Ο πόλεμος των τρένων: Γιατί η Ρωσία χτυπά πλέον την αχίλλειο πτέρνα της ουκρανικής πολεμικής μηχανής
Πίσω από τις καθημερινές ανακοινώσεις για drones, πυραύλους και πλήγματα σε σιδηροδρομικές εγκαταστάσεις της Ουκρανίας εξελίσσεται μια μάχη πολύ μεγαλύτερης στρατηγικής σημασίας: η προσπάθεια της Ρωσίας να πλήξει το σύστημα μεταφορών πάνω στο οποίο στηρίζεται σε μεγάλο βαθμό η ουκρανική οικονομία, αλλά και η στρατιωτική εφοδιαστική της χώρας.
Τα στοιχεία που δημοσιοποίησε το Politico είναι εντυπωσιακά.
Από το 2022 περισσότεροι από 500 ουκρανικοί σιδηροδρομικοί κινητήρες έχουν καταστραφεί ή υποστεί ζημιές, ενώ πάνω από το 60% αυτών των απωλειών καταγράφηκε μέσα στους τελευταίους οκτώ μήνες.
Σύμφωνα με τα ίδια στοιχεία, η Ukrzaliznytsia χάνει πλέον κατά μέσο όρο 37 έως 40 μηχανές τον μήνα.
Οι αριθμοί αποκαλύπτουν ότι δεν πρόκειται για περιστασιακές επιδρομές, αλλά για μια αυξανόμενης έντασης εκστρατεία κατά των μεταφορών.
Η Μόσχα δεν το κρύβει.
Το ρωσικό υπουργείο Άμυνας έχει επανειλημμένα ανακοινώσει πλήγματα σε σιδηροδρομικές υποδομές, μηχανές και συρμούς που χρησιμοποιούνται για τη μεταφορά στρατιωτικού υλικού και δυτικών όπλων προς τις ουκρανικές δυνάμεις.
Τον Αύγουστο ανέφερε χαρακτηριστικά ότι τα συστηματικά πλήγματα σε σιδηροδρομικές εγκαταστάσεις και κινητήρες έχουν σκοπό να διαταράξουν την εφοδιαστική των ουκρανικών ενόπλων δυνάμεων.
Εδώ ακριβώς βρίσκεται το κέντρο της ρωσικής στρατηγικής.
Από τον πόλεμο φθοράς στον πόλεμο της εφοδιαστικής
Ένας σύγχρονος στρατός δεν πολεμά μόνο με άρματα, πυροβολικό και drones.
Πολεμά με καύσιμα, πυρομαχικά, ανταλλακτικά, προσωπικό και μια αδιάκοπη αλυσίδα μεταφορών που πρέπει να λειτουργεί πίσω από το μέτωπο.
Στην περίπτωση της Ουκρανίας, ο σιδηρόδρομος έχει αποκτήσει εξαιρετικά μεγάλη σημασία.
Το ίδιο το ευρωπαϊκό και ουκρανικό αφήγημα τον παρουσιάζει ως κρίσιμη υποδομή τόσο για την οικονομία και τις εξαγωγές όσο και για τη μετακίνηση πληθυσμού και αγαθών.
Η Ευρωπαϊκή Τράπεζα για την Ανασυγκρότηση και την Ανάπτυξη χαρακτηρίζει την Ukrzaliznytsia μία από τις σημαντικότερες στρατηγικές επιχειρήσεις της Ουκρανίας, με δίκτυο περίπου 20.000 χιλιομέτρων.
Ακριβώς αυτή η πολυχρηστικότητα δημιουργεί όμως και τη βασική διαφωνία γύρω από τα ρωσικά πλήγματα.
Στο στόχαστρο τα στρατιωτικά φορτία
Η ρωσική πλευρά υποστηρίζει ότι επιτίθεται στο στρατιωτικό σκέλος του δικτύου.
Στις 14 Σεπτεμβρίου, για παράδειγμα, το ρωσικό υπουργείο Άμυνας ανέφερε πλήγματα σε μηχανές και στρατιωτικούς συρμούς που μετέφεραν εφόδια σε διάφορες περιοχές.
Στις 15 Σεπτεμβρίου ανακοίνωσε ότι συνεχίζονταν επιθέσεις σε σιδηροδρομικές υποδομές στη δυτική Ουκρανία, οι οποίες, σύμφωνα με τη Μόσχα, χρησιμοποιούνται για τη μεταφορά στρατιωτικών φορτίων από ευρωπαϊκές χώρες.
Το Κίεβο, αντίθετα, υποστηρίζει ότι η εκστρατεία έχει ευρύτερο στόχο: την απομόνωση περιοχών κοντά στο μέτωπο, την οικονομική παράλυση και την άσκηση ψυχολογικής πίεσης στον πληθυσμό.
Ο επικεφαλής της Ukrzaliznytsia, Oleksandr Pertsovskyi, υποστηρίζει ότι οι ρωσικές επιθέσεις επιχειρούν να δημιουργήσουν φόβο και να δυσχεράνουν τη ζωή των κοινοτήτων που ήδη βρίσκονται υπό τεράστια πίεση.
Η εικόνα επομένως είναι πιο σύνθετη από το απλό δίπολο «στρατιωτικός ή πολιτικός στόχος».
Το ίδιο σιδηροδρομικό σύστημα που μεταφέρει επιβάτες, εκτοπισμένους και εμπορεύματα μπορεί επίσης να εξυπηρετεί στρατιωτικές μεταφορές.
Αυτό είναι και το βασικό επιχείρημα που επικαλείται η Μόσχα για την επιλογή των συγκεκριμένων στόχων.
Η νέα τεχνολογία αλλάζει το παιχνίδι
Το σημαντικότερο ίσως στοιχείο της τελευταίας περιόδου είναι ότι drones και πύραυλοι της Ρωσίας εμφανίζονται πλέον ικανά να κυνηγούν όχι μόνο σταθερές εγκαταστάσεις αλλά και κινούμενους συρμούς.
Σύμφωνα με τον Oleksandr Pertsovskyi, η αλλαγή έγινε ιδιαίτερα αισθητή από το φθινόπωρο του 2025, όταν άρχισε να χρησιμοποιείται τεχνολογία δικτυωμένων κεραιών και αναμεταδοτών.
Με αυτήν, τα drones μπορούν να διατηρούν επικοινωνία μεταξύ τους ή με επίγειους σταθμούς στη Λευκορωσία και σε εδάφη υπό ρωσικό έλεγχο, περιορίζοντας την αποτελεσματικότητα των ουκρανικών ηλεκτρονικών αντιμέτρων.
Αυτό αλλάζει ουσιαστικά τη φύση της απειλής.
Ένας σταθμός, μια αποθήκη ή ένας υποσταθμός είναι προβλέψιμος στόχος.
Ένα τρένο που κινείται με μεγάλη ταχύτητα όχι.
Η δυνατότητα παρακολούθησης και προσβολής κινούμενων μηχανών δίνει στη ρωσική πλευρά τη δυνατότητα να μεταφέρει την πίεση από την ίδια τη γραμμή στις μηχανές που αποτελούν το ακριβότερο και δυσκολότερα αντικαταστάσιμο τμήμα του συστήματος.
Και εδώ βρίσκεται ίσως το μεγαλύτερο πρόβλημα για το Κίεβο.
Οι 500 χαμένες μηχανές δεν αντικαθίστανται εύκολα
Η Ουκρανία μπορεί να επισκευάσει γραμμές.
Μπορεί να αντικαταστήσει στρωτήρες, καλώδια ή μικρότερες εγκαταστάσεις.
Οι μηχανές όμως είναι διαφορετική υπόθεση.
Το ουκρανικό σιδηροδρομικό δίκτυο χρησιμοποιεί κατά κύριο λόγο εύρος γραμμής 1.520 χιλιοστών, ενώ το ευρωπαϊκό πρότυπο είναι 1.435 χιλιοστά.
Η διαφορά αυτή αποτελεί εδώ και χρόνια ένα από τα βασικά τεχνικά εμπόδια στη σιδηροδρομική σύνδεση Ουκρανίας και Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Αυτό σημαίνει ότι η Ευρώπη δεν μπορεί απλώς να ανοίξει τις αποθήκες της και να στείλει οποιαδήποτε διαθέσιμη μηχανή.
Χώρες όπως η Λιθουανία διαθέτουν ακόμη σημαντικό δίκτυο εύρους 1.520 χιλιοστών, ενώ το Κίεβο έχει ήδη συζητήσει μαζί της την πιθανή μεταφορά κινητήρων προς την Ukrzaliznytsia.
Παράλληλα, η Ουκρανία προσπαθεί σταδιακά να συνδεθεί με το ευρωπαϊκό σύστημα των 1.435 χιλιοστών.
Τον Σεπτέμβριο του 2025 τέθηκε σε λειτουργία η νέα γραμμή μεταξύ Uzhhorod και Chop, ενώ έχουν σχεδιαστεί μεγαλύτερα έργα μετατροπής προς Lviv και άλλες δυτικές περιοχές.
Αυτά όμως είναι έργα ετών.
Ο πόλεμος εξελίσσεται σε χρόνο ημερών και εβδομάδων.
Η αριθμητική της φθοράς
Γι' αυτό και η πραγματική σημασία των 37 έως 40 μηχανών τον μήνα δεν βρίσκεται μόνο στον απόλυτο αριθμό.
Βρίσκεται στην αναλογία ανάμεσα στον ρυθμό καταστροφής και στον ρυθμό αντικατάστασης.
Η Ukrzaliznytsia χρειάζεται ανταλλακτικά, εξειδικευμένο προσωπικό και χρηματοδότηση για επισκευές, την ώρα που η δυτική οικονομική βοήθεια επιχειρεί να καλύψει ένα συνεχώς διευρυνόμενο κενό.
Η EBRD έχει ήδη χρηματοδοτήσει την αγορά νέων ηλεκτρικών μηχανών, μεταξύ άλλων μέσω δανείου 300 εκατ. ευρώ και πρόσθετης στήριξης που διαχειρίζεται η Παγκόσμια Τράπεζα.
Ωστόσο, ακόμη και η εισροή εκατοντάδων εκατομμυρίων δεν αλλάζει ένα βασικό στρατιωτικό δεδομένο: εάν ένας αντίπαλος μπορεί να καταστρέφει κρίσιμο υλικό ταχύτερα από όσο αυτό επισκευάζεται ή αντικαθίσταται, δημιουργεί σωρευτική πίεση στο σύστημα.
Αυτή είναι η κλασική λογική του πολέμου φθοράς.
Η Ρωσία δεν χρειάζεται απαραίτητα να σταματήσει ολόκληρο το ουκρανικό σιδηροδρομικό δίκτυο.
Από στρατιωτική άποψη, αρκεί να αυξήσει σταθερά το κόστος λειτουργίας του, να επιμηκύνει τους χρόνους μεταφοράς, να απαιτεί περισσότερα μέσα προστασίας και επισκευής και να αναγκάζει το Κίεβο και τους Ευρωπαίους εταίρους του να διοχετεύουν συνεχώς νέους πόρους σε μια υποδομή που βρίσκεται υπό επαναλαμβανόμενη επίθεση.
Το πραγματικό μέτωπο βρίσκεται και πίσω από τις γραμμές
Οι τελευταίες εξελίξεις δείχνουν ότι ο πόλεμος στην Ουκρανία έχει περάσει σε μια φάση όπου η εφοδιαστική υποδομή αποκτά σχεδόν την ίδια σημασία με την πρώτη γραμμή.
Για τη Μόσχα, τα τρένα αποτελούν μέρος του μηχανισμού που επιτρέπει στην Ουκρανία να συνεχίζει τον πόλεμο και να απορροφά στρατιωτική βοήθεια από τη Δύση.
Για το Κίεβο, το ίδιο δίκτυο είναι ταυτόχρονα οικονομική αρτηρία και ζωτικής σημασίας μέσο μεταφοράς του πληθυσμού.
Αυτές οι δύο πραγματικότητες συνυπάρχουν.
Και πίσω από τη συζήτηση για κάθε μεμονωμένο πλήγμα διαμορφώνεται ένα πολύ μεγαλύτερο ερώτημα: πόσο γρήγορα μπορεί η Ρωσία να προκαλεί φθορά και πόσο γρήγορα μπορούν η Ουκρανία και οι ευρωπαίοι υποστηρικτές της να την αποκαθιστούν;
Με περισσότερους από 500 κινητήρες ήδη κατεστραμμένους ή πληγέντες και με τον σημερινό ρυθμό απωλειών να μετριέται σε δεκάδες μηχανές κάθε μήνα, αυτή η αναμέτρηση έχει πάψει να είναι απλώς υπόθεση σιδηροδρόμων.
Είναι πλέον μια μάχη βιομηχανικής αντοχής, τεχνολογικής προσαρμογής και εφοδιαστικής.
Και όπως έχει αποδείξει επανειλημμένα η στρατιωτική ιστορία, όταν ένας πόλεμος μετατρέπεται σε αγώνα αντοχής, η δυνατότητα να μεταφέρεις όπλα, ανθρώπους και εφόδια εκεί όπου χρειάζονται —και όταν χρειάζονται— μπορεί να αποδειχθεί εξίσου καθοριστική με τα ίδια τα όπλα.
www.bankingnews.gr
Τα στοιχεία που δημοσιοποίησε το Politico είναι εντυπωσιακά.
Από το 2022 περισσότεροι από 500 ουκρανικοί σιδηροδρομικοί κινητήρες έχουν καταστραφεί ή υποστεί ζημιές, ενώ πάνω από το 60% αυτών των απωλειών καταγράφηκε μέσα στους τελευταίους οκτώ μήνες.
Σύμφωνα με τα ίδια στοιχεία, η Ukrzaliznytsia χάνει πλέον κατά μέσο όρο 37 έως 40 μηχανές τον μήνα.
Οι αριθμοί αποκαλύπτουν ότι δεν πρόκειται για περιστασιακές επιδρομές, αλλά για μια αυξανόμενης έντασης εκστρατεία κατά των μεταφορών.
Η Μόσχα δεν το κρύβει.
Το ρωσικό υπουργείο Άμυνας έχει επανειλημμένα ανακοινώσει πλήγματα σε σιδηροδρομικές υποδομές, μηχανές και συρμούς που χρησιμοποιούνται για τη μεταφορά στρατιωτικού υλικού και δυτικών όπλων προς τις ουκρανικές δυνάμεις.
Τον Αύγουστο ανέφερε χαρακτηριστικά ότι τα συστηματικά πλήγματα σε σιδηροδρομικές εγκαταστάσεις και κινητήρες έχουν σκοπό να διαταράξουν την εφοδιαστική των ουκρανικών ενόπλων δυνάμεων.
Εδώ ακριβώς βρίσκεται το κέντρο της ρωσικής στρατηγικής.
Από τον πόλεμο φθοράς στον πόλεμο της εφοδιαστικής
Ένας σύγχρονος στρατός δεν πολεμά μόνο με άρματα, πυροβολικό και drones.
Πολεμά με καύσιμα, πυρομαχικά, ανταλλακτικά, προσωπικό και μια αδιάκοπη αλυσίδα μεταφορών που πρέπει να λειτουργεί πίσω από το μέτωπο.
Στην περίπτωση της Ουκρανίας, ο σιδηρόδρομος έχει αποκτήσει εξαιρετικά μεγάλη σημασία.
Το ίδιο το ευρωπαϊκό και ουκρανικό αφήγημα τον παρουσιάζει ως κρίσιμη υποδομή τόσο για την οικονομία και τις εξαγωγές όσο και για τη μετακίνηση πληθυσμού και αγαθών.
Η Ευρωπαϊκή Τράπεζα για την Ανασυγκρότηση και την Ανάπτυξη χαρακτηρίζει την Ukrzaliznytsia μία από τις σημαντικότερες στρατηγικές επιχειρήσεις της Ουκρανίας, με δίκτυο περίπου 20.000 χιλιομέτρων.
Ακριβώς αυτή η πολυχρηστικότητα δημιουργεί όμως και τη βασική διαφωνία γύρω από τα ρωσικά πλήγματα.
Στο στόχαστρο τα στρατιωτικά φορτία
Η ρωσική πλευρά υποστηρίζει ότι επιτίθεται στο στρατιωτικό σκέλος του δικτύου.
Στις 14 Σεπτεμβρίου, για παράδειγμα, το ρωσικό υπουργείο Άμυνας ανέφερε πλήγματα σε μηχανές και στρατιωτικούς συρμούς που μετέφεραν εφόδια σε διάφορες περιοχές.
Στις 15 Σεπτεμβρίου ανακοίνωσε ότι συνεχίζονταν επιθέσεις σε σιδηροδρομικές υποδομές στη δυτική Ουκρανία, οι οποίες, σύμφωνα με τη Μόσχα, χρησιμοποιούνται για τη μεταφορά στρατιωτικών φορτίων από ευρωπαϊκές χώρες.
Το Κίεβο, αντίθετα, υποστηρίζει ότι η εκστρατεία έχει ευρύτερο στόχο: την απομόνωση περιοχών κοντά στο μέτωπο, την οικονομική παράλυση και την άσκηση ψυχολογικής πίεσης στον πληθυσμό.
Ο επικεφαλής της Ukrzaliznytsia, Oleksandr Pertsovskyi, υποστηρίζει ότι οι ρωσικές επιθέσεις επιχειρούν να δημιουργήσουν φόβο και να δυσχεράνουν τη ζωή των κοινοτήτων που ήδη βρίσκονται υπό τεράστια πίεση.
Η εικόνα επομένως είναι πιο σύνθετη από το απλό δίπολο «στρατιωτικός ή πολιτικός στόχος».
Το ίδιο σιδηροδρομικό σύστημα που μεταφέρει επιβάτες, εκτοπισμένους και εμπορεύματα μπορεί επίσης να εξυπηρετεί στρατιωτικές μεταφορές.
Αυτό είναι και το βασικό επιχείρημα που επικαλείται η Μόσχα για την επιλογή των συγκεκριμένων στόχων.
Η νέα τεχνολογία αλλάζει το παιχνίδι
Το σημαντικότερο ίσως στοιχείο της τελευταίας περιόδου είναι ότι drones και πύραυλοι της Ρωσίας εμφανίζονται πλέον ικανά να κυνηγούν όχι μόνο σταθερές εγκαταστάσεις αλλά και κινούμενους συρμούς.
Σύμφωνα με τον Oleksandr Pertsovskyi, η αλλαγή έγινε ιδιαίτερα αισθητή από το φθινόπωρο του 2025, όταν άρχισε να χρησιμοποιείται τεχνολογία δικτυωμένων κεραιών και αναμεταδοτών.
Με αυτήν, τα drones μπορούν να διατηρούν επικοινωνία μεταξύ τους ή με επίγειους σταθμούς στη Λευκορωσία και σε εδάφη υπό ρωσικό έλεγχο, περιορίζοντας την αποτελεσματικότητα των ουκρανικών ηλεκτρονικών αντιμέτρων.
Αυτό αλλάζει ουσιαστικά τη φύση της απειλής.
Ένας σταθμός, μια αποθήκη ή ένας υποσταθμός είναι προβλέψιμος στόχος.
Ένα τρένο που κινείται με μεγάλη ταχύτητα όχι.
Η δυνατότητα παρακολούθησης και προσβολής κινούμενων μηχανών δίνει στη ρωσική πλευρά τη δυνατότητα να μεταφέρει την πίεση από την ίδια τη γραμμή στις μηχανές που αποτελούν το ακριβότερο και δυσκολότερα αντικαταστάσιμο τμήμα του συστήματος.
Και εδώ βρίσκεται ίσως το μεγαλύτερο πρόβλημα για το Κίεβο.
Οι 500 χαμένες μηχανές δεν αντικαθίστανται εύκολα
Η Ουκρανία μπορεί να επισκευάσει γραμμές.
Μπορεί να αντικαταστήσει στρωτήρες, καλώδια ή μικρότερες εγκαταστάσεις.
Οι μηχανές όμως είναι διαφορετική υπόθεση.
Το ουκρανικό σιδηροδρομικό δίκτυο χρησιμοποιεί κατά κύριο λόγο εύρος γραμμής 1.520 χιλιοστών, ενώ το ευρωπαϊκό πρότυπο είναι 1.435 χιλιοστά.
Η διαφορά αυτή αποτελεί εδώ και χρόνια ένα από τα βασικά τεχνικά εμπόδια στη σιδηροδρομική σύνδεση Ουκρανίας και Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Αυτό σημαίνει ότι η Ευρώπη δεν μπορεί απλώς να ανοίξει τις αποθήκες της και να στείλει οποιαδήποτε διαθέσιμη μηχανή.
Χώρες όπως η Λιθουανία διαθέτουν ακόμη σημαντικό δίκτυο εύρους 1.520 χιλιοστών, ενώ το Κίεβο έχει ήδη συζητήσει μαζί της την πιθανή μεταφορά κινητήρων προς την Ukrzaliznytsia.
Παράλληλα, η Ουκρανία προσπαθεί σταδιακά να συνδεθεί με το ευρωπαϊκό σύστημα των 1.435 χιλιοστών.
Τον Σεπτέμβριο του 2025 τέθηκε σε λειτουργία η νέα γραμμή μεταξύ Uzhhorod και Chop, ενώ έχουν σχεδιαστεί μεγαλύτερα έργα μετατροπής προς Lviv και άλλες δυτικές περιοχές.
Αυτά όμως είναι έργα ετών.
Ο πόλεμος εξελίσσεται σε χρόνο ημερών και εβδομάδων.
Η αριθμητική της φθοράς
Γι' αυτό και η πραγματική σημασία των 37 έως 40 μηχανών τον μήνα δεν βρίσκεται μόνο στον απόλυτο αριθμό.
Βρίσκεται στην αναλογία ανάμεσα στον ρυθμό καταστροφής και στον ρυθμό αντικατάστασης.
Η Ukrzaliznytsia χρειάζεται ανταλλακτικά, εξειδικευμένο προσωπικό και χρηματοδότηση για επισκευές, την ώρα που η δυτική οικονομική βοήθεια επιχειρεί να καλύψει ένα συνεχώς διευρυνόμενο κενό.
Η EBRD έχει ήδη χρηματοδοτήσει την αγορά νέων ηλεκτρικών μηχανών, μεταξύ άλλων μέσω δανείου 300 εκατ. ευρώ και πρόσθετης στήριξης που διαχειρίζεται η Παγκόσμια Τράπεζα.
Ωστόσο, ακόμη και η εισροή εκατοντάδων εκατομμυρίων δεν αλλάζει ένα βασικό στρατιωτικό δεδομένο: εάν ένας αντίπαλος μπορεί να καταστρέφει κρίσιμο υλικό ταχύτερα από όσο αυτό επισκευάζεται ή αντικαθίσταται, δημιουργεί σωρευτική πίεση στο σύστημα.
Αυτή είναι η κλασική λογική του πολέμου φθοράς.
Η Ρωσία δεν χρειάζεται απαραίτητα να σταματήσει ολόκληρο το ουκρανικό σιδηροδρομικό δίκτυο.
Από στρατιωτική άποψη, αρκεί να αυξήσει σταθερά το κόστος λειτουργίας του, να επιμηκύνει τους χρόνους μεταφοράς, να απαιτεί περισσότερα μέσα προστασίας και επισκευής και να αναγκάζει το Κίεβο και τους Ευρωπαίους εταίρους του να διοχετεύουν συνεχώς νέους πόρους σε μια υποδομή που βρίσκεται υπό επαναλαμβανόμενη επίθεση.
Το πραγματικό μέτωπο βρίσκεται και πίσω από τις γραμμές
Οι τελευταίες εξελίξεις δείχνουν ότι ο πόλεμος στην Ουκρανία έχει περάσει σε μια φάση όπου η εφοδιαστική υποδομή αποκτά σχεδόν την ίδια σημασία με την πρώτη γραμμή.
Για τη Μόσχα, τα τρένα αποτελούν μέρος του μηχανισμού που επιτρέπει στην Ουκρανία να συνεχίζει τον πόλεμο και να απορροφά στρατιωτική βοήθεια από τη Δύση.
Για το Κίεβο, το ίδιο δίκτυο είναι ταυτόχρονα οικονομική αρτηρία και ζωτικής σημασίας μέσο μεταφοράς του πληθυσμού.
Αυτές οι δύο πραγματικότητες συνυπάρχουν.
Και πίσω από τη συζήτηση για κάθε μεμονωμένο πλήγμα διαμορφώνεται ένα πολύ μεγαλύτερο ερώτημα: πόσο γρήγορα μπορεί η Ρωσία να προκαλεί φθορά και πόσο γρήγορα μπορούν η Ουκρανία και οι ευρωπαίοι υποστηρικτές της να την αποκαθιστούν;
Με περισσότερους από 500 κινητήρες ήδη κατεστραμμένους ή πληγέντες και με τον σημερινό ρυθμό απωλειών να μετριέται σε δεκάδες μηχανές κάθε μήνα, αυτή η αναμέτρηση έχει πάψει να είναι απλώς υπόθεση σιδηροδρόμων.
Είναι πλέον μια μάχη βιομηχανικής αντοχής, τεχνολογικής προσαρμογής και εφοδιαστικής.
Και όπως έχει αποδείξει επανειλημμένα η στρατιωτική ιστορία, όταν ένας πόλεμος μετατρέπεται σε αγώνα αντοχής, η δυνατότητα να μεταφέρεις όπλα, ανθρώπους και εφόδια εκεί όπου χρειάζονται —και όταν χρειάζονται— μπορεί να αποδειχθεί εξίσου καθοριστική με τα ίδια τα όπλα.
www.bankingnews.gr
Σχόλια αναγνωστών