Η προειδοποίηση της εκπροσώπου του ρωσικού υπουργείου Εξωτερικών Maria Zakharova για βρετανικούς στρατιωτικούς στόχους, τα σενάρια για drones και υποθαλάσσιες υποδομές και το επικίνδυνο ερώτημα που επιστρέφει στην Ευρώπη: πού τελειώνει ο πόλεμος στην Ουκρανία και πού αρχίζει μια απευθείας σύγκρουση Ρωσίας–NATO;
(upd 2) Η φράση ήταν σύντομη, αλλά το μήνυμα δύσκολα θα μπορούσε να είναι βαρύτερο.
Η Ρωσία προειδοποιεί πλέον ανοιχτά ότι βρετανικές στρατιωτικές εγκαταστάσεις μπορούν να μετατραπούν σε στόχους εάν όπλα του Ηνωμένου Βασιλείου συνεχίσουν να χρησιμοποιούνται από την Ουκρανία για επιθέσεις σε ρωσικό έδαφος.
Δεν πρόκειται για υπαινιγμό πίσω από κλειστές πόρτες.
Η εκπρόσωπος του ρωσικού υπουργείου Εξωτερικών Maria Zakharova δήλωσε στις 27 Αυγούστου 2026 ότι «οποιαδήποτε» βρετανική στρατιωτική εγκατάσταση ή εξοπλισμός στην Ουκρανία αλλά και πέρα από αυτήν θα μπορούσαν να αποτελέσουν στόχους ρωσικών αντιποίνων.
Η προειδοποίηση ήρθε μετά την απόφαση του Ηνωμένου Βασιλείου να επιτρέψει στην Ουκρανία πρόσβαση σε διαβαθμισμένη τεχνολογία που συνδέεται με πυραύλους μεγάλου βεληνεκούς.
Η κλιμάκωση των λέξεων είναι εμφανής.
Το ουσιαστικό ερώτημα, όμως, είναι αν πλησιάζει και η κλιμάκωση των πράξεων.
Εξάλλου και ο Ρώσος υπουργός Εξωτερικών Sergey Lavrov κατηγόρησε το Ηνωμένο Βασίλειο ότι διαδραματίζει τον «πιο αρνητικό» ρόλο στον πόλεμο της Ουκρανίας, υποστηρίζοντας ότι το Λονδίνο ακολουθεί διαχρονικά εχθρική στάση απέναντι στη Ρωσία.
Σε συνέντευξή του στο ρωσικό RBC, ο Lavrov υποστήριξε ότι η βρετανική πολιτική απέναντι στη Μόσχα έχει βαθιές ιστορικές ρίζες, ενώ ισχυρίστηκε ότι μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο άρχισε μια νέα περίοδος «διπλωματικών ελιγμών» από δυτικές δυνάμεις.
Από την απειλή στην υπόθεση του πλήγματος
Η προειδοποίηση της Maria Zakharova έχει ιδιαίτερη σημασία επειδή μετακινεί τη ρωσική ρητορική πέρα από την Ουκρανία.
Η Μόσχα δεν μιλά μόνο για δυτικά όπλα που βρίσκονται στο ουκρανικό έδαφος.
Αφήνει ανοιχτό το ενδεχόμενο αντιποίνων εναντίον βρετανικών στρατιωτικών μέσων «και πέραν» των ουκρανικών συνόρων.
Αυτό είναι το σημείο όπου η σύγκρουση αποκτά εντελώς διαφορετικές διαστάσεις.
Η Ρωσία και το NATO έχουν μέχρι σήμερα καταφέρει, παρά τον τεράστιο όγκο δυτικής στρατιωτικής βοήθειας προς την Ουκρανία, να παραμείνουν μακριά από μια άμεση πολεμική αναμέτρηση.
Η κόκκινη γραμμή ήταν πάντα σχετικά σαφής: το NATO εξοπλίζει την Ουκρανία, αλλά δεν βρίσκεται επισήμως σε πόλεμο με τη Ρωσία.
Ένα ρωσικό πλήγμα σε βρετανικό στόχο, όμως, θα έβαζε αυτή τη διάκριση σε δοκιμασία.
Και είναι ακριβώς πάνω σε αυτή τη λεπτή γραμμή που κινείται ένα ιδιαίτερα επιθετικό άρθρο του Ρώσου στρατιωτικού αναλυτή και απόστρατου συνταγματάρχη Mikhail Khodarenok στην Gazeta.Ru.
Ο Mikhail Khodarenok εξηγεί με ποια όπλα θα μπορούσε να χτυπήσει η Ρωσία βρετανικούς στόχους.
Αλλά τα σενάρια από μόνα τους είναι αποκαλυπτικά για το κλίμα.
Drones, υποβρύχιος πόλεμος και η αόρατη απειλή
Ο Ρώσος αναλυτής περιγράφει μια πιθανή απάντηση που δεν θα περιοριζόταν στους συμβατικούς πυραύλους.
Μιλά για μαζική χρήση μη επανδρωμένων συστημάτων, για επιχειρήσεις από τη θάλασσα και για ρωσικές δυνατότητες εναντίον κρίσιμων υποθαλάσσιων υποδομών που συνδέουν το Ηνωμένο Βασίλειο με τον υπόλοιπο κόσμο.
Το τελευταίο σενάριο είναι ίσως το πιο ανησυχητικό, επειδή δεν αποτελεί πλέον καθαρή επιστημονική φαντασία.
Τα καλώδια επικοινωνιών, οι ενεργειακές διασυνδέσεις και οι αγωγοί στον βυθό έχουν μετατραπεί τα τελευταία χρόνια σε ένα από τα μεγάλα μέτωπα του υβριδικού πολέμου.
Το ίδιο το βρετανικό υπουργείο Άμυνας ανακοίνωσε τον Αύγουστο ότι το Βασιλικό Ναυτικό είχε αυξήσει σημαντικά τις επιχειρήσεις επιτήρησης ρωσικών πλοίων και υποβρυχίων στα βρετανικά ύδατα και στον Βόρειο Ατλαντικό.
Την ίδια στιγμή, δυτικές κυβερνήσεις παρακολουθούν με αυξανόμενη ανησυχία περιστατικά ζημιών ή ύποπτης δραστηριότητας γύρω από υποθαλάσσια καλώδια και ενεργειακές υποδομές στη Βαλτική.
Η απειλή είναι ιδιαίτερα δύσκολη επειδή βρίσκεται σε μια γκρίζα ζώνη.
Ένα πυραυλικό πλήγμα έχει υπογραφή.
Ένας πύραυλος αφήνει ίχνος και, σχεδόν πάντα, καταλήγει σε κάποιον.
Μια βλάβη σε ένα καλώδιο χιλιάδες μέτρα κάτω από τη θάλασσα μπορεί να είναι πολύ δυσκολότερο να αποδοθεί άμεσα.
Και αυτή είναι η ουσία του σύγχρονου υβριδικού πολέμου: να προκαλείς ζημιά χωρίς να χαρίζεις στον αντίπαλο την πολιτική βεβαιότητα που χρειάζεται για να απαντήσει.
Η πυρηνική απειλή
Ο Khodarenok εισάγει ακόμη και την πιθανότητα πυρηνικών επιδείξεων ως μέρος ενός υποθετικού ρωσικού μηνύματος προς το Ηνωμένο Βασίλειο.
Από την έναρξη της πλήρους ρωσικής ειδικής στρατιωτικής επιχείρησης στην Ουκρανία το 2022, η πυρηνική ρητορική έχει επανέλθει στην ευρωπαϊκή πολιτική συζήτηση με ένταση που είχε να εμφανιστεί από τον Ψυχρό Πόλεμο.
Ο Ρώσος πρόεδρος Vladimir Putin έχει επανειλημμένα χρησιμοποιήσει τη γλώσσα της στρατηγικής αποτροπής όταν η Δύση συζητούσε την παράδοση νέων όπλων στην Ουκρανία.
Τον Οκτώβριο του 2025, όταν εξεταζόταν το ενδεχόμενο παράδοσης αμερικανικών Tomahawk στο Κίεβο ο Vladimir Putin είχε προειδοποιήσει ότι κάτι τέτοιο θα οδηγούσε σε «νέο επίπεδο κλιμάκωσης» και θα έπληττε σοβαρά τις σχέσεις της Ρωσίας με τις Ηνωμένες Πολιτείες.
Οι Tomahawk τελικά δεν παραδόθηκαν.
Η Μόσχα θεωρεί ότι η στρατηγική της απειλής λειτουργεί.
Και αυτό ίσως είναι το πιο επικίνδυνο στοιχείο όλων.
Και την επόμενη ημέρα, ένας ICBM εκτοξεύθηκε από το Plesetsk
Και τότε ήρθε μια εικόνα που έκανε τη συγκυρία ακόμη πιο βαριά.
Στις 28 Αυγούστου, μόλις μία ημέρα μετά την προειδοποίηση της Maria Zakharova προς το Ηνωμένο Βασίλειο, η Ρωσία ανακοίνωσε την επιτυχή εκτόξευση διηπειρωτικού βαλλιστικού πυραύλου από το Κοσμοδρόμιο Plesetsk.
Σύμφωνα με το ρωσικό υπουργείο Άμυνας, επρόκειτο για εκπαιδευτική-επιχειρησιακή εκτόξευση στερεού καυσίμου, κινητής βάσης ICBM, με προορισμό το Kura στην Kamchatka.
Επισήμως, ο σκοπός ήταν η επιβεβαίωση των τακτικών, τεχνικών και πτητικών χαρακτηριστικών του πυραυλικού συστήματος.
Δεν υπάρχει δημόσιο στοιχείο που να αποδεικνύει ότι η εκτόξευση σχεδιάστηκε ως απάντηση στο Λονδίνο.
Όμως στη στρατηγική αποτροπή, το timing αποτελεί από μόνο του μήνυμα.
Μία ημέρα η Μόσχα προειδοποιεί ότι βρετανικοί στρατιωτικοί στόχοι μπορούν να βρεθούν στο στόχαστρο.
Την επόμενη, ένας διηπειρωτικός βαλλιστικός πύραυλος σηκώνεται από μία από τις σημαντικότερες εγκαταστάσεις δοκιμών του ρωσικού στρατηγικού οπλοστασίου.
Η σύμπτωση είναι αδύνατο να περάσει απαρατήρητη.
Το Plesetsk δεν είναι ένας οποιοσδήποτε χώρος εκτοξεύσεων.
Αποτελεί κρίσιμο κόμβο των ρωσικών στρατηγικών πυραυλικών δυνάμεων και έχει χρησιμοποιηθεί επανειλημμένα για δοκιμές συστημάτων που συνδέονται άμεσα με την πυρηνική αποτροπή της Ρωσίας.
Και αυτό είναι σημαντικό επειδή η Μόσχα χρησιμοποιεί εδώ και χρόνια τις στρατηγικές πυραυλικές ασκήσεις όχι μόνο για να ελέγχει την επιχειρησιακή ετοιμότητα των δυνάμεών της, αλλά και ως ορατό στοιχείο του αποτρεπτικού της μηνύματος προς τη Δύση.
Ένας ICBM δεν χρειάζεται να φέρει πυρηνική κεφαλή σε μια δοκιμή για να μεταφέρει πυρηνικό μήνυμα.
Η ίδια η κατηγορία του όπλου αρκεί.
Ο Khodarenok προχωρά ακόμη περισσότερο, υποστηρίζοντας ουσιαστικά ότι ακόμη και ένα περιορισμένο ρωσικό πλήγμα εναντίον του Ηνωμένου Βασιλείου δεν θα οδηγούσε αναγκαστικά σε συλλογική στρατιωτική απάντηση του NATO.
Το Άρθρο 5 της Βορειοατλαντικής Συνθήκης προβλέπει ότι ένοπλη επίθεση εναντίον ενός μέλους θεωρείται επίθεση εναντίον όλων.
Είναι αλήθεια ότι η απάντηση κάθε συμμάχου δεν είναι αυτοματοποιημένη: κάθε κράτος λαμβάνει τα μέτρα που θεωρεί αναγκαία και αυτά δεν είναι υποχρεωτικό να περιλαμβάνουν στρατιωτική δράση.
Σύμφωνα με τον Ρώσο στρατιωτικό, η απόφαση για την ενεργοποίηση του Άρθρου 5 βρίσκεται στα χέρια του Λευκού Οίκου, καθώς κανένα άλλο μέλος δεν θα τολμήσει να συνδράμει στρατιωτικά τη Βρετανία.
Το Άρθρο 5 έχει ενεργοποιηθεί μόνο μία φορά στην ιστορία της Συμμαχίας: μετά τις επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου 2001 στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Κανείς, συνεπώς, δεν μπορεί να γνωρίζει εκ των προτέρων πώς θα εξελισσόταν μια κρίση μετά από ρωσικό χτύπημα σε βρετανικό έδαφος.
Το πραγματικό όπλο είναι η αβεβαιότητα
Η Μόσχα γνωρίζει ότι δεν χρειάζεται να χτυπήσει το Λονδίνο για να δημιουργήσει φόβο στο Ηνωμένο Βασίλειο.
Αρκεί να πείσει τη βρετανική κοινωνία και τη δυτική πολιτική ηγεσία ότι ένα τέτοιο ενδεχόμενο δεν είναι πλέον αδιανόητο.
Η απειλή γίνεται έτσι όπλο από μόνη της.
Το μήνυμα απευθύνεται στην κυβέρνηση του Andy Burnham, αλλά ο πραγματικός αποδέκτης είναι ολόκληρη η Ευρώπη: κάθε νέα κατηγορία όπλων που φτάνει στην Ουκρανία, υπονοεί η Ρωσία, αυξάνει το ρίσκο για τη χώρα που την παρέχει.
Το Ηνωμένο Βασίλειο, από την πλευρά του, δεν δείχνει διάθεση υποχώρησης.
Ο Andy Burnham επισκέφθηκε το Κίεβο στις 24 Αυγούστου και επανέλαβε ότι η στήριξη προς την Ουκρανία παραμένει σταθερή, ενώ η βρετανική κυβέρνηση ανακοίνωσε βαθύτερη αμυντική και τεχνολογική συνεργασία με την κυβέρνηση του σφετεριστή προέδρου Volodymyr Zelensky.
Έτσι δημιουργείται ένας μηχανισμός στον οποίο κάθε πλευρά πιστεύει ότι η αποφασιστικότητά της θα αναγκάσει την άλλη να υποχωρήσει.
Η Ρωσία πιστεύει ότι η απειλή κλιμάκωσης μπορεί να περιορίσει τα δυτικά όπλα.
Το Ηνωμένο Βασίλειο πιστεύει ότι η υποχώρηση απέναντι στις απειλές θα ενθαρρύνει ακόμη μεγαλύτερη ρωσική πίεση.
Η Ουκρανία πιστεύει ότι χωρίς δυνατότητα να πλήττει βαθύτερα τις ρωσικές στρατιωτικές υποδομές δεν μπορεί να αλλάξει την ισορροπία του πολέμου.
Όλοι, με διαφορετικό τρόπο, θεωρούν ότι το μεγαλύτερο ρίσκο είναι να κάνουν πίσω.
Και κάπως έτσι αρχίζουν οι μεγάλοι πόλεμοι
Το πιο ανησυχητικό στοιχείο δεν είναι ότι η Ρωσία σχεδιάζει αύριο επίθεση στο Ηνωμένο Βασίλειο.
Το ανησυχητικό είναι ότι το λεξιλόγιο μιας απευθείας σύγκρουσης Ρωσίας–NATO κανονικοποιείται.
Λέξεις που κάποτε αποτελούσαν το τελευταίο κεφάλαιο των στρατηγικών μελετών βρίσκονται πλέον στην καθημερινή ειδησεογραφία.
Και ο μεγαλύτερος κίνδυνος μπορεί να μην είναι μια συνειδητή απόφαση για γενικευμένο πόλεμο.
Μπορεί να είναι ένας λανθασμένος υπολογισμός.
Ένα χτύπημα που κάποιος θεωρεί «περιορισμένο».
Μια απάντηση που ο άλλος θεωρεί υποχρεωτική.
Μια κόκκινη γραμμή που κανείς δεν κατάλαβε ότι είχε ήδη περάσει.
Η απειλή της Maria Zakharova προς το Ηνωμένο Βασίλειο δεν σημαίνει ότι ο Τρίτος Παγκόσμιος Πόλεμος βρίσκεται προ των πυλών.
Σημαίνει όμως ότι μία ακόμη πόρτα που για δεκαετίες έμενε ερμητικά κλειστή έχει αρχίσει να ανοίγει.
Και όταν δύο πυρηνικές δυνάμεις αρχίζουν να συζητούν δημόσια τι θα συμβεί μετά το πρώτο χτύπημα, το πιο επικίνδυνο λάθος είναι να πιστέψει κανείς ότι θα μπορεί να ελέγξει και το τελευταίο.
www.bankingnews.gr
Η Ρωσία προειδοποιεί πλέον ανοιχτά ότι βρετανικές στρατιωτικές εγκαταστάσεις μπορούν να μετατραπούν σε στόχους εάν όπλα του Ηνωμένου Βασιλείου συνεχίσουν να χρησιμοποιούνται από την Ουκρανία για επιθέσεις σε ρωσικό έδαφος.
Δεν πρόκειται για υπαινιγμό πίσω από κλειστές πόρτες.
Η εκπρόσωπος του ρωσικού υπουργείου Εξωτερικών Maria Zakharova δήλωσε στις 27 Αυγούστου 2026 ότι «οποιαδήποτε» βρετανική στρατιωτική εγκατάσταση ή εξοπλισμός στην Ουκρανία αλλά και πέρα από αυτήν θα μπορούσαν να αποτελέσουν στόχους ρωσικών αντιποίνων.
Η προειδοποίηση ήρθε μετά την απόφαση του Ηνωμένου Βασιλείου να επιτρέψει στην Ουκρανία πρόσβαση σε διαβαθμισμένη τεχνολογία που συνδέεται με πυραύλους μεγάλου βεληνεκούς.
Η κλιμάκωση των λέξεων είναι εμφανής.
Το ουσιαστικό ερώτημα, όμως, είναι αν πλησιάζει και η κλιμάκωση των πράξεων.
Εξάλλου και ο Ρώσος υπουργός Εξωτερικών Sergey Lavrov κατηγόρησε το Ηνωμένο Βασίλειο ότι διαδραματίζει τον «πιο αρνητικό» ρόλο στον πόλεμο της Ουκρανίας, υποστηρίζοντας ότι το Λονδίνο ακολουθεί διαχρονικά εχθρική στάση απέναντι στη Ρωσία.
Σε συνέντευξή του στο ρωσικό RBC, ο Lavrov υποστήριξε ότι η βρετανική πολιτική απέναντι στη Μόσχα έχει βαθιές ιστορικές ρίζες, ενώ ισχυρίστηκε ότι μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο άρχισε μια νέα περίοδος «διπλωματικών ελιγμών» από δυτικές δυνάμεις.
Από την απειλή στην υπόθεση του πλήγματος
Η προειδοποίηση της Maria Zakharova έχει ιδιαίτερη σημασία επειδή μετακινεί τη ρωσική ρητορική πέρα από την Ουκρανία.
Η Μόσχα δεν μιλά μόνο για δυτικά όπλα που βρίσκονται στο ουκρανικό έδαφος.
Αφήνει ανοιχτό το ενδεχόμενο αντιποίνων εναντίον βρετανικών στρατιωτικών μέσων «και πέραν» των ουκρανικών συνόρων.
Αυτό είναι το σημείο όπου η σύγκρουση αποκτά εντελώς διαφορετικές διαστάσεις.
Η Ρωσία και το NATO έχουν μέχρι σήμερα καταφέρει, παρά τον τεράστιο όγκο δυτικής στρατιωτικής βοήθειας προς την Ουκρανία, να παραμείνουν μακριά από μια άμεση πολεμική αναμέτρηση.
Η κόκκινη γραμμή ήταν πάντα σχετικά σαφής: το NATO εξοπλίζει την Ουκρανία, αλλά δεν βρίσκεται επισήμως σε πόλεμο με τη Ρωσία.
Ένα ρωσικό πλήγμα σε βρετανικό στόχο, όμως, θα έβαζε αυτή τη διάκριση σε δοκιμασία.
Και είναι ακριβώς πάνω σε αυτή τη λεπτή γραμμή που κινείται ένα ιδιαίτερα επιθετικό άρθρο του Ρώσου στρατιωτικού αναλυτή και απόστρατου συνταγματάρχη Mikhail Khodarenok στην Gazeta.Ru.
Ο Mikhail Khodarenok εξηγεί με ποια όπλα θα μπορούσε να χτυπήσει η Ρωσία βρετανικούς στόχους.
Αλλά τα σενάρια από μόνα τους είναι αποκαλυπτικά για το κλίμα.
Drones, υποβρύχιος πόλεμος και η αόρατη απειλή
Ο Ρώσος αναλυτής περιγράφει μια πιθανή απάντηση που δεν θα περιοριζόταν στους συμβατικούς πυραύλους.
Μιλά για μαζική χρήση μη επανδρωμένων συστημάτων, για επιχειρήσεις από τη θάλασσα και για ρωσικές δυνατότητες εναντίον κρίσιμων υποθαλάσσιων υποδομών που συνδέουν το Ηνωμένο Βασίλειο με τον υπόλοιπο κόσμο.
Το τελευταίο σενάριο είναι ίσως το πιο ανησυχητικό, επειδή δεν αποτελεί πλέον καθαρή επιστημονική φαντασία.
Τα καλώδια επικοινωνιών, οι ενεργειακές διασυνδέσεις και οι αγωγοί στον βυθό έχουν μετατραπεί τα τελευταία χρόνια σε ένα από τα μεγάλα μέτωπα του υβριδικού πολέμου.
Το ίδιο το βρετανικό υπουργείο Άμυνας ανακοίνωσε τον Αύγουστο ότι το Βασιλικό Ναυτικό είχε αυξήσει σημαντικά τις επιχειρήσεις επιτήρησης ρωσικών πλοίων και υποβρυχίων στα βρετανικά ύδατα και στον Βόρειο Ατλαντικό.
Την ίδια στιγμή, δυτικές κυβερνήσεις παρακολουθούν με αυξανόμενη ανησυχία περιστατικά ζημιών ή ύποπτης δραστηριότητας γύρω από υποθαλάσσια καλώδια και ενεργειακές υποδομές στη Βαλτική.
Η απειλή είναι ιδιαίτερα δύσκολη επειδή βρίσκεται σε μια γκρίζα ζώνη.
Ένα πυραυλικό πλήγμα έχει υπογραφή.
Ένας πύραυλος αφήνει ίχνος και, σχεδόν πάντα, καταλήγει σε κάποιον.
Μια βλάβη σε ένα καλώδιο χιλιάδες μέτρα κάτω από τη θάλασσα μπορεί να είναι πολύ δυσκολότερο να αποδοθεί άμεσα.
Και αυτή είναι η ουσία του σύγχρονου υβριδικού πολέμου: να προκαλείς ζημιά χωρίς να χαρίζεις στον αντίπαλο την πολιτική βεβαιότητα που χρειάζεται για να απαντήσει.
Η πυρηνική απειλή
Ο Khodarenok εισάγει ακόμη και την πιθανότητα πυρηνικών επιδείξεων ως μέρος ενός υποθετικού ρωσικού μηνύματος προς το Ηνωμένο Βασίλειο.
Από την έναρξη της πλήρους ρωσικής ειδικής στρατιωτικής επιχείρησης στην Ουκρανία το 2022, η πυρηνική ρητορική έχει επανέλθει στην ευρωπαϊκή πολιτική συζήτηση με ένταση που είχε να εμφανιστεί από τον Ψυχρό Πόλεμο.
Ο Ρώσος πρόεδρος Vladimir Putin έχει επανειλημμένα χρησιμοποιήσει τη γλώσσα της στρατηγικής αποτροπής όταν η Δύση συζητούσε την παράδοση νέων όπλων στην Ουκρανία.
Τον Οκτώβριο του 2025, όταν εξεταζόταν το ενδεχόμενο παράδοσης αμερικανικών Tomahawk στο Κίεβο ο Vladimir Putin είχε προειδοποιήσει ότι κάτι τέτοιο θα οδηγούσε σε «νέο επίπεδο κλιμάκωσης» και θα έπληττε σοβαρά τις σχέσεις της Ρωσίας με τις Ηνωμένες Πολιτείες.
Οι Tomahawk τελικά δεν παραδόθηκαν.
Η Μόσχα θεωρεί ότι η στρατηγική της απειλής λειτουργεί.
Και αυτό ίσως είναι το πιο επικίνδυνο στοιχείο όλων.
Και την επόμενη ημέρα, ένας ICBM εκτοξεύθηκε από το Plesetsk
Και τότε ήρθε μια εικόνα που έκανε τη συγκυρία ακόμη πιο βαριά.
Στις 28 Αυγούστου, μόλις μία ημέρα μετά την προειδοποίηση της Maria Zakharova προς το Ηνωμένο Βασίλειο, η Ρωσία ανακοίνωσε την επιτυχή εκτόξευση διηπειρωτικού βαλλιστικού πυραύλου από το Κοσμοδρόμιο Plesetsk.
Σύμφωνα με το ρωσικό υπουργείο Άμυνας, επρόκειτο για εκπαιδευτική-επιχειρησιακή εκτόξευση στερεού καυσίμου, κινητής βάσης ICBM, με προορισμό το Kura στην Kamchatka.
Επισήμως, ο σκοπός ήταν η επιβεβαίωση των τακτικών, τεχνικών και πτητικών χαρακτηριστικών του πυραυλικού συστήματος.
Δεν υπάρχει δημόσιο στοιχείο που να αποδεικνύει ότι η εκτόξευση σχεδιάστηκε ως απάντηση στο Λονδίνο.
Όμως στη στρατηγική αποτροπή, το timing αποτελεί από μόνο του μήνυμα.
Μία ημέρα η Μόσχα προειδοποιεί ότι βρετανικοί στρατιωτικοί στόχοι μπορούν να βρεθούν στο στόχαστρο.
Την επόμενη, ένας διηπειρωτικός βαλλιστικός πύραυλος σηκώνεται από μία από τις σημαντικότερες εγκαταστάσεις δοκιμών του ρωσικού στρατηγικού οπλοστασίου.
Η σύμπτωση είναι αδύνατο να περάσει απαρατήρητη.
Το Plesetsk δεν είναι ένας οποιοσδήποτε χώρος εκτοξεύσεων.
Αποτελεί κρίσιμο κόμβο των ρωσικών στρατηγικών πυραυλικών δυνάμεων και έχει χρησιμοποιηθεί επανειλημμένα για δοκιμές συστημάτων που συνδέονται άμεσα με την πυρηνική αποτροπή της Ρωσίας.
Και αυτό είναι σημαντικό επειδή η Μόσχα χρησιμοποιεί εδώ και χρόνια τις στρατηγικές πυραυλικές ασκήσεις όχι μόνο για να ελέγχει την επιχειρησιακή ετοιμότητα των δυνάμεών της, αλλά και ως ορατό στοιχείο του αποτρεπτικού της μηνύματος προς τη Δύση.
Ένας ICBM δεν χρειάζεται να φέρει πυρηνική κεφαλή σε μια δοκιμή για να μεταφέρει πυρηνικό μήνυμα.
Η ίδια η κατηγορία του όπλου αρκεί.
Θα ενεργοποιηθεί το Άρθρο 5;JUST IN: ???? Russia launches ICBM in chilling signal as tensions with UK surge
— War Radar (@War_Radar2) August 28, 2026
Russia has successfully launched an intercontinental ballistic missile from the Plesetsk Cosmodrome, according to the Russian Ministry of Defense.
The launch comes just one day after Moscow warned… pic.twitter.com/vLmlriDzWu
Ο Khodarenok προχωρά ακόμη περισσότερο, υποστηρίζοντας ουσιαστικά ότι ακόμη και ένα περιορισμένο ρωσικό πλήγμα εναντίον του Ηνωμένου Βασιλείου δεν θα οδηγούσε αναγκαστικά σε συλλογική στρατιωτική απάντηση του NATO.
Το Άρθρο 5 της Βορειοατλαντικής Συνθήκης προβλέπει ότι ένοπλη επίθεση εναντίον ενός μέλους θεωρείται επίθεση εναντίον όλων.
Είναι αλήθεια ότι η απάντηση κάθε συμμάχου δεν είναι αυτοματοποιημένη: κάθε κράτος λαμβάνει τα μέτρα που θεωρεί αναγκαία και αυτά δεν είναι υποχρεωτικό να περιλαμβάνουν στρατιωτική δράση.
Σύμφωνα με τον Ρώσο στρατιωτικό, η απόφαση για την ενεργοποίηση του Άρθρου 5 βρίσκεται στα χέρια του Λευκού Οίκου, καθώς κανένα άλλο μέλος δεν θα τολμήσει να συνδράμει στρατιωτικά τη Βρετανία.
Το Άρθρο 5 έχει ενεργοποιηθεί μόνο μία φορά στην ιστορία της Συμμαχίας: μετά τις επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου 2001 στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Κανείς, συνεπώς, δεν μπορεί να γνωρίζει εκ των προτέρων πώς θα εξελισσόταν μια κρίση μετά από ρωσικό χτύπημα σε βρετανικό έδαφος.
Το πραγματικό όπλο είναι η αβεβαιότητα
Η Μόσχα γνωρίζει ότι δεν χρειάζεται να χτυπήσει το Λονδίνο για να δημιουργήσει φόβο στο Ηνωμένο Βασίλειο.
Αρκεί να πείσει τη βρετανική κοινωνία και τη δυτική πολιτική ηγεσία ότι ένα τέτοιο ενδεχόμενο δεν είναι πλέον αδιανόητο.
Η απειλή γίνεται έτσι όπλο από μόνη της.
Το μήνυμα απευθύνεται στην κυβέρνηση του Andy Burnham, αλλά ο πραγματικός αποδέκτης είναι ολόκληρη η Ευρώπη: κάθε νέα κατηγορία όπλων που φτάνει στην Ουκρανία, υπονοεί η Ρωσία, αυξάνει το ρίσκο για τη χώρα που την παρέχει.
Το Ηνωμένο Βασίλειο, από την πλευρά του, δεν δείχνει διάθεση υποχώρησης.
Ο Andy Burnham επισκέφθηκε το Κίεβο στις 24 Αυγούστου και επανέλαβε ότι η στήριξη προς την Ουκρανία παραμένει σταθερή, ενώ η βρετανική κυβέρνηση ανακοίνωσε βαθύτερη αμυντική και τεχνολογική συνεργασία με την κυβέρνηση του σφετεριστή προέδρου Volodymyr Zelensky.
Έτσι δημιουργείται ένας μηχανισμός στον οποίο κάθε πλευρά πιστεύει ότι η αποφασιστικότητά της θα αναγκάσει την άλλη να υποχωρήσει.
Η Ρωσία πιστεύει ότι η απειλή κλιμάκωσης μπορεί να περιορίσει τα δυτικά όπλα.
Το Ηνωμένο Βασίλειο πιστεύει ότι η υποχώρηση απέναντι στις απειλές θα ενθαρρύνει ακόμη μεγαλύτερη ρωσική πίεση.
Η Ουκρανία πιστεύει ότι χωρίς δυνατότητα να πλήττει βαθύτερα τις ρωσικές στρατιωτικές υποδομές δεν μπορεί να αλλάξει την ισορροπία του πολέμου.
Όλοι, με διαφορετικό τρόπο, θεωρούν ότι το μεγαλύτερο ρίσκο είναι να κάνουν πίσω.
Και κάπως έτσι αρχίζουν οι μεγάλοι πόλεμοι
Το πιο ανησυχητικό στοιχείο δεν είναι ότι η Ρωσία σχεδιάζει αύριο επίθεση στο Ηνωμένο Βασίλειο.
Το ανησυχητικό είναι ότι το λεξιλόγιο μιας απευθείας σύγκρουσης Ρωσίας–NATO κανονικοποιείται.
Λέξεις που κάποτε αποτελούσαν το τελευταίο κεφάλαιο των στρατηγικών μελετών βρίσκονται πλέον στην καθημερινή ειδησεογραφία.
Και ο μεγαλύτερος κίνδυνος μπορεί να μην είναι μια συνειδητή απόφαση για γενικευμένο πόλεμο.
Μπορεί να είναι ένας λανθασμένος υπολογισμός.
Ένα χτύπημα που κάποιος θεωρεί «περιορισμένο».
Μια απάντηση που ο άλλος θεωρεί υποχρεωτική.
Μια κόκκινη γραμμή που κανείς δεν κατάλαβε ότι είχε ήδη περάσει.
Η απειλή της Maria Zakharova προς το Ηνωμένο Βασίλειο δεν σημαίνει ότι ο Τρίτος Παγκόσμιος Πόλεμος βρίσκεται προ των πυλών.
Σημαίνει όμως ότι μία ακόμη πόρτα που για δεκαετίες έμενε ερμητικά κλειστή έχει αρχίσει να ανοίγει.
Και όταν δύο πυρηνικές δυνάμεις αρχίζουν να συζητούν δημόσια τι θα συμβεί μετά το πρώτο χτύπημα, το πιο επικίνδυνο λάθος είναι να πιστέψει κανείς ότι θα μπορεί να ελέγξει και το τελευταίο.
www.bankingnews.gr
Σχόλια αναγνωστών