Το αεροσκάφος EA-37B είναι ένα σύστημα ευρείας ηλεκτρομαγνητικής προσβολής, ικανό να υποβαθμίζει ή να διακόπτει επικοινωνίες, επεξεργασία πληροφοριών, συστήματα πλοήγησης και ραντάρ, καθώς και να υποστηρίζει επιθετικές επιχειρήσεις στο ηλεκτρομαγνητικό πεδίο
Επικίνδυνη πρόκληση από τις ΗΠΑ σε μία περιοχή εξόχως ευαίσθητη για τη Ρωσία.
Οι ΗΠΑ εντατικοποιούν το τελευταίο διάστημα τις πτήσεις του νέου υπερσύγχρονου αεροσκάφους EA-37B Compass Call γύρω από το Kaliningrad .
Η παρουσία ενός αεροσκάφους που έχει σχεδιαστεί όχι μόνο για συλλογή ηλεκτρονικών πληροφοριών αλλά και για ενεργή προσβολή του ηλεκτρομαγνητικού φάσματος, σε συνδυασμό με ένα E-3 AWACS και το ARTEMIS II του στρατού των ΗΠΑ δείχνει πόσο βαθιά έχει μετακινηθεί η αμερικανική στρατηγική στην Ευρώπη από την αποτροπή προς τη συνεχή επιχειρησιακή προετοιμασία για σύγκρουση υψηλής έντασης.
Η αυξημένη δραστηριότητα γύρω από την περιοχή καταγράφηκε στις 18 Αυγούστου 2026.
Το Kaliningrad είναι ίσως το ιδανικό πεδίο για τους Αμερικανούς για μια τέτοια επίδειξη.
Η περιοχή βρίσκεται αποκομμένη από την υπόλοιπη Ρωσία, ανάμεσα στην Πολωνία και τη Λιθουανία, και αποτελεί έναν από τους πιο στρατιωτικοποιημένους θύλακες στην ευρωπαϊκή ήπειρο.
Η Μόσχα έχει συγκεντρώσει εκεί συστήματα αντιαεροπορικής άμυνας, πυραυλικές δυνατότητες, μέσα ηλεκτρονικού πολέμου και ναυτικές δυνάμεις.
Τεράστιος ηλεκτρομαγνητικός καθρέφτης
Για το NATO, επομένως, η περιοχή είναι ένας τεράστιος «ηλεκτρομαγνητικός καθρέφτης»: ένα σημείο όπου μπορούν να παρακολουθούνται ραντάρ, επικοινωνίες, διαδικασίες διοίκησης και αντιδράσεις των ρωσικών δυνάμεων.
Εδώ ακριβώς βρίσκεται και το πολιτικό πρόβλημα.
Οι ΗΠΑ παρουσιάζουν τέτοιες δραστηριότητες ως αμυντικές, αναγκαίες για επιτήρηση και αποτροπή.
Όμως το EA-37B δεν είναι ουδέτερο μάτι στον ουρανό.
Είναι αεροσκάφος ηλεκτρονικής επίθεσης.
Η ίδια η αμερικανική πολεμική αεροπορία το περιγράφει ως σύστημα ευρείας ηλεκτρομαγνητικής προσβολής, ικανό να υποβαθμίζει ή να διακόπτει επικοινωνίες, επεξεργασία πληροφοριών, συστήματα πλοήγησης και ραντάρ, καθώς και να υποστηρίζει επιθετικές επιχειρήσεις στο ηλεκτρομαγνητικό πεδίο.
Αυτό σημαίνει ότι η εμφάνισή του δίπλα στα ρωσικά σύνορα δεν έχει μόνο αναγνωριστική αξία.
Έχει αξία προετοιμασίας ενός πιθανού ηλεκτρονικού πλήγματος.
Η μετάβαση από το EC-130H στο EA-37B αποκαλύπτει και τη φιλοσοφία που διαμορφώνεται στην αμερικανική πολεμική αεροπορία.
Το παλαιότερο, βαρύ τετρακινητήριο αεροσκάφος αντικαθίσταται από μια πολύ ταχύτερη, υψηλότερα ιπτάμενη και οικονομικότερη πλατφόρμα βασισμένη στο Gulfstream G550.
Αεροσκάφος ηλεκτρονικής επίθεσης
Η αλλαγή δεν είναι απλώς τεχνολογική.
Το νέο αεροσκάφος μπορεί να φτάνει ταχύτερα σε ένα θέατρο επιχειρήσεων, να επιχειρεί από μεγαλύτερο ύψος, να παραμένει εκτός ορισμένων ζωνών απειλής και να υποστηρίζει επιθέσεις σε δίκτυα διοίκησης και ελέγχου από απόσταση.
Αυτό είναι κρίσιμο επειδή ο σύγχρονος πόλεμος εξαρτάται από τη συνδεσιμότητα.
Ένα αντιαεροπορικό σύστημα δεν είναι απλώς ένας εκτοξευτής και ένα ραντάρ.
Είναι δίκτυο αισθητήρων, κέντρων διοίκησης, ζεύξεων δεδομένων, μονάδων πυρός και επικοινωνιών.
Αν διακοπούν οι συνδέσεις μεταξύ τους, ένα ισχυρό οπλικό σύστημα μπορεί να απομονωθεί και να χάσει μεγάλο μέρος της αποτελεσματικότητάς του χωρίς να έχει δεχθεί ούτε μία βόμβα.
Η λογική του Compass Call είναι ακριβώς αυτή: να μην καταστρέψει αναγκαστικά κάθε κόμβο, αλλά να προκαλέσει σύγχυση, καθυστέρηση, αποσύνδεση και επιχειρησιακή παράλυση.
Από στρατιωτική σκοπιά, πρόκειται για εντυπωσιακή ικανότητα.
Από πολιτική σκοπιά, όμως, είναι ένα ακόμη βήμα προς μια επικίνδυνη κανονικοποίηση της προπολεμικής συμπεριφοράς.
Όταν ένα τέτοιο σύστημα εμφανίζεται επανειλημμένα στην περίμετρο μιας πυρηνικής δύναμης, το μήνυμα δεν περιορίζεται στο «σας παρακολουθούμε».
Το μήνυμα μπορεί να εκληφθεί ως «μελετάμε πώς θα τυφλώσουμε και θα αποσυνδέσουμε τις δυνάμεις σας εάν χρειαστεί».
Ενεργός προσβολή της ρωσικής αεράμυνας
Η διαφορά είναι τεράστια, ιδίως σε μια περιοχή όπου ο χρόνος προειδοποίησης θα ήταν ελάχιστος σε περίπτωση πραγματικής κρίσης.
Η προσωρινή μεταστάθμευση του EA-37B από την Ελλάδα στο Powidz, στην Πολωνία, πριν από την πτήση κοντά στο Kaliningrad, ενισχύει αυτή την εικόνα.
Δεν πρόκειται μόνο για τεχνική εξοικείωση ενός νέου τύπου αεροσκάφους.
Πρόκειται για δοκιμή ταχείας ανάπτυξης σε προωθημένο σημείο του ανατολικού μετώπου του NATO και για ένταξη της πλατφόρμας σε ένα περιβάλλον όπου επιχειρούν ταυτόχρονα διαφορετικά συστήματα πληροφοριών και επιτήρησης.
Ο συνδυασμός με το E-3 AWACS και το ARTEMIS II είναι ιδιαίτερα αποκαλυπτικός.
Το E-3 δημιουργεί ευρεία εικόνα της εναέριας κατάστασης.
Το ARTEMIS II συλλέγει ηλεκτρονικές και άλλες πληροφορίες σε μεγάλες αποστάσεις.
Το EA-37B διαθέτει τη δυνατότητα να μετατρέψει τη γνώση του ηλεκτρομαγνητικού περιβάλλοντος σε ενεργή ηλεκτρονική πίεση.
Η ταυτόχρονη παρουσία τους δεν αποδεικνύει ότι πραγματοποιήθηκε παρεμβολή κατά ρωσικών συστημάτων· αυτό δεν μπορεί να συναχθεί από τα δεδομένα πτήσης.
Δείχνει όμως μια σαφή επιχειρησιακή λογική: εντοπισμός, χαρτογράφηση, παρακολούθηση και, εφόσον δοθεί εντολή σε πραγματική σύγκρουση, προσβολή του δικτύου.
Η Ουάσιγκτον έχει κάθε λόγο να ενδιαφέρεται για τις ρωσικές δυνατότητες στο Kaliningrad.
Εκεί βρίσκεται ένα από τα σημεία όπου η στρατιωτική ισορροπία στην Ευρώπη μπορεί να μεταβληθεί γρήγορα σε περίπτωση κρίσης.
Όμως η αμερικανική πολιτική έχει ένα μόνιμο πρόβλημα: παρουσιάζει τις δικές της κινήσεις ως τεχνικές, αμυντικές και αναπόφευκτες, ενώ θεωρεί αντίστοιχες κινήσεις του αντιπάλου ως επιθετικές και αποσταθεροποιητικές. Αυτή η ασυμμετρία αφήγησης δεν μειώνει τον κίνδυνο· τον αυξάνει.
Για τη Ρωσία, ένα EA-37B έξω από το Kaliningrad δεν είναι απλώς ένα ακόμη αεροσκάφος.
Είναι μια πλατφόρμα που έχει σχεδιαστεί για να πλήττει το νευρικό σύστημα ενός σύγχρονου στρατού.
Συλλογή στοιχείων για το ΝΑΤΟ
Για το NATO, αντιθέτως, αποτελεί εργαλείο συλλογής εμπειρίας και προετοιμασίας για την πιθανότητα σύγκρουσης με έναν ισχυρό αντίπαλο.
Και όσο περισσότερο τέτοιες αποστολές γίνονται ρουτίνα, τόσο περισσότερο η Ευρώπη μετατρέπεται σε χώρο όπου οι δύο πλευρές δεν προετοιμάζονται απλώς να αποτρέψουν τον πόλεμο, αλλά εξασκούνται στους πρώτους μηχανισμούς διεξαγωγής του.
Αυτό είναι ίσως το πιο ανησυχητικό στοιχείο.
Οι ΗΠΑ δεν χρειάζεται να παραβιάσουν ρωσικό εναέριο χώρο για να αυξήσουν την πίεση.
Μπορούν να επιχειρούν σε διεθνή ή συμμαχικό εναέριο χώρο, να συλλέγουν τεράστιο όγκο πληροφοριών και να εκπαιδεύουν πληρώματα σε πραγματικές εκπομπές ρωσικών συστημάτων.
Νομικά, αυτό μπορεί να είναι απολύτως επιτρεπτό.
Στρατηγικά, όμως, δεν είναι ουδέτερο.
Κάθε τέτοια αποστολή βελτιώνει την ικανότητα του NATO να αντιμετωπίσει συγκεκριμένες ρωσικές αδυναμίες και ταυτόχρονα ωθεί τη Μόσχα να αλλάζει συχνότητες, διαδικασίες, θέσεις και κανόνες λειτουργίας.
Η κρίσιμη διάκριση, συνεπώς, είναι ανάμεσα στο «επιτρέπεται» και στο «είναι συνετό».
Η Ουάσιγκτον μπορεί να επικαλεστεί το δικαίωμα πτήσεων σε διεθνή εναέριο χώρο και οι σύμμαχοι μπορούν να διαθέτουν τις βάσεις τους.
Όμως η στρατηγική σταθερότητα δεν κρίνεται μόνο από το αν μια αποστολή παραβιάζει έναν κανόνα.
Κρίνεται και από το τι αντιλαμβάνεται η άλλη πλευρά ότι προετοιμάζεται να συμβεί.
Σε ετοιμότητα η Ρωσία, ενισχύει την άμυνά της
Το αποτέλεσμα είναι ένας φαύλος κύκλος.
Οι ΗΠΑ αυξάνουν την επιτήρηση επειδή η Ρωσία ενισχύει το Kaliningrad.
Η Ρωσία ενισχύει τα συστήματα και την ετοιμότητά της επειδή βλέπει αμερικανικά και νατοϊκά μέσα να επιχειρούν διαρκώς γύρω από την περιοχή.
Κάθε πλευρά επικαλείται την άλλη ως απόδειξη ότι η δική της στρατιωτικοποίηση είναι αναγκαία.
Έτσι η αποτροπή μετατρέπεται σταδιακά σε μόνιμη πρόβα αντιπαράθεσης.
Το EA-37B είναι λοιπόν κάτι περισσότερο από ένα νέο αεροσκάφος.
Είναι σύμβολο του τρόπου με τον οποίο οι ΗΠΑ αντιλαμβάνονται τον πόλεμο του μέλλοντος: όχι μόνο ως ανταλλαγή πυρών, αλλά ως μάχη για το ποιος θα βλέπει, ποιος θα επικοινωνεί και ποιος θα μπορεί να συντονίζει τις δυνάμεις του.
Και η επιλογή να φέρουν αυτή τη δυνατότητα τόσο κοντά στο Kaliningrad δείχνει ότι η αμερικανική προετοιμασία δεν είναι θεωρητική.
Το ερώτημα είναι αν η συνεχής επίδειξη τέτοιων δυνατοτήτων αυξάνει πράγματι την ασφάλεια της Ευρώπης ή αν απλώς μειώνει τα περιθώρια λάθους.
Σε ένα περιβάλλον όπου ένα τεχνικό περιστατικό, μια λανθασμένη εκτίμηση ή μια ασυνήθιστη εκπομπή ραντάρ μπορεί να ερμηνευθεί ως προετοιμασία επίθεσης, η συστηματική μεταφορά επιθετικών μέσων ηλεκτρονικού πολέμου στα σύνορα της Ρωσίας δεν είναι αθώα διαχείριση ρίσκου.
Είναι μέρος μιας πολιτικής που κάνει την αντιπαράθεση πιο σύνθετη, πιο γρήγορη και λιγότερο ελέγξιμη.
Και αυτό είναι το παράδοξο της αμερικανικής στρατηγικής: στο όνομα της αποτροπής, η Ουάσιγκτον δημιουργεί ολοένα περισσότερες συνθήκες στις οποίες μια κρίση μπορεί να ξεφύγει πριν καν αρχίσει η πραγματική ανταλλαγή πυρών.
Το EA-37B μπορεί να σχεδιάστηκε για να «τυφλώνει» τον αντίπαλο.
Η μεγαλύτερη απειλή, όμως, είναι μήπως η τεχνολογική αυτοπεποίθηση τυφλώσει εκείνους που αποφασίζουν πότε και πόσο κοντά πρέπει να χρησιμοποιείται.
www.bankingnews.gr
Οι ΗΠΑ εντατικοποιούν το τελευταίο διάστημα τις πτήσεις του νέου υπερσύγχρονου αεροσκάφους EA-37B Compass Call γύρω από το Kaliningrad .
Η παρουσία ενός αεροσκάφους που έχει σχεδιαστεί όχι μόνο για συλλογή ηλεκτρονικών πληροφοριών αλλά και για ενεργή προσβολή του ηλεκτρομαγνητικού φάσματος, σε συνδυασμό με ένα E-3 AWACS και το ARTEMIS II του στρατού των ΗΠΑ δείχνει πόσο βαθιά έχει μετακινηθεί η αμερικανική στρατηγική στην Ευρώπη από την αποτροπή προς τη συνεχή επιχειρησιακή προετοιμασία για σύγκρουση υψηλής έντασης.
Η αυξημένη δραστηριότητα γύρω από την περιοχή καταγράφηκε στις 18 Αυγούστου 2026.
Το Kaliningrad είναι ίσως το ιδανικό πεδίο για τους Αμερικανούς για μια τέτοια επίδειξη.
Η περιοχή βρίσκεται αποκομμένη από την υπόλοιπη Ρωσία, ανάμεσα στην Πολωνία και τη Λιθουανία, και αποτελεί έναν από τους πιο στρατιωτικοποιημένους θύλακες στην ευρωπαϊκή ήπειρο.
Η Μόσχα έχει συγκεντρώσει εκεί συστήματα αντιαεροπορικής άμυνας, πυραυλικές δυνατότητες, μέσα ηλεκτρονικού πολέμου και ναυτικές δυνάμεις.
Τεράστιος ηλεκτρομαγνητικός καθρέφτης
Για το NATO, επομένως, η περιοχή είναι ένας τεράστιος «ηλεκτρομαγνητικός καθρέφτης»: ένα σημείο όπου μπορούν να παρακολουθούνται ραντάρ, επικοινωνίες, διαδικασίες διοίκησης και αντιδράσεις των ρωσικών δυνάμεων.
Εδώ ακριβώς βρίσκεται και το πολιτικό πρόβλημα.
Οι ΗΠΑ παρουσιάζουν τέτοιες δραστηριότητες ως αμυντικές, αναγκαίες για επιτήρηση και αποτροπή.
Όμως το EA-37B δεν είναι ουδέτερο μάτι στον ουρανό.
Είναι αεροσκάφος ηλεκτρονικής επίθεσης.
Η ίδια η αμερικανική πολεμική αεροπορία το περιγράφει ως σύστημα ευρείας ηλεκτρομαγνητικής προσβολής, ικανό να υποβαθμίζει ή να διακόπτει επικοινωνίες, επεξεργασία πληροφοριών, συστήματα πλοήγησης και ραντάρ, καθώς και να υποστηρίζει επιθετικές επιχειρήσεις στο ηλεκτρομαγνητικό πεδίο.
Αυτό σημαίνει ότι η εμφάνισή του δίπλα στα ρωσικά σύνορα δεν έχει μόνο αναγνωριστική αξία.
Έχει αξία προετοιμασίας ενός πιθανού ηλεκτρονικού πλήγματος.
Η μετάβαση από το EC-130H στο EA-37B αποκαλύπτει και τη φιλοσοφία που διαμορφώνεται στην αμερικανική πολεμική αεροπορία.
Το παλαιότερο, βαρύ τετρακινητήριο αεροσκάφος αντικαθίσταται από μια πολύ ταχύτερη, υψηλότερα ιπτάμενη και οικονομικότερη πλατφόρμα βασισμένη στο Gulfstream G550.
Αεροσκάφος ηλεκτρονικής επίθεσης
Η αλλαγή δεν είναι απλώς τεχνολογική.
Το νέο αεροσκάφος μπορεί να φτάνει ταχύτερα σε ένα θέατρο επιχειρήσεων, να επιχειρεί από μεγαλύτερο ύψος, να παραμένει εκτός ορισμένων ζωνών απειλής και να υποστηρίζει επιθέσεις σε δίκτυα διοίκησης και ελέγχου από απόσταση.
Αυτό είναι κρίσιμο επειδή ο σύγχρονος πόλεμος εξαρτάται από τη συνδεσιμότητα.
Ένα αντιαεροπορικό σύστημα δεν είναι απλώς ένας εκτοξευτής και ένα ραντάρ.
Είναι δίκτυο αισθητήρων, κέντρων διοίκησης, ζεύξεων δεδομένων, μονάδων πυρός και επικοινωνιών.
Αν διακοπούν οι συνδέσεις μεταξύ τους, ένα ισχυρό οπλικό σύστημα μπορεί να απομονωθεί και να χάσει μεγάλο μέρος της αποτελεσματικότητάς του χωρίς να έχει δεχθεί ούτε μία βόμβα.
Η λογική του Compass Call είναι ακριβώς αυτή: να μην καταστρέψει αναγκαστικά κάθε κόμβο, αλλά να προκαλέσει σύγχυση, καθυστέρηση, αποσύνδεση και επιχειρησιακή παράλυση.
Από στρατιωτική σκοπιά, πρόκειται για εντυπωσιακή ικανότητα.
Από πολιτική σκοπιά, όμως, είναι ένα ακόμη βήμα προς μια επικίνδυνη κανονικοποίηση της προπολεμικής συμπεριφοράς.
Όταν ένα τέτοιο σύστημα εμφανίζεται επανειλημμένα στην περίμετρο μιας πυρηνικής δύναμης, το μήνυμα δεν περιορίζεται στο «σας παρακολουθούμε».
Το μήνυμα μπορεί να εκληφθεί ως «μελετάμε πώς θα τυφλώσουμε και θα αποσυνδέσουμε τις δυνάμεις σας εάν χρειαστεί».
Ενεργός προσβολή της ρωσικής αεράμυνας
Η διαφορά είναι τεράστια, ιδίως σε μια περιοχή όπου ο χρόνος προειδοποίησης θα ήταν ελάχιστος σε περίπτωση πραγματικής κρίσης.
Η προσωρινή μεταστάθμευση του EA-37B από την Ελλάδα στο Powidz, στην Πολωνία, πριν από την πτήση κοντά στο Kaliningrad, ενισχύει αυτή την εικόνα.
Δεν πρόκειται μόνο για τεχνική εξοικείωση ενός νέου τύπου αεροσκάφους.
Πρόκειται για δοκιμή ταχείας ανάπτυξης σε προωθημένο σημείο του ανατολικού μετώπου του NATO και για ένταξη της πλατφόρμας σε ένα περιβάλλον όπου επιχειρούν ταυτόχρονα διαφορετικά συστήματα πληροφοριών και επιτήρησης.
Ο συνδυασμός με το E-3 AWACS και το ARTEMIS II είναι ιδιαίτερα αποκαλυπτικός.
Το E-3 δημιουργεί ευρεία εικόνα της εναέριας κατάστασης.
Το ARTEMIS II συλλέγει ηλεκτρονικές και άλλες πληροφορίες σε μεγάλες αποστάσεις.
Το EA-37B διαθέτει τη δυνατότητα να μετατρέψει τη γνώση του ηλεκτρομαγνητικού περιβάλλοντος σε ενεργή ηλεκτρονική πίεση.
Η ταυτόχρονη παρουσία τους δεν αποδεικνύει ότι πραγματοποιήθηκε παρεμβολή κατά ρωσικών συστημάτων· αυτό δεν μπορεί να συναχθεί από τα δεδομένα πτήσης.
Δείχνει όμως μια σαφή επιχειρησιακή λογική: εντοπισμός, χαρτογράφηση, παρακολούθηση και, εφόσον δοθεί εντολή σε πραγματική σύγκρουση, προσβολή του δικτύου.
Η Ουάσιγκτον έχει κάθε λόγο να ενδιαφέρεται για τις ρωσικές δυνατότητες στο Kaliningrad.
Εκεί βρίσκεται ένα από τα σημεία όπου η στρατιωτική ισορροπία στην Ευρώπη μπορεί να μεταβληθεί γρήγορα σε περίπτωση κρίσης.
Όμως η αμερικανική πολιτική έχει ένα μόνιμο πρόβλημα: παρουσιάζει τις δικές της κινήσεις ως τεχνικές, αμυντικές και αναπόφευκτες, ενώ θεωρεί αντίστοιχες κινήσεις του αντιπάλου ως επιθετικές και αποσταθεροποιητικές. Αυτή η ασυμμετρία αφήγησης δεν μειώνει τον κίνδυνο· τον αυξάνει.
Για τη Ρωσία, ένα EA-37B έξω από το Kaliningrad δεν είναι απλώς ένα ακόμη αεροσκάφος.
Είναι μια πλατφόρμα που έχει σχεδιαστεί για να πλήττει το νευρικό σύστημα ενός σύγχρονου στρατού.
Συλλογή στοιχείων για το ΝΑΤΟ
Για το NATO, αντιθέτως, αποτελεί εργαλείο συλλογής εμπειρίας και προετοιμασίας για την πιθανότητα σύγκρουσης με έναν ισχυρό αντίπαλο.
Και όσο περισσότερο τέτοιες αποστολές γίνονται ρουτίνα, τόσο περισσότερο η Ευρώπη μετατρέπεται σε χώρο όπου οι δύο πλευρές δεν προετοιμάζονται απλώς να αποτρέψουν τον πόλεμο, αλλά εξασκούνται στους πρώτους μηχανισμούς διεξαγωγής του.
Αυτό είναι ίσως το πιο ανησυχητικό στοιχείο.
Οι ΗΠΑ δεν χρειάζεται να παραβιάσουν ρωσικό εναέριο χώρο για να αυξήσουν την πίεση.
Μπορούν να επιχειρούν σε διεθνή ή συμμαχικό εναέριο χώρο, να συλλέγουν τεράστιο όγκο πληροφοριών και να εκπαιδεύουν πληρώματα σε πραγματικές εκπομπές ρωσικών συστημάτων.
Νομικά, αυτό μπορεί να είναι απολύτως επιτρεπτό.
Στρατηγικά, όμως, δεν είναι ουδέτερο.
Κάθε τέτοια αποστολή βελτιώνει την ικανότητα του NATO να αντιμετωπίσει συγκεκριμένες ρωσικές αδυναμίες και ταυτόχρονα ωθεί τη Μόσχα να αλλάζει συχνότητες, διαδικασίες, θέσεις και κανόνες λειτουργίας.
Η κρίσιμη διάκριση, συνεπώς, είναι ανάμεσα στο «επιτρέπεται» και στο «είναι συνετό».
Η Ουάσιγκτον μπορεί να επικαλεστεί το δικαίωμα πτήσεων σε διεθνή εναέριο χώρο και οι σύμμαχοι μπορούν να διαθέτουν τις βάσεις τους.
Όμως η στρατηγική σταθερότητα δεν κρίνεται μόνο από το αν μια αποστολή παραβιάζει έναν κανόνα.
Κρίνεται και από το τι αντιλαμβάνεται η άλλη πλευρά ότι προετοιμάζεται να συμβεί.
Σε ετοιμότητα η Ρωσία, ενισχύει την άμυνά της
Το αποτέλεσμα είναι ένας φαύλος κύκλος.
Οι ΗΠΑ αυξάνουν την επιτήρηση επειδή η Ρωσία ενισχύει το Kaliningrad.
Η Ρωσία ενισχύει τα συστήματα και την ετοιμότητά της επειδή βλέπει αμερικανικά και νατοϊκά μέσα να επιχειρούν διαρκώς γύρω από την περιοχή.
Κάθε πλευρά επικαλείται την άλλη ως απόδειξη ότι η δική της στρατιωτικοποίηση είναι αναγκαία.
Έτσι η αποτροπή μετατρέπεται σταδιακά σε μόνιμη πρόβα αντιπαράθεσης.
Το EA-37B είναι λοιπόν κάτι περισσότερο από ένα νέο αεροσκάφος.
Είναι σύμβολο του τρόπου με τον οποίο οι ΗΠΑ αντιλαμβάνονται τον πόλεμο του μέλλοντος: όχι μόνο ως ανταλλαγή πυρών, αλλά ως μάχη για το ποιος θα βλέπει, ποιος θα επικοινωνεί και ποιος θα μπορεί να συντονίζει τις δυνάμεις του.
Και η επιλογή να φέρουν αυτή τη δυνατότητα τόσο κοντά στο Kaliningrad δείχνει ότι η αμερικανική προετοιμασία δεν είναι θεωρητική.
Το ερώτημα είναι αν η συνεχής επίδειξη τέτοιων δυνατοτήτων αυξάνει πράγματι την ασφάλεια της Ευρώπης ή αν απλώς μειώνει τα περιθώρια λάθους.
Σε ένα περιβάλλον όπου ένα τεχνικό περιστατικό, μια λανθασμένη εκτίμηση ή μια ασυνήθιστη εκπομπή ραντάρ μπορεί να ερμηνευθεί ως προετοιμασία επίθεσης, η συστηματική μεταφορά επιθετικών μέσων ηλεκτρονικού πολέμου στα σύνορα της Ρωσίας δεν είναι αθώα διαχείριση ρίσκου.
Είναι μέρος μιας πολιτικής που κάνει την αντιπαράθεση πιο σύνθετη, πιο γρήγορη και λιγότερο ελέγξιμη.
Και αυτό είναι το παράδοξο της αμερικανικής στρατηγικής: στο όνομα της αποτροπής, η Ουάσιγκτον δημιουργεί ολοένα περισσότερες συνθήκες στις οποίες μια κρίση μπορεί να ξεφύγει πριν καν αρχίσει η πραγματική ανταλλαγή πυρών.
Το EA-37B μπορεί να σχεδιάστηκε για να «τυφλώνει» τον αντίπαλο.
Η μεγαλύτερη απειλή, όμως, είναι μήπως η τεχνολογική αυτοπεποίθηση τυφλώσει εκείνους που αποφασίζουν πότε και πόσο κοντά πρέπει να χρησιμοποιείται.
www.bankingnews.gr
Σχόλια αναγνωστών