Το σχέδιο του Μ6 είναι εξαιρετικά απλό. Η TPS Arms κράτησε τα δυνατά σημεία και προσέθεσε βελτιώσεις
Αρχή η «επιβίωση»
Η χρήση του πυροβόλου όπλου ώς εργαλείο αυτοπροστασίας και εξασφάλισης τροφής είναι αυτονόητη και πιθανότατα ξεκίνησε με τα πρώτα αρκεβούζια.
Η ανάπτυξη της αεροπορίας ως πολεμικού μέσου ανέδειξε την ανάγκη για αυτοπροστασία των πληρωμάτων. Αρχικά οι αεροπόροι οπλίζονταν με τα τυπικά πιστόλια ή περίστροφα των ενόπλων δυνάμεων.
Το 1946 όμως ένα ατύχημα άλλαξε την επικρατούσα πρακτική. Εν τάχει, μετά από βλάβη, ένα πλήρωμα της αμερικανικής αεροπορίας εγκατέλειψε το σκάφος πάνω από έρημη, δασώδη περιοχή. Μέχρι να καταστεί δυνατή η διάσωση τους, ο μεγαλύτερος κίνδυνος που αντιμετώπισαν δεν προήλθε από εχθρούς.
Η πραγματική πρόκληση ήταν να εξασφαλίσουν τροφή στην άγρια φύση, χωρίς... να καταλήξουν οι ίδιοι στο μενού.
Ανταποκρινόμενη η Ithaca Arms σχεδίασε ένα απλό δίκανο που ζύγιζε μόλις δύο κιλά και αναδιπλωνόταν. Αυτό επέτρεπε την ενσωμάτωση του στο κιτ διάσωσης των αεροπόρων. Το βάρος ήταν κρίσιμος παράγοντας οπότε επέλεξαν τα μικρότερα διαμετρήματα που μπορούσαν: .22 Hornet (για τη ραβδωτή κάνη) και .410 (cal.36) με σκάγια. Αργότερα κατασκευάστηκε και στο συνδυασμό .22Long Rifle/.410 με το ραβδωτό φυσίγγιο να είναι ακόμη πιο ανίσχυρο προς χάρην του μειωμένου βάρος και όγκου πυρομαχικών. Το κοντάκιο ήταν φτιαγμένο από χαλυβδόφυλλο και έκρυβε μέσα του μια αποθήκη φυσιγγίων.
Υιοθετήθηκε το 1952 ως «τυφεκίο επιβίωσης αεροπόρων Μ6» και παρέμεινε σε υπηρεσία μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του 1970.
Αύξηση ισχύος
H TPS Arms από το Τέξας συνεχίζει να κατασκευάζει εξελιγμένα παράγωγα του αυθεντικού Μ6 για κατασκηνωτές, πεζοπόρους, πιλότους ιδιωτικών αεροπλάνων κ.α.
Ακολουθούν το στρατιωτικό πρότυπο με μια απαραίτητη αλλαγή: έχουν κάνες μήκους 18,25 ιντσών (46,4cm) που είναι το ελάχιστο όριο για να μην απαιτείται άδεια κατοχής.
Ένα εμφανές μειονέκτημα στο μινιμαλιστικό τουφέκι, είναι η έλλειψη ισχύος των πυρομαχικών. Άσχετα με τις προσδοκίες των αεροπόρων του 1950, ένα .22 και ένα λείο cal. 36 δεν είναι βιώσιμα για επιβίωση.
Ακόμη και σε χέρια πεπειραμένων κυνηγών μόλις επαρκούν για ζώα μεγέθους σκίουρου ή κουνελιού από μικρή απόσταση.
Το γεγονός αυτό περιορίζει τη χρησιμότητα του για συλλογή τροφής και εκμηδενίζει την αξία του για αυτοάμυνα.
Η λύση της TPS ήταν η αντικατάσταση του .22 με το .357 Magnum.
H λεία (κάτω) κάνη σε .410 (cal. 36/76mm magnum) παραμένει με μία βελτίωση.
Πλέον στο στόμιο της υπάρχει ένα βιδωτό τσοκ (παρέχεται το Φούλ).
Οι αλλαγές αναβαθμίζουν την ευχρηστία. Το .357 παράγει πενταπλάσια ενέργεια σε σχέση με το .22 LR, όντας ικανό να καταβάλλει ζώα μεγέθους ελαφιού εντός 50-60 μέτρων. Το σύστημα έναυσης του με κεντρικό καψύλιο (centerfire) είναι πολύ πιο αξιόπιστο από το περιφερειακό σύστημα πυροδότησης (rimfire) του .22. Τέλος η ίδια κάνη βάλλει και φυσίγγια .38 Special, αυξάνοντας την ευελιξία και τη διαθεσιμότητα πυρομαχικών.
Μηχανική συγκρότηση
Το σχέδιο του Μ6 είναι εξαιρετικά απλό. Η TPS Arms κράτησε τα δυνατά σημεία και προσέθεσε βελτιώσεις. Στο δικό τους Μ6-150 χρησιμοποιούν αλουμίνιο για το κοντάκι, μειώνοντας το βάρος.
Μια θήκη που ασφαλίζει με μάνταλο κρατά εντός του κοντακίου επτά φυσίγγια .357 και έξι .410 σε άμεση διάθεση.
Επανασχεδίασαν τον κεντρικό πίρο που συνδέει κάνες και βάση, ώστε πλέον να αφαιρείται εύκολα. Αυτό επιτρέπει πέρα από την αναδίπλωση και την πλήρη αποσύνδεση των δύο μερών, ώστε να αποθηκεύονται σε περιορισμένο χώρο.
Οι κάνες ενώνονται στο στόμιο με ένα δακτύλιο που ενσωματώνει και τη σκοπευτική ακίδα.
Υπάρχει και ένα περιστρεφόμενο κλισιοσκόπιο δύο θέσεων:
Η πρώτη έχει ένα οφθαλμίδιο για βολή με τη ραβδωτή κάνη. Η άλλη ένα ρηχό «V» για το .410. Δεν υπάρχει ξυστός. Οι κάνες ασφαλίζουν στον κορμό με ένα μάνταλο στην κορυφή τους. Ανοίγοντας, ένας εξωστήρας ανυψώνει τους κάλυκες.
Ο πυροδοτικός μηχανισμός διαθέτει μονή σκανδάλη σε σχήμα ελάσματος.
Σε αντίθεση με τα στρατιωτικά μοντέλα, στο TPS M6 ένας μακρύς υποφυλακτήρας την προστατεύει από τυχαία πυροδότηση. Το σύστημα είναι σχεδιασμένο ώστε ο χειριστής να ενεργοποιεί τη σκανδάλη με την παλάμη, ακόμη κι αν φορά χοντρά γάντια.
Η πυροδότηση απαιτεί την χειροκίνητη όπλιση της εξωτερικής σφύρας. Η ιδιαίτερότητα της είναι πως υπάρχει μόνο ένας επικρουστήρας και για τις δύο κάνες. Μετακινείται πιέζοντας ή τραβώντας ένα στρογγυλό κοχλία στην κορυφή της σφύρας.
Υπάρχουν τρείς πιθανές θέσεις.
Στην υψηλότερη πυροδοτεί την άνω κάνη, στην κατώτερη την κάτω. Στην ενδιάμεση θέση, ο επικρουστήρας δεν αγγίζει τα καψύλια και θεωρείται θέση «ασφαλείας”. Για ακόμη μεγαλύτερη σιγουριά, έχουν προσθέσει μια χειροκίνητη ασφάλεια στη μορφή εγκάρσιου κομβίου που μπλοκάρει τη σφύρα.
Γιατί δε θα το δούμε ποτέ
Σε ελευθερότερες κοινωνίες τα τουφέκια «επιβίωσης» αντιμετωπίζονται ως εργαλεία.
Μεταφέρονται για να χρησιμοποιηθούν σε μια έκτακτη ανάγκη.
Συνήθως κατέχονται από ανθρώπους… οι οποίοι δεν είναι φανατικοί οπλόφιλοι.
Στην Ελλάδα η κατοχή όπλων αντιμετωπίζεται ως «προνόμιο» που η Διοίκηση παραχωρεί στους ιθαγενείς.
Κάθε τουφέκι πρέπει να έχει έναν εγκεκριμένο σκοπό: Θα προορίζεται για θήρα, ή θα χαρακτηρίζεται ως σκοπευτικό.
Η απλή εξήγηση αυτού του ανώμαλου φαινομένου είναι πως αν κάποιος δεν ωφελείται οικονομικά από την παραχώρηση του προνομίου (ομοσπονδίες, σύλλογοι, κλπ.), είναι επιθυμητό «εμείς το πόπολο” να παραμένουμε μακριά από όπλα. Έτσι υπάρχουν κατηγορίες πυροβόλων, τα οποία είναι άγνωστα και απαγορευμένα, χωρίς να υπάρχει κάποιος αντικειμενικός λόγος για αυτό.
www.bankingnews.gr
Η χρήση του πυροβόλου όπλου ώς εργαλείο αυτοπροστασίας και εξασφάλισης τροφής είναι αυτονόητη και πιθανότατα ξεκίνησε με τα πρώτα αρκεβούζια.
Η ανάπτυξη της αεροπορίας ως πολεμικού μέσου ανέδειξε την ανάγκη για αυτοπροστασία των πληρωμάτων. Αρχικά οι αεροπόροι οπλίζονταν με τα τυπικά πιστόλια ή περίστροφα των ενόπλων δυνάμεων.
Το 1946 όμως ένα ατύχημα άλλαξε την επικρατούσα πρακτική. Εν τάχει, μετά από βλάβη, ένα πλήρωμα της αμερικανικής αεροπορίας εγκατέλειψε το σκάφος πάνω από έρημη, δασώδη περιοχή. Μέχρι να καταστεί δυνατή η διάσωση τους, ο μεγαλύτερος κίνδυνος που αντιμετώπισαν δεν προήλθε από εχθρούς.
Η πραγματική πρόκληση ήταν να εξασφαλίσουν τροφή στην άγρια φύση, χωρίς... να καταλήξουν οι ίδιοι στο μενού.
Ανταποκρινόμενη η Ithaca Arms σχεδίασε ένα απλό δίκανο που ζύγιζε μόλις δύο κιλά και αναδιπλωνόταν. Αυτό επέτρεπε την ενσωμάτωση του στο κιτ διάσωσης των αεροπόρων. Το βάρος ήταν κρίσιμος παράγοντας οπότε επέλεξαν τα μικρότερα διαμετρήματα που μπορούσαν: .22 Hornet (για τη ραβδωτή κάνη) και .410 (cal.36) με σκάγια. Αργότερα κατασκευάστηκε και στο συνδυασμό .22Long Rifle/.410 με το ραβδωτό φυσίγγιο να είναι ακόμη πιο ανίσχυρο προς χάρην του μειωμένου βάρος και όγκου πυρομαχικών. Το κοντάκιο ήταν φτιαγμένο από χαλυβδόφυλλο και έκρυβε μέσα του μια αποθήκη φυσιγγίων.
Υιοθετήθηκε το 1952 ως «τυφεκίο επιβίωσης αεροπόρων Μ6» και παρέμεινε σε υπηρεσία μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του 1970.
Αύξηση ισχύος
H TPS Arms από το Τέξας συνεχίζει να κατασκευάζει εξελιγμένα παράγωγα του αυθεντικού Μ6 για κατασκηνωτές, πεζοπόρους, πιλότους ιδιωτικών αεροπλάνων κ.α.
Ακολουθούν το στρατιωτικό πρότυπο με μια απαραίτητη αλλαγή: έχουν κάνες μήκους 18,25 ιντσών (46,4cm) που είναι το ελάχιστο όριο για να μην απαιτείται άδεια κατοχής.
Ένα εμφανές μειονέκτημα στο μινιμαλιστικό τουφέκι, είναι η έλλειψη ισχύος των πυρομαχικών. Άσχετα με τις προσδοκίες των αεροπόρων του 1950, ένα .22 και ένα λείο cal. 36 δεν είναι βιώσιμα για επιβίωση.
Ακόμη και σε χέρια πεπειραμένων κυνηγών μόλις επαρκούν για ζώα μεγέθους σκίουρου ή κουνελιού από μικρή απόσταση.
Το γεγονός αυτό περιορίζει τη χρησιμότητα του για συλλογή τροφής και εκμηδενίζει την αξία του για αυτοάμυνα.
Η λύση της TPS ήταν η αντικατάσταση του .22 με το .357 Magnum.
H λεία (κάτω) κάνη σε .410 (cal. 36/76mm magnum) παραμένει με μία βελτίωση.
Πλέον στο στόμιο της υπάρχει ένα βιδωτό τσοκ (παρέχεται το Φούλ).
Οι αλλαγές αναβαθμίζουν την ευχρηστία. Το .357 παράγει πενταπλάσια ενέργεια σε σχέση με το .22 LR, όντας ικανό να καταβάλλει ζώα μεγέθους ελαφιού εντός 50-60 μέτρων. Το σύστημα έναυσης του με κεντρικό καψύλιο (centerfire) είναι πολύ πιο αξιόπιστο από το περιφερειακό σύστημα πυροδότησης (rimfire) του .22. Τέλος η ίδια κάνη βάλλει και φυσίγγια .38 Special, αυξάνοντας την ευελιξία και τη διαθεσιμότητα πυρομαχικών.
Μηχανική συγκρότηση
Το σχέδιο του Μ6 είναι εξαιρετικά απλό. Η TPS Arms κράτησε τα δυνατά σημεία και προσέθεσε βελτιώσεις. Στο δικό τους Μ6-150 χρησιμοποιούν αλουμίνιο για το κοντάκι, μειώνοντας το βάρος.
Μια θήκη που ασφαλίζει με μάνταλο κρατά εντός του κοντακίου επτά φυσίγγια .357 και έξι .410 σε άμεση διάθεση.
Επανασχεδίασαν τον κεντρικό πίρο που συνδέει κάνες και βάση, ώστε πλέον να αφαιρείται εύκολα. Αυτό επιτρέπει πέρα από την αναδίπλωση και την πλήρη αποσύνδεση των δύο μερών, ώστε να αποθηκεύονται σε περιορισμένο χώρο.
Οι κάνες ενώνονται στο στόμιο με ένα δακτύλιο που ενσωματώνει και τη σκοπευτική ακίδα.
Υπάρχει και ένα περιστρεφόμενο κλισιοσκόπιο δύο θέσεων:
Η πρώτη έχει ένα οφθαλμίδιο για βολή με τη ραβδωτή κάνη. Η άλλη ένα ρηχό «V» για το .410. Δεν υπάρχει ξυστός. Οι κάνες ασφαλίζουν στον κορμό με ένα μάνταλο στην κορυφή τους. Ανοίγοντας, ένας εξωστήρας ανυψώνει τους κάλυκες.
Ο πυροδοτικός μηχανισμός διαθέτει μονή σκανδάλη σε σχήμα ελάσματος.
Σε αντίθεση με τα στρατιωτικά μοντέλα, στο TPS M6 ένας μακρύς υποφυλακτήρας την προστατεύει από τυχαία πυροδότηση. Το σύστημα είναι σχεδιασμένο ώστε ο χειριστής να ενεργοποιεί τη σκανδάλη με την παλάμη, ακόμη κι αν φορά χοντρά γάντια.
Η πυροδότηση απαιτεί την χειροκίνητη όπλιση της εξωτερικής σφύρας. Η ιδιαίτερότητα της είναι πως υπάρχει μόνο ένας επικρουστήρας και για τις δύο κάνες. Μετακινείται πιέζοντας ή τραβώντας ένα στρογγυλό κοχλία στην κορυφή της σφύρας.
Υπάρχουν τρείς πιθανές θέσεις.
Στην υψηλότερη πυροδοτεί την άνω κάνη, στην κατώτερη την κάτω. Στην ενδιάμεση θέση, ο επικρουστήρας δεν αγγίζει τα καψύλια και θεωρείται θέση «ασφαλείας”. Για ακόμη μεγαλύτερη σιγουριά, έχουν προσθέσει μια χειροκίνητη ασφάλεια στη μορφή εγκάρσιου κομβίου που μπλοκάρει τη σφύρα.
Γιατί δε θα το δούμε ποτέ
Σε ελευθερότερες κοινωνίες τα τουφέκια «επιβίωσης» αντιμετωπίζονται ως εργαλεία.
Μεταφέρονται για να χρησιμοποιηθούν σε μια έκτακτη ανάγκη.
Συνήθως κατέχονται από ανθρώπους… οι οποίοι δεν είναι φανατικοί οπλόφιλοι.
Στην Ελλάδα η κατοχή όπλων αντιμετωπίζεται ως «προνόμιο» που η Διοίκηση παραχωρεί στους ιθαγενείς.
Κάθε τουφέκι πρέπει να έχει έναν εγκεκριμένο σκοπό: Θα προορίζεται για θήρα, ή θα χαρακτηρίζεται ως σκοπευτικό.
Η απλή εξήγηση αυτού του ανώμαλου φαινομένου είναι πως αν κάποιος δεν ωφελείται οικονομικά από την παραχώρηση του προνομίου (ομοσπονδίες, σύλλογοι, κλπ.), είναι επιθυμητό «εμείς το πόπολο” να παραμένουμε μακριά από όπλα. Έτσι υπάρχουν κατηγορίες πυροβόλων, τα οποία είναι άγνωστα και απαγορευμένα, χωρίς να υπάρχει κάποιος αντικειμενικός λόγος για αυτό.
www.bankingnews.gr
Σχόλια αναγνωστών