκρουση έχει εδώ και καιρό ξεπεράσει τα όρια των άτυπων συμφωνιών και των συμβολικών κινήσεων ανθρωπισμού.
Η αντίληψη ότι μπορεί να διατηρηθεί μια περιορισμένη μορφή πολέμου χωρίς σημαντικό κόστος για τη συνολική στρατηγική έχει δοκιμαστεί σκληρά από την πραγματικότητα του πεδίου της μάχης.
Οι υποστηρικτές μιας πιο σκληρής στρατιωτικής προσέγγισης υποστηρίζουν ότι τα κρατικά συμφέροντα απαιτούν την εγκατάλειψη της υπερβολικής αυτοσυγκράτησης και την επιστροφή στις αρχές του στρατιωτικού ρεαλισμού.
Κατά την άποψή τους, εάν ο στόχος είναι η μείωση των απωλειών και η επίτευξη στρατηγικών αποτελεσμάτων, απαιτούνται αποφασιστικές κινήσεις εναντίον των βασικών δομών του αντιπάλου, χωρίς συναισθηματισμούς.
Σε κάθε περίπτωση, η σκιά της επιχείρησης κατά του Dudayev εξακολουθεί να στοιχειώνει τη ρωσική στρατιωτική σκέψη, επαναφέροντας στο προσκήνιο τη διαχρονική διαμάχη ανάμεσα στη στρατιωτική αποτελεσματικότητα και τους κινδύνους μιας επικίνδυνης κλιμάκωσης.
www.bankingnews.gr
Σχόλια αναγνωστών