Oι τεχνικές πραγματικότητες, το δυσθεώρητο οικονομικό κόστος και η απόλυτη στρατιωτική έκθεση της Συρίας στην επιρροή του Ιράν μετατρέπουν αυτό το αφήγημα σε ένα καθαρό γεωπολιτικό πυροτέχνημα χωρίς αντίκρισμα.
Σε μια επιθετική προσπάθεια να καθησυχάσει τις διεθνείς αγορές πετρελαίου που δοκιμάζονται σκληρά, ο Πρόεδρος των ΗΠΑ, Donald Trump, προωθεί εντατικά τη Συρία ως τον επαναστατικό διάδρομο που θα παρακάμψει τον αποκλεισμό στα Στενά του Hormuz.
Ωστόσο, οι τεχνικές πραγματικότητες, το δυσθεώρητο οικονομικό κόστος και η απόλυτη στρατιωτική έκθεση της Συρίας στην επιρροή του Ιράν μετατρέπουν αυτό το αφήγημα σε ένα καθαρό γεωπολιτικό πυροτέχνημα χωρίς αντίκρισμα.
Ποιο είναι το αφήγημα...
To αφήγημα για τη χρησιμοποίηση της Συρίας ως εναλλακτικής οδού παράκαμψης των Στενών του Hormuz στηρίζεται σε συγκεκριμένες οικονομικές, επιχειρησιακές και διπλωματικές παραμέτρους:
- Η σύσταση της διεθνούς κοινοπραξίας
Πίσω από τη δήλωση πρόθεσης της Ουάσινγκτον βρίσκεται η συγκρότηση μιας επιχειρηματικής κοινοπραξίας.
Στις συζητήσεις για την κατασκευή του νέου αγωγού Basra-Baniyas εμπλέκονται ο αμερικανικός κολοσσός Chevron, η γαλλική TotalEnergies, η καταριανή εταιρεία UCC, καθώς και η κρατική εταιρεία πετρελαίου της Συρίας (Syrian Petroleum Corporation).
- Η ιστορική βάση του αγωγού Kirkuk-Baniyas
Η ιδέα δεν ξεκίνησε από το μηδέν.
Το πλάνο βασίζεται εν μέρει στην αναβίωση του ιστορικού αγωγού Kirkuk-Baniyas, ο οποίος κατασκευάστηκε το 1952.
Ο αγωγός αυτός είχε τεθεί εκτός λειτουργίας το 2003, όταν υπέστη σοβαρές ζημιές από αμερικανικούς βομβαρδισμούς κατά την εισβολή στο Ιράκ, ενώ στη συνέχεια καταστράφηκε περαιτέρω από τη δράση του ISIS.
Τα πρακτικά εμπόδια στο έδαφος
Εκτός από τις στρατιωτικές απειλές, η χερσαία μεταφορά πετρελαίου αντιμετωπίζει άμεσα γραφειοκρατικά και οικονομικά προβλήματα...
- Έλλειψη τραπεζικού συστήματος
Η απουσία επίσημων διατραπεζικών δικτύων μεταξύ Ιράκ και Συρίας αναγκάζει τους εμπόρους να βασίζονται σε ανεπίσημες μεταφορές κεφαλαίων.
- Συχνά κλεισίματα συνόρων
Οι συνεχείς αναταραχές και τα κλεισίματα στα συνοριακά περάσματα προκαλούν καθυστερήσεις στα καραβάνια των βυτιοφόρων.
- Υψηλό κόστος μεταφοράς
Η οδική μεταφορά μέσω ερήμου είναι δαπανηρή, μειώνοντας δραστικά το περιθώριο κέρδους.
- Η χρήση τεχνολογίας για την αστυνόμευση
Λόγω της έλλειψης φυσικής αμυντικής ομπρέλας κατά μήκος των 1.600 χιλιομέτρων, η κοινοπραξία εξετάζει τη χρήση προηγμένων συστημάτων επιτήρησης, συμπεριλαμβανομένων αυτόνομων drones, καθώς και τη συνδρομή αμερικανικών δυνάμεων αεροπορικής υποστήριξης για την προστασία των υποδομών.
Η ρητορική του Λευκού Οίκου και το «πείραμα» των 5.000 βυτιοφόρων
Η εκστρατεία του Donald Trump για την αναδιάρθρωση των ενεργειακών δρόμων της Μέσης Ανατολής ξεκίνησε μετά από δημοσίευμα της The Washington Post σχετικά με τις φιλοδοξίες της νέας ηγεσίας της Συρίας υπό τον Ahmed al-Sharaa να μετατρέψει τα μεσογειακά της παράλια σε εμπορικό κόμβο.
Αντιδρώντας άμεσα, ο Αμερικανός Πρόεδρος έγραψε στο Truth Social στις 3 Σεπτεμβρίου ότι η Συρία αυτοπροτείνεται ως μια σπουδαία εναλλακτική λύση.
Την επομένη, μιλώντας σε δημοσιογράφους από τον Λευκό Οίκο, επέμεινε ότι η στρατηγική σημασία των Στενών εξανεμίζεται ταχύτατα, προειδοποιώντας ότι το Ιράν θα μείνει τελικά με ένα άχρηστο και αδιάφορο πέρασμα.
Το ρεπορτάζ που τράβηξε την προσοχή του Trump περιέγραφε μια εντυπωσιακή προσπάθεια εκμετάλλευσης της σύγκρουσης.
Αυτή τη στιγμή, περίπου 5.000 βυτιοφόρα μεταφέρουν αργό πετρέλαιο ημέρα και νύχτα διανύοντας 1.600 χιλιόμετρα στη συριακή έρημο, συνδέοντας τα διυλιστήρια της Βασόρας στο Ιράκ με το συριακό λιμάνι της Baniyas.
Αυτή η επιχείρηση, που ξεκίνησε τον Απρίλιο ως προσωρινό πείραμα, υποστηρίζεται τώρα από αμερικανικές διπλωματικές πιέσεις για την κατασκευή ενός αγωγού της Chevron, ύψους 5,7 δισεκατομμυρίων δολαρίων, με δυνατότητα μεταφοράς 2 εκατομμυρίων βαρελιών την ημέρα.
Το οικονομικό αδιέξοδο και οι κατεστραμμένες υποδομές
Παρά τον ενθουσιασμό της αμερικανικής διοίκησης, η αντιμετώπιση της Συρίας ως «μαγικής λύσης» προσκρούει σε ανυπέρβλητα εμπόδια.
Ενώ ο Λευκός Οίκος ισχυρίζεται ότι ο αγωγός της Chevron μπορεί να ολοκληρωθεί σε δυόμιση χρόνια, πηγές της πετρελαϊκής βιομηχανίας που επικαλείται το Reuters αποκαλύπτουν ότι ένα τέτοιο έργο απέχει τουλάχιστον τέσσερα με πέντε χρόνια από την ολοκλήρωσή του και το πραγματικό του κόστος θα ξεπεράσει τα 15 δισεκατομμύρια δολάρια.
Οι παλαιές υποδομές της δεκαετίας του '50 στην ανατολική Συρία βρίσκονται σε απόλυτα ερείπια μετά από χρόνια βομβαρδισμών και δολιοφθορών του ISIS, επιβάλλοντας την κατασκευή νέων δικτύων από το μηδέν πάνω σε ναρκοθετημένες εκτάσεις της ερήμου.
Η στρατιωτική ευαλωτότητα και ο ιρανικός δάκτυλος
Παράλληλα, η υπόθεση ότι η Συρία προσφέρει μια «ασφαλή» παράκαμψη αγνοεί τη βασική γεωγραφία και τις στρατιωτικές ισορροπίες της περιοχής.
Τα καραβάνια των φορτηγών κινούνται σήμερα στη συριακή επικράτεια κυρίως επειδή η Τεχεράνη επιτρέπει στο γειτονικό Ιράκ να διατηρεί μια κερδοφόρα οδό εξαγωγών.
Αν οι εχθροπραξίες γενικευτούν, το Ιράν διαθέτει την άμεση επιχειρησιακή ικανότητα να σφραγίσει τον συριακό διάδρομο ακαριαία, ακυρώνοντας κάθε προσπάθεια μεταφοράς.
Αντίθετα με τα Στενά του Hormuz, όπου οι ΗΠΑ και οι ένοπλες μοναρχίες του Κόλπου διατηρούν εξελιγμένες ομπρέλες αεράμυνας, ένας σταθερός αγωγός 1.600 χιλιομέτρων που διασχίζει το δυτικό Ιράκ και την ανατολική Συρία θα παραμείνει παντελώς απρόστατευτος.
Θα διασχίζει περιοχές όπου κυριαρχούν φιλοϊρανικές πολιτοφυλακές και ενεργοί θύλακες του ISIS, αποτελώντας έναν εξαιρετικά εύκολο στόχο για ιρανικούς βαλλιστικούς πυραύλους, drones αυτοκτονίας ή δολιοφθορές στο έδαφος.
Στρατηγικά και εφοδιαστικά, η Συρία αδυνατεί να αντικαταστήσει τους τεράστιους ναυτιλιακούς όγκους των Στενών του Hormuz.
Προβάλλοντας το συριακό εγχείρημα ως μια επικείμενη εναλλακτική, ο Donald Trump επιχειρεί απλώς να διοχετεύσει στις αγορές ένα καθησυχαστικό αφήγημα οικονομικής σταθερότητας, το οποίο όμως οι ειδικοί της ενέργειας απορρίπτουν ως μια εντελώς ανεφάρμοστη φαντασίωση.
www.bankingnews.gr
Ωστόσο, οι τεχνικές πραγματικότητες, το δυσθεώρητο οικονομικό κόστος και η απόλυτη στρατιωτική έκθεση της Συρίας στην επιρροή του Ιράν μετατρέπουν αυτό το αφήγημα σε ένα καθαρό γεωπολιτικό πυροτέχνημα χωρίς αντίκρισμα.
Ποιο είναι το αφήγημα...
To αφήγημα για τη χρησιμοποίηση της Συρίας ως εναλλακτικής οδού παράκαμψης των Στενών του Hormuz στηρίζεται σε συγκεκριμένες οικονομικές, επιχειρησιακές και διπλωματικές παραμέτρους:
- Η σύσταση της διεθνούς κοινοπραξίας
Πίσω από τη δήλωση πρόθεσης της Ουάσινγκτον βρίσκεται η συγκρότηση μιας επιχειρηματικής κοινοπραξίας.
Στις συζητήσεις για την κατασκευή του νέου αγωγού Basra-Baniyas εμπλέκονται ο αμερικανικός κολοσσός Chevron, η γαλλική TotalEnergies, η καταριανή εταιρεία UCC, καθώς και η κρατική εταιρεία πετρελαίου της Συρίας (Syrian Petroleum Corporation).
- Η ιστορική βάση του αγωγού Kirkuk-Baniyas
Η ιδέα δεν ξεκίνησε από το μηδέν.
Το πλάνο βασίζεται εν μέρει στην αναβίωση του ιστορικού αγωγού Kirkuk-Baniyas, ο οποίος κατασκευάστηκε το 1952.
Ο αγωγός αυτός είχε τεθεί εκτός λειτουργίας το 2003, όταν υπέστη σοβαρές ζημιές από αμερικανικούς βομβαρδισμούς κατά την εισβολή στο Ιράκ, ενώ στη συνέχεια καταστράφηκε περαιτέρω από τη δράση του ISIS.
Τα πρακτικά εμπόδια στο έδαφος
Εκτός από τις στρατιωτικές απειλές, η χερσαία μεταφορά πετρελαίου αντιμετωπίζει άμεσα γραφειοκρατικά και οικονομικά προβλήματα...
- Έλλειψη τραπεζικού συστήματος
Η απουσία επίσημων διατραπεζικών δικτύων μεταξύ Ιράκ και Συρίας αναγκάζει τους εμπόρους να βασίζονται σε ανεπίσημες μεταφορές κεφαλαίων.
- Συχνά κλεισίματα συνόρων
Οι συνεχείς αναταραχές και τα κλεισίματα στα συνοριακά περάσματα προκαλούν καθυστερήσεις στα καραβάνια των βυτιοφόρων.
- Υψηλό κόστος μεταφοράς
Η οδική μεταφορά μέσω ερήμου είναι δαπανηρή, μειώνοντας δραστικά το περιθώριο κέρδους.
- Η χρήση τεχνολογίας για την αστυνόμευση
Λόγω της έλλειψης φυσικής αμυντικής ομπρέλας κατά μήκος των 1.600 χιλιομέτρων, η κοινοπραξία εξετάζει τη χρήση προηγμένων συστημάτων επιτήρησης, συμπεριλαμβανομένων αυτόνομων drones, καθώς και τη συνδρομή αμερικανικών δυνάμεων αεροπορικής υποστήριξης για την προστασία των υποδομών.
Η ρητορική του Λευκού Οίκου και το «πείραμα» των 5.000 βυτιοφόρων
Η εκστρατεία του Donald Trump για την αναδιάρθρωση των ενεργειακών δρόμων της Μέσης Ανατολής ξεκίνησε μετά από δημοσίευμα της The Washington Post σχετικά με τις φιλοδοξίες της νέας ηγεσίας της Συρίας υπό τον Ahmed al-Sharaa να μετατρέψει τα μεσογειακά της παράλια σε εμπορικό κόμβο.
Αντιδρώντας άμεσα, ο Αμερικανός Πρόεδρος έγραψε στο Truth Social στις 3 Σεπτεμβρίου ότι η Συρία αυτοπροτείνεται ως μια σπουδαία εναλλακτική λύση.
Την επομένη, μιλώντας σε δημοσιογράφους από τον Λευκό Οίκο, επέμεινε ότι η στρατηγική σημασία των Στενών εξανεμίζεται ταχύτατα, προειδοποιώντας ότι το Ιράν θα μείνει τελικά με ένα άχρηστο και αδιάφορο πέρασμα.
Το ρεπορτάζ που τράβηξε την προσοχή του Trump περιέγραφε μια εντυπωσιακή προσπάθεια εκμετάλλευσης της σύγκρουσης.
Αυτή τη στιγμή, περίπου 5.000 βυτιοφόρα μεταφέρουν αργό πετρέλαιο ημέρα και νύχτα διανύοντας 1.600 χιλιόμετρα στη συριακή έρημο, συνδέοντας τα διυλιστήρια της Βασόρας στο Ιράκ με το συριακό λιμάνι της Baniyas.
Αυτή η επιχείρηση, που ξεκίνησε τον Απρίλιο ως προσωρινό πείραμα, υποστηρίζεται τώρα από αμερικανικές διπλωματικές πιέσεις για την κατασκευή ενός αγωγού της Chevron, ύψους 5,7 δισεκατομμυρίων δολαρίων, με δυνατότητα μεταφοράς 2 εκατομμυρίων βαρελιών την ημέρα.
Το οικονομικό αδιέξοδο και οι κατεστραμμένες υποδομές
Παρά τον ενθουσιασμό της αμερικανικής διοίκησης, η αντιμετώπιση της Συρίας ως «μαγικής λύσης» προσκρούει σε ανυπέρβλητα εμπόδια.
Ενώ ο Λευκός Οίκος ισχυρίζεται ότι ο αγωγός της Chevron μπορεί να ολοκληρωθεί σε δυόμιση χρόνια, πηγές της πετρελαϊκής βιομηχανίας που επικαλείται το Reuters αποκαλύπτουν ότι ένα τέτοιο έργο απέχει τουλάχιστον τέσσερα με πέντε χρόνια από την ολοκλήρωσή του και το πραγματικό του κόστος θα ξεπεράσει τα 15 δισεκατομμύρια δολάρια.
Οι παλαιές υποδομές της δεκαετίας του '50 στην ανατολική Συρία βρίσκονται σε απόλυτα ερείπια μετά από χρόνια βομβαρδισμών και δολιοφθορών του ISIS, επιβάλλοντας την κατασκευή νέων δικτύων από το μηδέν πάνω σε ναρκοθετημένες εκτάσεις της ερήμου.
Η στρατιωτική ευαλωτότητα και ο ιρανικός δάκτυλος
Παράλληλα, η υπόθεση ότι η Συρία προσφέρει μια «ασφαλή» παράκαμψη αγνοεί τη βασική γεωγραφία και τις στρατιωτικές ισορροπίες της περιοχής.
Τα καραβάνια των φορτηγών κινούνται σήμερα στη συριακή επικράτεια κυρίως επειδή η Τεχεράνη επιτρέπει στο γειτονικό Ιράκ να διατηρεί μια κερδοφόρα οδό εξαγωγών.
Αν οι εχθροπραξίες γενικευτούν, το Ιράν διαθέτει την άμεση επιχειρησιακή ικανότητα να σφραγίσει τον συριακό διάδρομο ακαριαία, ακυρώνοντας κάθε προσπάθεια μεταφοράς.
Αντίθετα με τα Στενά του Hormuz, όπου οι ΗΠΑ και οι ένοπλες μοναρχίες του Κόλπου διατηρούν εξελιγμένες ομπρέλες αεράμυνας, ένας σταθερός αγωγός 1.600 χιλιομέτρων που διασχίζει το δυτικό Ιράκ και την ανατολική Συρία θα παραμείνει παντελώς απρόστατευτος.
Θα διασχίζει περιοχές όπου κυριαρχούν φιλοϊρανικές πολιτοφυλακές και ενεργοί θύλακες του ISIS, αποτελώντας έναν εξαιρετικά εύκολο στόχο για ιρανικούς βαλλιστικούς πυραύλους, drones αυτοκτονίας ή δολιοφθορές στο έδαφος.
Στρατηγικά και εφοδιαστικά, η Συρία αδυνατεί να αντικαταστήσει τους τεράστιους ναυτιλιακούς όγκους των Στενών του Hormuz.
Προβάλλοντας το συριακό εγχείρημα ως μια επικείμενη εναλλακτική, ο Donald Trump επιχειρεί απλώς να διοχετεύσει στις αγορές ένα καθησυχαστικό αφήγημα οικονομικής σταθερότητας, το οποίο όμως οι ειδικοί της ενέργειας απορρίπτουν ως μια εντελώς ανεφάρμοστη φαντασίωση.
www.bankingnews.gr
Σχόλια αναγνωστών