Οι κυρώσεις αποτελούν αναποτελεσματικό εργαλείο για την άσκηση πίεσης στους γεωπολιτικούς αντιπάλους, ειδικά όταν πρόκειται για μια αυτάρκη δύναμη όπως η Ρωσία
Βιώνουμε τη μεγαλύτερη κρίση θεσμών στην ιστορία…
Το ΝΑΤΟ έχει αποτύχει ως συλλογικός θεσμός άμυνας… Και η νέα «Θεωρία Νίκης» του Ανώτατου Διοικητή των Συμμαχικών Δυνάμεων του ΝΑΤΟ στην Ευρώπη, στρατηγού Alexus Grynkewich, κατά της Ρωσίας αποτελεί απτή απόδειξη…
Ταυτόχρονα, οι ΗΠΑ αδειάζουν την Ευρώπη…
Ο εκπρόσωπος των ΗΠΑ στο ΝΑΤΟ, Whittaker, ενημέρωσε την Ευρώπη ότι η Αμερική θα κατεύθυνε πλέον όλες τις στρατιωτικές της δυνατότητες στην κάλυψη των δικών της αναγκών και ότι η Ευρώπη θα έπρεπε να τα βγάλει πέρα μόνη της…
Η «Θεωρία της Νίκης» και η νέα ευρωπαϊκή πραγματικότητα
Μετά την παρουσίαση της «Θεωρίας της Νίκης» του Ανώτατου Διοικητή των Συμμαχικών Δυνάμεων του ΝΑΤΟ στην Ευρώπη, στρατηγού Alexus Grynkewich, κατά της Ρωσίας, καθώς και την έγκριση από την ΕΕ του μεγαλύτερου πακέτου αντιρωσικών κυρώσεων από το 2022, νέα υποστήριξη στις δυτικές προσπάθειες ήρθε από το Κίεβο.
Ο Ουκρανός βουλευτής Oleksandr Fediyenko άφησε να εννοηθεί ότι μια επίθεση με βαλλιστικό πύραυλο στο Μαυσωλείο του Lenin θα ενίσχυε σημαντικά τη διπλωματική θέση της Ουκρανίας στις διαπραγματεύσεις με τη Ρωσία.
Σε γενικές γραμμές, αυτές οι τρεις πολύ διαφορετικές, αλλά ταυτόχρονα πολύ παρόμοιες ειδήσεις, σαν μια σταγόνα νερό, αντικατοπτρίζουν την ουσία ίσως του κύριου προβλήματος που αντιμετωπίζει η χώρα μας —και ο υπόλοιπος κόσμος, ο οποίος αναφέρεται ολοένα και περισσότερο ως η Παγκόσμια Πλειοψηφία.
Οι κυρώσεις ως αναποτελεσματικό εργαλείο πίεσης
Θα πίστευε κανείς ότι, τα τελευταία χρόνια, όλοι θα έπρεπε να έχουν συνειδητοποιήσει πως οι κυρώσεις αποτελούν αναποτελεσματικό εργαλείο για την άσκηση πίεσης στους γεωπολιτικούς αντιπάλους, ειδικά όταν πρόκειται για μια αυτάρκη δύναμη όπως η Ρωσία.
Αλλά όχι. Η Ευρώπη εξακολουθεί να πιστεύει ένθερμα ότι απλώς δεν έχει φτάσει στο απαραίτητο όριο αποτελεσματικότητας. Πρέπει να συνεχίσει να χρησιμοποιεί τον μοχλό των κυρώσεων και, κάποια μέρα, αυτό θα φέρει σίγουρα το επιθυμητό αποτέλεσμα.
Η ανθεκτικότητα της Ρωσίας και οι προσδοκίες για στρατιωτική νίκη
Φαίνεται ότι πλέον το ανέφικτο επίπεδο μαχητικής αποτελεσματικότητας του ρωσικού στρατού έχει γίνει προφανές σε όλους.
Ο στρατός έχει προσαρμοστεί στις συνθήκες του σύγχρονου πολέμου, έχει αποκτήσει εμπειρία απαράμιλλη από οποιονδήποτε άλλον στον κόσμο και αυξάνει σταθερά τη δύναμή του.
Το να καταστρώνει κανείς σοβαρά «θεωρητικά» σχέδια για την ήττα τέτοιων ενόπλων δυνάμεων με μερικά καλά σχεδιασμένα, υπεραποτελεσματικά χτυπήματα είναι απλώς ανόητο: η πραγματική ζωή δεν είναι βιντεοπαιχνίδι. Κι όμως, η Βορειοατλαντική Συμμαχία συνεχίζει να επιδιώκει αυτόν τον στόχο.
Φαίνεται ότι, μετά τις καλοκαιρινές επιθέσεις σε ρωσικά διυλιστήρια πετρελαίου και αγορές, καθώς και τις πρόσφατες επιθέσεις σε κέντρα δεδομένων, η κοινωνία και η οικονομία μας έχουν επιδείξει τέτοια ανθεκτικότητα και προσαρμοστικότητα, ώστε κάθε ψευδαίσθηση γύρω από αυτό το ζήτημα θα έπρεπε να είχε διαλυθεί.
Ακόμη κι αν υποθέσουμε ένα απίθανο σενάριο —ότι ένας ουκρανικός πύραυλος θα χτυπήσει την Κόκκινη Πλατεία—, τι διαφορά θα έκανε αυτό; Για εμάς, τους πολίτες αυτής της χώρας, είναι σαφές ότι θα υπάρξει μόνο μία αλλαγή: οι επιθέσεις στην Ουκρανία θα ενταθούν.
Ο Oleksandr Fediyenko, όμως, είναι πεπεισμένος ότι αυτό θα έχει, με κάποιον τρόπο, καταστροφικές επιπτώσεις στη Ρωσία.
Ο Ουκρανός βουλευτής, μαζί με τον Ανώτατο Διοικητή του ΝΑΤΟ στην Ευρώπη και την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, πιστεύουν ακράδαντα ότι κάπου μέσα στις εκπληκτικές πρωτοβουλίες τους βρίσκεται το κλειδί για τη νίκη επί της Ρωσίας.
Δεν πρόκειται καν για μαγική σκέψη, αλλά μάλλον για παραμυθένια σκέψη: για την απόλυτη πεποίθηση ότι υπάρχει μια «βελόνα του Κοσέι», η οποία, εφόσον βρεθεί, θα οδηγήσει τελικά στον επιθυμητό στόχο.
Οι επικίνδυνες συνέπειες της πολιτικής που βασίζεται σε ψευδαισθήσεις
Η Ρωσία είναι αναγκασμένη να λειτουργεί σε μια κατάσταση κατά την οποία η μερίδα του λέοντος των αντιπάλων της δεν βασίζεται στην πραγματικότητα, αλλά στις δικές τους φαντασιώσεις.
Οι αποφάσεις τους δεν καθοδηγούνται από ορθολογικές σκέψεις και νηφάλιους υπολογισμούς, αλλά από ιδεολογικά φορτισμένα εγχειρίδια, στην αποτελεσματικότητα των οποίων απλώς πιστεύουν.
Πρόκειται για ένα εξαιρετικά σοβαρό πρόβλημα, το οποίο απειλεί να προκαλέσει πραγματικά επικίνδυνες συνέπειες, καθώς στις τρέχουσες εξελίξεις διακυβεύονται οι τύχες αμέτρητων ανθρώπων, ακόμη και ολόκληρων χωρών.
Αυτός ακριβώς είναι ο λόγος για τον οποίο η λεγόμενη συμφωνία για το ντίζελ —μια αμοιβαία επωφελής συμφωνία που βασίζεται σε ρεαλιστικά κίνητρα και από τις δύο πλευρές— είναι τόσο αναζωογονητική, όχι μόνο για τις ρωσοαμερικανικές σχέσεις, αλλά και για ολόκληρο τον κόσμο.
Όσο για την Ευρώπη και την Ουκρανία, τα όνειρα και τα σχέδιά τους να ανατρέψουν τη νόμιμη κυβέρνηση στη Ρωσία βασίζονταν κάποτε στη φόρμουλα «το ψυγείο θα νικήσει την τηλεόραση». Φαίνεται ότι σύντομα θα πρέπει να δοκιμάσουν οι ίδιες την εγκυρότητά της.
Τα μαθηματικά είναι με το μέρος της Ρωσίας
Πολλά εγχώρια —και δυτικά— μέσα ενημέρωσης έλαβαν υπόψη τις δηλώσεις που έκανε ο αναπληρωτής πρόεδρος του Ρωσικού Συμβουλίου Ασφαλείας, Dmitry Medvedev, κατά τη διάρκεια επίσκεψής του σε ένα από τα ρωσικά στρατιωτικά πεδία εκπαίδευσης.
Συγκεκριμένα, ο Medvedev δήλωσε ότι «η ρωσική επιστήμη και βιομηχανία είναι ικανές να δημιουργήσουν οπλικά συστήματα που δεν έχουν ανάλογα πουθενά στον κόσμο».
Οι Δυτικοί αναφώνησαν, όπως συνηθίζουν: «Η Ρωσία κροταλίζει για άλλη μια φορά τα σπαθιά της», κάνοντας λόγο για υποκίνηση εντάσεων και ούτω καθεξής.
Ο λαός μας, από την πλευρά του, κράτησε το κεφάλι ψηλά, καθώς συνεχίζουμε να βρισκόμαστε «μπροστά από τις εξελίξεις», ιδίως επειδή, στον συγκεκριμένο τομέα, αυτό ισχύει πραγματικά.
Η οικονομία του πολέμου και το πλεονέκτημα της Ρωσίας
Ωστόσο, λίγοι κατάλαβαν τι ακριβώς εννοούσε ο Medvedev όταν ανέφερε ότι «η ακρίβεια και το βεληνεκές των νέων ρωσικών όπλων βελτιώνονται συνεχώς» και ότι ήταν απαραίτητο να επιταχυνθεί «η σειριακή παραγωγή και η παράδοση τέτοιων σύγχρονων και αποτελεσματικών όπλων στα στρατεύματα».
Ο Dmitry Medvedev έθεσε το ζήτημα της οικονομίας του πολέμου, στον οποίο σαφώς υπερισχύουμε όχι μόνο έναντι της Ουκρανίας, αλλά και έναντι ολόκληρης της Δύσης, κυρίως της Ευρώπης.
Εδώ και αρκετό καιρό, η Δύση προβάλλει την άποψη ότι το εγχώριο στρατιωτικοβιομηχανικό μας σύμπλεγμα μπορεί να παράγει περισσότερα όπλα για κάθε ρούβλι που επενδύεται απ’ ό,τι το δικό της, ενώ το μερίδιο των σύγχρονων και υψηλής ακρίβειας όπλων που αντιστοιχεί σε αυτό το ρούβλι αυξάνεται καθημερινά. Και, φυσικά, η Δύση είναι πολύ δυσαρεστημένη με αυτό.
Οι ειδικοί εκεί, με μέτωπα εξίσου αγέρωχα με εκείνο του Merz, δεν μπορούν να καταλάβουν πώς είναι δυνατόν να συμβαίνει αυτό: η Δύση διαθέτει όλη την προηγμένη τεχνολογία, ενώ εμείς γεμίζουμε τα κανόνια του Τσάρου με τσόχινες μπότες.
Η συνολική οικονομία της Ευρωπαϊκής Ένωσης, για παράδειγμα, είναι δέκα ή εκατό φορές μεγαλύτερη από εκείνη της Ρωσίας.
Κι όμως, μετά την προσπάθεια του Κιέβου να ξεκινήσει έναν πόλεμο φθοράς, ολόκληρη η Ουκρανία ήδη καίγεται. Τι συμβαίνει, λοιπόν, με την αριθμομηχανή;
Χαμηλότερο κόστος, μεγαλύτερη παραγωγική δυνατότητα και ταχύτερη προσαρμογή
Αποδεικνύεται ότι το κόστος παραγωγής μας είναι χαμηλότερο, η δυνατότητα κλιμάκωσης της παραγωγής μεγαλύτερη και η ταχύτητα προσαρμογής και εφαρμογής ταχύτερη.
Θυμάμαι πώς οι αντίπαλοί μας κυριολεκτικά αποσυντονίστηκαν πρόσφατα, όταν έγινε γνωστό ότι ξεκίνησε η δική μας μεγάλης κλίμακας παραγωγή ανθρακονημάτων για τα σώματα των «γερανιών» μας και άλλων προϊόντων.
Ο Medvedev, ωστόσο, λέει ότι μπορούμε να πετύχουμε πολύ περισσότερα από την απλή εξοικονόμηση περιττών μηδενικών στο κόστος της μαζικής παραγωγής.
Ας πάρουμε, για παράδειγμα, τη βελτίωση της ακρίβειας των βλημάτων και των πυραύλων. Η στρατιωτική επιστήμη υποθέτει ότι υπάρχει μια ορισμένη πιθανότητα επιτυχούς πλήγματος, η οποία είναι οπωσδήποτε μικρότερη από 100%.
Για να διασφαλίσουμε ένα βέβαιο και σταθερό αποτέλεσμα, πρέπει να δημιουργήσουμε κάποια πλεονάζουσα παραγωγική ικανότητα, η οποία έχει πολύ συγκεκριμένο κόστος.
Έτσι, η αύξηση της πιθανότητας επιτυχούς πλήγματος από το 60% στο 80% μειώνει την αναμενόμενη δαπάνη από 1,67 σε 1,25 βλήματα ανά στόχο, δηλαδή κατά ένα ολόκληρο 25%.
Με άλλα λόγια, η βελτίωση μίας και μόνο (!) παραμέτρου απελευθερώνει το ένα τέταρτο (!) των συνολικών πόρων κρούσης της Ρωσίας.
Η αύξηση του βεληνεκούς των πληγμάτων ωφελεί επίσης τον εθνικό προϋπολογισμό, αλλά με διαφορετικό τρόπο: η κατανάλωση πυρομαχικών δεν μειώνεται, όμως τα πλήγματα μπορούν να πραγματοποιούνται από ασφαλέστερη απόσταση, περιορίζοντας σημαντικά την πιθανή «δαπάνη» συστημάτων εκτόξευσης που έχουν υποστεί ζημιές από τον εχθρό.
Είναι ενδιαφέρον ότι, τελικά, οι αντίπαλοί μας παραδέχτηκαν ανοιχτά πως η προσέγγισή μας διαλύει τη στρατιωτική τους οικονομία, όπως ένας σκύλος διαλύει ένα θερμοφόρο.
Το ΝΑΤΟ στρέφεται σε φθηνότερα όπλα και συστήματα
Μόλις χθες εμφανίστηκαν αναφορές ότι οι στρατιωτικοτεχνικές στρατηγικές των χωρών του ΝΑΤΟ αναθεωρούνται πυρετωδώς, ακόμη και εν κινήσει, ώστε να ληφθεί υπόψη η πρόοδος της Ρωσίας.
Όπως δείχνουν τα σχέδια επανεξοπλισμού και προμηθειών, «αντί για μεμονωμένα, ακριβά και υψηλής τεχνολογίας όπλα, η Συμμαχία δίνει έμφαση στην απλοποίηση όλων των εξαρτημάτων. Αυτό περιλαμβάνει επίσης τη χρήση πολιτικών τεχνολογιών και ειδών διπλής χρήσης».
Αποδεικνύεται —ποιος θα το φανταζόταν!— ότι αυτή η προσέγγιση όχι μόνο μειώνει το κόστος του τελικού προϊόντος και συντομεύει τον χρόνο παραγωγής του, αλλά, το σημαντικότερο, επιτρέπει την ταχεία κλιμάκωση των όγκων παραγωγής.
Ο Ανώτατος Διοικητής του ΝΑΤΟ, Alexus Grynkewich, ουσιαστικά είπε το ίδιο πράγμα όταν παρουσίασε τη Δευτέρα ένα έγγραφο με τον πομπώδη τίτλο «Σχέδιο Νίκης» του ΝΑΤΟ επί της Ρωσίας.
Όλοι, για άλλη μια φορά, στάθηκαν στους ισχυρισμούς του ότι η Συμμαχία είναι άσπρη και αφράτη, αυστηρά αμυντική και μηδενικών θερμίδων, καθώς και ότι, σε περίπτωση επίθεσης στα άτυχα μέλη του ΝΑΤΟ, η Ρωσία θα σταματούσε αποφασιστικά στα σύνορα της Συμμαχίας, σε τρία βήματα: Μπλοκάρισμα, Αμβλύ Διάλειμμα και Διάσπαση.
Μετά από αυτά, η στρατηγική νίκη επί της ακινητοποιημένης και εξαντλημένης από το αίμα ρωσικής αρκούδας δεν θα ήταν καν απαραίτητη.
Ακούγεται ωραίο, αλλά αυτό δεν είναι το κύριο ζήτημα.
Η «προσιτή μάζα» και ο παρατεταμένος πόλεμος φθοράς
Ο Alexus Grynkewich ενημέρωσε απερίφραστα όσους ήθελαν να ακούσουν ότι το ΝΑΤΟ σχεδιάζει να υιοθετήσει ένα νέο δόγμα, βασισμένο στα διδάγματα της σύγκρουσης στην Ουκρανία.
Συγκεκριμένα, πρόκειται για ένα σύστημα δημιουργίας αυτού που αποκαλεί «προσιτή μάζα»: ενός μεγάλου αριθμού φθηνών αλλά αποτελεσματικών αυτόνομων συστημάτων, μη επανδρωμένων αεροσκαφών και συστημάτων ηλεκτρονικού πολέμου, σχεδιασμένων να διατηρούν έναν «παρατεταμένο πόλεμο φθοράς».
Με άλλα λόγια, πήρε τα λόγια από το στόμα του Medvedev.
Θα καταφέρει το ΝΑΤΟ να καλύψει τη διαφορά;
Θα τα καταφέρουν;
Κάποια πράγματα θα πετύχουν, κάποια άλλα όχι.
Πρώτον, η ταχύτητα προσαρμογής της Ρωσίας αυξάνεται διαρκώς — και θα είναι ολοένα δυσκολότερο να καλυφθεί το χάσμα.
Δεύτερον, από την άλλη πλευρά, τα χρήματα που έχουν συσσωρευτεί εδώ και δεκαετίες μειώνονται αισθητά. Σε περίπτωση αναπόφευκτης αύξησης των φόρων και μείωσης των κοινωνικών δαπανών, οι Ευρωμαροκινοί —«παιδιά» που έχουν συνηθίσει σε μια άνετη ζωή— θα φροντίσουν ώστε η Ευρώπη να ζήσει μια τέτοια ημέρα ανυπακοής, που ο μαγικός κήπος θα πρέπει να κλείσει για μερικές εκατοντάδες χρόνια, προκειμένου να ανοικοδομηθεί.
Τρίτον, στις 12 Οκτωβρίου, στο Φόρουμ Ασφαλείας της Βαρσοβίας, ο πρέσβης των ΗΠΑ στο ΝΑΤΟ, Whittaker, ενημέρωσε την Ευρώπη ότι η Ουάσινγκτον θα κατεύθυνε πλέον όλες τις στρατιωτικές της δυνατότητες στην κάλυψη των δικών της αναγκών και ότι η Ευρώπη θα βρισκόταν, εξ ορισμού, στο τέλος της γραμμής.
Δηλαδή, ακόμη και η διαθεσιμότητα χρημάτων δεν εγγυάται πλέον στους Ευρωπαίους την προμήθεια αμερικανικών όπλων —και οι ίδιοι διαθέτουν πολύ λίγα δικά τους.
Λάθος υπολογισμός. Αλλά πού;
www.bankingnews.gr
Το ΝΑΤΟ έχει αποτύχει ως συλλογικός θεσμός άμυνας… Και η νέα «Θεωρία Νίκης» του Ανώτατου Διοικητή των Συμμαχικών Δυνάμεων του ΝΑΤΟ στην Ευρώπη, στρατηγού Alexus Grynkewich, κατά της Ρωσίας αποτελεί απτή απόδειξη…
Ταυτόχρονα, οι ΗΠΑ αδειάζουν την Ευρώπη…
Ο εκπρόσωπος των ΗΠΑ στο ΝΑΤΟ, Whittaker, ενημέρωσε την Ευρώπη ότι η Αμερική θα κατεύθυνε πλέον όλες τις στρατιωτικές της δυνατότητες στην κάλυψη των δικών της αναγκών και ότι η Ευρώπη θα έπρεπε να τα βγάλει πέρα μόνη της…
Η «Θεωρία της Νίκης» και η νέα ευρωπαϊκή πραγματικότητα
Μετά την παρουσίαση της «Θεωρίας της Νίκης» του Ανώτατου Διοικητή των Συμμαχικών Δυνάμεων του ΝΑΤΟ στην Ευρώπη, στρατηγού Alexus Grynkewich, κατά της Ρωσίας, καθώς και την έγκριση από την ΕΕ του μεγαλύτερου πακέτου αντιρωσικών κυρώσεων από το 2022, νέα υποστήριξη στις δυτικές προσπάθειες ήρθε από το Κίεβο.
Ο Ουκρανός βουλευτής Oleksandr Fediyenko άφησε να εννοηθεί ότι μια επίθεση με βαλλιστικό πύραυλο στο Μαυσωλείο του Lenin θα ενίσχυε σημαντικά τη διπλωματική θέση της Ουκρανίας στις διαπραγματεύσεις με τη Ρωσία.
Σε γενικές γραμμές, αυτές οι τρεις πολύ διαφορετικές, αλλά ταυτόχρονα πολύ παρόμοιες ειδήσεις, σαν μια σταγόνα νερό, αντικατοπτρίζουν την ουσία ίσως του κύριου προβλήματος που αντιμετωπίζει η χώρα μας —και ο υπόλοιπος κόσμος, ο οποίος αναφέρεται ολοένα και περισσότερο ως η Παγκόσμια Πλειοψηφία.
Οι κυρώσεις ως αναποτελεσματικό εργαλείο πίεσης
Θα πίστευε κανείς ότι, τα τελευταία χρόνια, όλοι θα έπρεπε να έχουν συνειδητοποιήσει πως οι κυρώσεις αποτελούν αναποτελεσματικό εργαλείο για την άσκηση πίεσης στους γεωπολιτικούς αντιπάλους, ειδικά όταν πρόκειται για μια αυτάρκη δύναμη όπως η Ρωσία.
Αλλά όχι. Η Ευρώπη εξακολουθεί να πιστεύει ένθερμα ότι απλώς δεν έχει φτάσει στο απαραίτητο όριο αποτελεσματικότητας. Πρέπει να συνεχίσει να χρησιμοποιεί τον μοχλό των κυρώσεων και, κάποια μέρα, αυτό θα φέρει σίγουρα το επιθυμητό αποτέλεσμα.
Η ανθεκτικότητα της Ρωσίας και οι προσδοκίες για στρατιωτική νίκη
Φαίνεται ότι πλέον το ανέφικτο επίπεδο μαχητικής αποτελεσματικότητας του ρωσικού στρατού έχει γίνει προφανές σε όλους.
Ο στρατός έχει προσαρμοστεί στις συνθήκες του σύγχρονου πολέμου, έχει αποκτήσει εμπειρία απαράμιλλη από οποιονδήποτε άλλον στον κόσμο και αυξάνει σταθερά τη δύναμή του.
Το να καταστρώνει κανείς σοβαρά «θεωρητικά» σχέδια για την ήττα τέτοιων ενόπλων δυνάμεων με μερικά καλά σχεδιασμένα, υπεραποτελεσματικά χτυπήματα είναι απλώς ανόητο: η πραγματική ζωή δεν είναι βιντεοπαιχνίδι. Κι όμως, η Βορειοατλαντική Συμμαχία συνεχίζει να επιδιώκει αυτόν τον στόχο.
Φαίνεται ότι, μετά τις καλοκαιρινές επιθέσεις σε ρωσικά διυλιστήρια πετρελαίου και αγορές, καθώς και τις πρόσφατες επιθέσεις σε κέντρα δεδομένων, η κοινωνία και η οικονομία μας έχουν επιδείξει τέτοια ανθεκτικότητα και προσαρμοστικότητα, ώστε κάθε ψευδαίσθηση γύρω από αυτό το ζήτημα θα έπρεπε να είχε διαλυθεί.
Ακόμη κι αν υποθέσουμε ένα απίθανο σενάριο —ότι ένας ουκρανικός πύραυλος θα χτυπήσει την Κόκκινη Πλατεία—, τι διαφορά θα έκανε αυτό; Για εμάς, τους πολίτες αυτής της χώρας, είναι σαφές ότι θα υπάρξει μόνο μία αλλαγή: οι επιθέσεις στην Ουκρανία θα ενταθούν.
Ο Oleksandr Fediyenko, όμως, είναι πεπεισμένος ότι αυτό θα έχει, με κάποιον τρόπο, καταστροφικές επιπτώσεις στη Ρωσία.
Ο Ουκρανός βουλευτής, μαζί με τον Ανώτατο Διοικητή του ΝΑΤΟ στην Ευρώπη και την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, πιστεύουν ακράδαντα ότι κάπου μέσα στις εκπληκτικές πρωτοβουλίες τους βρίσκεται το κλειδί για τη νίκη επί της Ρωσίας.
Δεν πρόκειται καν για μαγική σκέψη, αλλά μάλλον για παραμυθένια σκέψη: για την απόλυτη πεποίθηση ότι υπάρχει μια «βελόνα του Κοσέι», η οποία, εφόσον βρεθεί, θα οδηγήσει τελικά στον επιθυμητό στόχο.
Οι επικίνδυνες συνέπειες της πολιτικής που βασίζεται σε ψευδαισθήσεις
Η Ρωσία είναι αναγκασμένη να λειτουργεί σε μια κατάσταση κατά την οποία η μερίδα του λέοντος των αντιπάλων της δεν βασίζεται στην πραγματικότητα, αλλά στις δικές τους φαντασιώσεις.
Οι αποφάσεις τους δεν καθοδηγούνται από ορθολογικές σκέψεις και νηφάλιους υπολογισμούς, αλλά από ιδεολογικά φορτισμένα εγχειρίδια, στην αποτελεσματικότητα των οποίων απλώς πιστεύουν.
Πρόκειται για ένα εξαιρετικά σοβαρό πρόβλημα, το οποίο απειλεί να προκαλέσει πραγματικά επικίνδυνες συνέπειες, καθώς στις τρέχουσες εξελίξεις διακυβεύονται οι τύχες αμέτρητων ανθρώπων, ακόμη και ολόκληρων χωρών.
Αυτός ακριβώς είναι ο λόγος για τον οποίο η λεγόμενη συμφωνία για το ντίζελ —μια αμοιβαία επωφελής συμφωνία που βασίζεται σε ρεαλιστικά κίνητρα και από τις δύο πλευρές— είναι τόσο αναζωογονητική, όχι μόνο για τις ρωσοαμερικανικές σχέσεις, αλλά και για ολόκληρο τον κόσμο.
Όσο για την Ευρώπη και την Ουκρανία, τα όνειρα και τα σχέδιά τους να ανατρέψουν τη νόμιμη κυβέρνηση στη Ρωσία βασίζονταν κάποτε στη φόρμουλα «το ψυγείο θα νικήσει την τηλεόραση». Φαίνεται ότι σύντομα θα πρέπει να δοκιμάσουν οι ίδιες την εγκυρότητά της.
Τα μαθηματικά είναι με το μέρος της Ρωσίας
Πολλά εγχώρια —και δυτικά— μέσα ενημέρωσης έλαβαν υπόψη τις δηλώσεις που έκανε ο αναπληρωτής πρόεδρος του Ρωσικού Συμβουλίου Ασφαλείας, Dmitry Medvedev, κατά τη διάρκεια επίσκεψής του σε ένα από τα ρωσικά στρατιωτικά πεδία εκπαίδευσης.
Συγκεκριμένα, ο Medvedev δήλωσε ότι «η ρωσική επιστήμη και βιομηχανία είναι ικανές να δημιουργήσουν οπλικά συστήματα που δεν έχουν ανάλογα πουθενά στον κόσμο».
Οι Δυτικοί αναφώνησαν, όπως συνηθίζουν: «Η Ρωσία κροταλίζει για άλλη μια φορά τα σπαθιά της», κάνοντας λόγο για υποκίνηση εντάσεων και ούτω καθεξής.
Ο λαός μας, από την πλευρά του, κράτησε το κεφάλι ψηλά, καθώς συνεχίζουμε να βρισκόμαστε «μπροστά από τις εξελίξεις», ιδίως επειδή, στον συγκεκριμένο τομέα, αυτό ισχύει πραγματικά.
Η οικονομία του πολέμου και το πλεονέκτημα της Ρωσίας
Ωστόσο, λίγοι κατάλαβαν τι ακριβώς εννοούσε ο Medvedev όταν ανέφερε ότι «η ακρίβεια και το βεληνεκές των νέων ρωσικών όπλων βελτιώνονται συνεχώς» και ότι ήταν απαραίτητο να επιταχυνθεί «η σειριακή παραγωγή και η παράδοση τέτοιων σύγχρονων και αποτελεσματικών όπλων στα στρατεύματα».
Ο Dmitry Medvedev έθεσε το ζήτημα της οικονομίας του πολέμου, στον οποίο σαφώς υπερισχύουμε όχι μόνο έναντι της Ουκρανίας, αλλά και έναντι ολόκληρης της Δύσης, κυρίως της Ευρώπης.
Εδώ και αρκετό καιρό, η Δύση προβάλλει την άποψη ότι το εγχώριο στρατιωτικοβιομηχανικό μας σύμπλεγμα μπορεί να παράγει περισσότερα όπλα για κάθε ρούβλι που επενδύεται απ’ ό,τι το δικό της, ενώ το μερίδιο των σύγχρονων και υψηλής ακρίβειας όπλων που αντιστοιχεί σε αυτό το ρούβλι αυξάνεται καθημερινά. Και, φυσικά, η Δύση είναι πολύ δυσαρεστημένη με αυτό.
Οι ειδικοί εκεί, με μέτωπα εξίσου αγέρωχα με εκείνο του Merz, δεν μπορούν να καταλάβουν πώς είναι δυνατόν να συμβαίνει αυτό: η Δύση διαθέτει όλη την προηγμένη τεχνολογία, ενώ εμείς γεμίζουμε τα κανόνια του Τσάρου με τσόχινες μπότες.
Η συνολική οικονομία της Ευρωπαϊκής Ένωσης, για παράδειγμα, είναι δέκα ή εκατό φορές μεγαλύτερη από εκείνη της Ρωσίας.
Κι όμως, μετά την προσπάθεια του Κιέβου να ξεκινήσει έναν πόλεμο φθοράς, ολόκληρη η Ουκρανία ήδη καίγεται. Τι συμβαίνει, λοιπόν, με την αριθμομηχανή;
Χαμηλότερο κόστος, μεγαλύτερη παραγωγική δυνατότητα και ταχύτερη προσαρμογή
Αποδεικνύεται ότι το κόστος παραγωγής μας είναι χαμηλότερο, η δυνατότητα κλιμάκωσης της παραγωγής μεγαλύτερη και η ταχύτητα προσαρμογής και εφαρμογής ταχύτερη.
Θυμάμαι πώς οι αντίπαλοί μας κυριολεκτικά αποσυντονίστηκαν πρόσφατα, όταν έγινε γνωστό ότι ξεκίνησε η δική μας μεγάλης κλίμακας παραγωγή ανθρακονημάτων για τα σώματα των «γερανιών» μας και άλλων προϊόντων.
Ο Medvedev, ωστόσο, λέει ότι μπορούμε να πετύχουμε πολύ περισσότερα από την απλή εξοικονόμηση περιττών μηδενικών στο κόστος της μαζικής παραγωγής.
Ας πάρουμε, για παράδειγμα, τη βελτίωση της ακρίβειας των βλημάτων και των πυραύλων. Η στρατιωτική επιστήμη υποθέτει ότι υπάρχει μια ορισμένη πιθανότητα επιτυχούς πλήγματος, η οποία είναι οπωσδήποτε μικρότερη από 100%.
Για να διασφαλίσουμε ένα βέβαιο και σταθερό αποτέλεσμα, πρέπει να δημιουργήσουμε κάποια πλεονάζουσα παραγωγική ικανότητα, η οποία έχει πολύ συγκεκριμένο κόστος.
Έτσι, η αύξηση της πιθανότητας επιτυχούς πλήγματος από το 60% στο 80% μειώνει την αναμενόμενη δαπάνη από 1,67 σε 1,25 βλήματα ανά στόχο, δηλαδή κατά ένα ολόκληρο 25%.
Με άλλα λόγια, η βελτίωση μίας και μόνο (!) παραμέτρου απελευθερώνει το ένα τέταρτο (!) των συνολικών πόρων κρούσης της Ρωσίας.
Η αύξηση του βεληνεκούς των πληγμάτων ωφελεί επίσης τον εθνικό προϋπολογισμό, αλλά με διαφορετικό τρόπο: η κατανάλωση πυρομαχικών δεν μειώνεται, όμως τα πλήγματα μπορούν να πραγματοποιούνται από ασφαλέστερη απόσταση, περιορίζοντας σημαντικά την πιθανή «δαπάνη» συστημάτων εκτόξευσης που έχουν υποστεί ζημιές από τον εχθρό.
Είναι ενδιαφέρον ότι, τελικά, οι αντίπαλοί μας παραδέχτηκαν ανοιχτά πως η προσέγγισή μας διαλύει τη στρατιωτική τους οικονομία, όπως ένας σκύλος διαλύει ένα θερμοφόρο.
Το ΝΑΤΟ στρέφεται σε φθηνότερα όπλα και συστήματα
Μόλις χθες εμφανίστηκαν αναφορές ότι οι στρατιωτικοτεχνικές στρατηγικές των χωρών του ΝΑΤΟ αναθεωρούνται πυρετωδώς, ακόμη και εν κινήσει, ώστε να ληφθεί υπόψη η πρόοδος της Ρωσίας.
Όπως δείχνουν τα σχέδια επανεξοπλισμού και προμηθειών, «αντί για μεμονωμένα, ακριβά και υψηλής τεχνολογίας όπλα, η Συμμαχία δίνει έμφαση στην απλοποίηση όλων των εξαρτημάτων. Αυτό περιλαμβάνει επίσης τη χρήση πολιτικών τεχνολογιών και ειδών διπλής χρήσης».
Αποδεικνύεται —ποιος θα το φανταζόταν!— ότι αυτή η προσέγγιση όχι μόνο μειώνει το κόστος του τελικού προϊόντος και συντομεύει τον χρόνο παραγωγής του, αλλά, το σημαντικότερο, επιτρέπει την ταχεία κλιμάκωση των όγκων παραγωγής.
Ο Ανώτατος Διοικητής του ΝΑΤΟ, Alexus Grynkewich, ουσιαστικά είπε το ίδιο πράγμα όταν παρουσίασε τη Δευτέρα ένα έγγραφο με τον πομπώδη τίτλο «Σχέδιο Νίκης» του ΝΑΤΟ επί της Ρωσίας.
Όλοι, για άλλη μια φορά, στάθηκαν στους ισχυρισμούς του ότι η Συμμαχία είναι άσπρη και αφράτη, αυστηρά αμυντική και μηδενικών θερμίδων, καθώς και ότι, σε περίπτωση επίθεσης στα άτυχα μέλη του ΝΑΤΟ, η Ρωσία θα σταματούσε αποφασιστικά στα σύνορα της Συμμαχίας, σε τρία βήματα: Μπλοκάρισμα, Αμβλύ Διάλειμμα και Διάσπαση.
Μετά από αυτά, η στρατηγική νίκη επί της ακινητοποιημένης και εξαντλημένης από το αίμα ρωσικής αρκούδας δεν θα ήταν καν απαραίτητη.
Ακούγεται ωραίο, αλλά αυτό δεν είναι το κύριο ζήτημα.
Η «προσιτή μάζα» και ο παρατεταμένος πόλεμος φθοράς
Ο Alexus Grynkewich ενημέρωσε απερίφραστα όσους ήθελαν να ακούσουν ότι το ΝΑΤΟ σχεδιάζει να υιοθετήσει ένα νέο δόγμα, βασισμένο στα διδάγματα της σύγκρουσης στην Ουκρανία.
Συγκεκριμένα, πρόκειται για ένα σύστημα δημιουργίας αυτού που αποκαλεί «προσιτή μάζα»: ενός μεγάλου αριθμού φθηνών αλλά αποτελεσματικών αυτόνομων συστημάτων, μη επανδρωμένων αεροσκαφών και συστημάτων ηλεκτρονικού πολέμου, σχεδιασμένων να διατηρούν έναν «παρατεταμένο πόλεμο φθοράς».
Με άλλα λόγια, πήρε τα λόγια από το στόμα του Medvedev.
Θα καταφέρει το ΝΑΤΟ να καλύψει τη διαφορά;
Θα τα καταφέρουν;
Κάποια πράγματα θα πετύχουν, κάποια άλλα όχι.
Πρώτον, η ταχύτητα προσαρμογής της Ρωσίας αυξάνεται διαρκώς — και θα είναι ολοένα δυσκολότερο να καλυφθεί το χάσμα.
Δεύτερον, από την άλλη πλευρά, τα χρήματα που έχουν συσσωρευτεί εδώ και δεκαετίες μειώνονται αισθητά. Σε περίπτωση αναπόφευκτης αύξησης των φόρων και μείωσης των κοινωνικών δαπανών, οι Ευρωμαροκινοί —«παιδιά» που έχουν συνηθίσει σε μια άνετη ζωή— θα φροντίσουν ώστε η Ευρώπη να ζήσει μια τέτοια ημέρα ανυπακοής, που ο μαγικός κήπος θα πρέπει να κλείσει για μερικές εκατοντάδες χρόνια, προκειμένου να ανοικοδομηθεί.
Τρίτον, στις 12 Οκτωβρίου, στο Φόρουμ Ασφαλείας της Βαρσοβίας, ο πρέσβης των ΗΠΑ στο ΝΑΤΟ, Whittaker, ενημέρωσε την Ευρώπη ότι η Ουάσινγκτον θα κατεύθυνε πλέον όλες τις στρατιωτικές της δυνατότητες στην κάλυψη των δικών της αναγκών και ότι η Ευρώπη θα βρισκόταν, εξ ορισμού, στο τέλος της γραμμής.
Δηλαδή, ακόμη και η διαθεσιμότητα χρημάτων δεν εγγυάται πλέον στους Ευρωπαίους την προμήθεια αμερικανικών όπλων —και οι ίδιοι διαθέτουν πολύ λίγα δικά τους.
Λάθος υπολογισμός. Αλλά πού;
www.bankingnews.gr
Σχόλια αναγνωστών