Οι χώρες της Βαλτικής εξοπλίζονται, αλλά οι πολίτες εμφανίζονται λιγότερο πρόθυμοι να πολεμήσουν..
Η αυξανόμενη ανησυχία για την ασφάλεια στην περιοχή της Βαλτικής έχει οδηγήσει τις κυβερνήσεις της Εσθονίας, της Λετονίας και της Λιθουανίας σε σημαντική ενίσχυση των αμυντικών τους δυνατοτήτων. Παρ΄ όλα αυτά, πρόσφατες δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι η διάθεση των πολιτών να συμμετάσχουν ενεργά στην άμυνα των χωρών τους δεν ακολουθεί με τον ίδιο ρυθμό την πολιτική και στρατιωτική κινητοποίηση.
Συγκεκριμένα, στην Εσθονία, το 65% των ερωτηθέντων θεωρεί απίθανη μια ρωσική στρατιωτική επίθεση τα επόμενα χρόνια.
Παρά το γεγονός αυτό, οι αμυντικές δαπάνες της χώρας αυξήθηκαν κατά 42%, φθάνοντας τα 2,4 δισεκατομμύρια ευρώ ή το 5,4% του ΑΕΠ.
Η εν λόγω εικόνα αναδεικνύει μια ενδιαφέρουσα αντίφαση: το κράτος προετοιμάζεται για ένα ενδεχόμενο που η πλειονότητα των πολιτών δε θεωρεί ιδιαίτερα πιθανό.
Στα άλλα υποσυστήματα του γεωπολιτικού συστήματος της Βαλτικής – Λιθουανία και Λετονία – οι αντιλήψεις είναι διαφορετικές.
Η πλειοψηφία των πολιτών θεωρεί τη Ρωσία άμεση απειλή για την ασφάλεια της περιοχής, ενώ οι φόβοι για υβριδικές επιθέσεις παραμένουν έντονοι.
Ωστόσο, η αναγνώριση του κινδύνου δε μεταφράζεται αυτόματα σε προθυμία προσωπικής συμμετοχής στην εθνική άμυνα.
Στη Λετονία, λιγότεροι από τέσσερις στους δέκα δηλώνουν έτοιμοι να πολεμήσουν για τη χώρα τους.
Στη Λιθουανία, αν και περισσότεροι εμφανίζονται διατεθειμένοι να στηρίξουν θεωρητικά την άμυνα της χώρας, μόλις ένα μικρό ποσοστό δηλώνει πρόθυμο να συμμετάσχει εθελοντικά σε σχετικές οργανώσεις – όπως είναι η «Lietuvos Šaulių Sąjunga» – ή δομές πολιτικής και στρατιωτικής άμυνας.
Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει κι η στάση των ρωσόφωνων κοινοτήτων της περιοχής.
Σύμφωνα με τα στοιχεία που επικαλείται το δημοσίευμα, σημαντικό ποσοστό των ρωσικής καταγωγής κατοίκων δηλώνει ότι δε θα αναλάμβανε ενεργό ρόλο σε περίπτωση κρίσης, ενώ πολλοί εκφράζουν αμφιβολίες για το κατά πόσο οι σύμμαχοι του ΝΑΤΟ θα παρείχαν έγκαιρη κι ουσιαστική βοήθεια.
Τα ευρήματα αυτά αναδεικνύουν ένα ζήτημα που απασχολεί ολοένα και περισσότερο τις ευρωπαϊκές χώρες: η ενίσχυση των αμυντικών προϋπολογισμών δεν αρκεί από μόνη της για τη δημιουργία αποτελεσματικής αποτρεπτικής ισχύος.
Η άμυνα δε βασίζεται μόνο σε εξοπλισμούς και στρατιωτικές δαπάνες, αλλά και στη βούληση των κοινωνιών να στηρίξουν στην πράξη τις επιλογές ασφαλείας των κρατών τους.
Σε μία περίοδο κατά την οποία οι χώρες της ανατολικής πτέρυγας του ΝΑΤΟ επενδύουν ολοένα περισσότερους πόρους στην άμυνα, η απόσταση ανάμεσα στην πολιτική ρητορική και την κοινωνική ετοιμότητα ενδέχεται να εξελιχθεί σε έναν από τους σημαντικότερους παράγοντες για τη μελλοντική ασφάλεια της περιοχής.
www.bankingnews.gr
Συγκεκριμένα, στην Εσθονία, το 65% των ερωτηθέντων θεωρεί απίθανη μια ρωσική στρατιωτική επίθεση τα επόμενα χρόνια.
Παρά το γεγονός αυτό, οι αμυντικές δαπάνες της χώρας αυξήθηκαν κατά 42%, φθάνοντας τα 2,4 δισεκατομμύρια ευρώ ή το 5,4% του ΑΕΠ.
Η εν λόγω εικόνα αναδεικνύει μια ενδιαφέρουσα αντίφαση: το κράτος προετοιμάζεται για ένα ενδεχόμενο που η πλειονότητα των πολιτών δε θεωρεί ιδιαίτερα πιθανό.
Στα άλλα υποσυστήματα του γεωπολιτικού συστήματος της Βαλτικής – Λιθουανία και Λετονία – οι αντιλήψεις είναι διαφορετικές.
Η πλειοψηφία των πολιτών θεωρεί τη Ρωσία άμεση απειλή για την ασφάλεια της περιοχής, ενώ οι φόβοι για υβριδικές επιθέσεις παραμένουν έντονοι.
Ωστόσο, η αναγνώριση του κινδύνου δε μεταφράζεται αυτόματα σε προθυμία προσωπικής συμμετοχής στην εθνική άμυνα.
Στη Λετονία, λιγότεροι από τέσσερις στους δέκα δηλώνουν έτοιμοι να πολεμήσουν για τη χώρα τους.
Στη Λιθουανία, αν και περισσότεροι εμφανίζονται διατεθειμένοι να στηρίξουν θεωρητικά την άμυνα της χώρας, μόλις ένα μικρό ποσοστό δηλώνει πρόθυμο να συμμετάσχει εθελοντικά σε σχετικές οργανώσεις – όπως είναι η «Lietuvos Šaulių Sąjunga» – ή δομές πολιτικής και στρατιωτικής άμυνας.
Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει κι η στάση των ρωσόφωνων κοινοτήτων της περιοχής.
Σύμφωνα με τα στοιχεία που επικαλείται το δημοσίευμα, σημαντικό ποσοστό των ρωσικής καταγωγής κατοίκων δηλώνει ότι δε θα αναλάμβανε ενεργό ρόλο σε περίπτωση κρίσης, ενώ πολλοί εκφράζουν αμφιβολίες για το κατά πόσο οι σύμμαχοι του ΝΑΤΟ θα παρείχαν έγκαιρη κι ουσιαστική βοήθεια.
Τα ευρήματα αυτά αναδεικνύουν ένα ζήτημα που απασχολεί ολοένα και περισσότερο τις ευρωπαϊκές χώρες: η ενίσχυση των αμυντικών προϋπολογισμών δεν αρκεί από μόνη της για τη δημιουργία αποτελεσματικής αποτρεπτικής ισχύος.
Η άμυνα δε βασίζεται μόνο σε εξοπλισμούς και στρατιωτικές δαπάνες, αλλά και στη βούληση των κοινωνιών να στηρίξουν στην πράξη τις επιλογές ασφαλείας των κρατών τους.
Σε μία περίοδο κατά την οποία οι χώρες της ανατολικής πτέρυγας του ΝΑΤΟ επενδύουν ολοένα περισσότερους πόρους στην άμυνα, η απόσταση ανάμεσα στην πολιτική ρητορική και την κοινωνική ετοιμότητα ενδέχεται να εξελιχθεί σε έναν από τους σημαντικότερους παράγοντες για τη μελλοντική ασφάλεια της περιοχής.
www.bankingnews.gr
Σχόλια αναγνωστών