Αποκάλυψη: Πιστοποιητικά του αέρα ζητά το Δημόσιο από τις ελεγκτικές εταιρίες - Η φάμπρικα των ISO

Μια απίστευτη βιομηχανία φαίνεται να έχει στηθεί προκειμένου οι εταιρίες πιστοποίησης να έχουν έσοδα και να μοιράζουν πιστοποιητικά ISO χωρίς καμία αξία.
Και αυτό με τις ευλογίες του Υπουργείου Ανάπτυξης και του ΕΣΥΔ που κάνουν ότι δεν καταλαβαίνουν τι συμβαίνει με τις πιστοποιήσεις, ούτε έδειξαν να πτοούνται με τις μαϊμού πιστοποιήσεις βιολογικών προϊόντων που συγκλόνισαν την αγορά καθώς μοιράζονταν για να λαμβάνουν κάποιοι παράνομες επιδοτήσεις.
Η φάμπρικα πάντως, φαίνεται να έχει στηθεί πολύ καλά με το ελληνικό Δημόσιο να απαιτεί γενικά πιστοποιητικά ISO από τις ελεγκτικές εταιρείες ως τεκμήριο καταλληλότητας.
Και εδώ δεν μιλάμε απλώς για μια γραφειοκρατική αγκύλωση αλλά τον απόλυτο επαγγελματικό παραλογισμός.

Το Παράδοξο της Ποιότητας

Και αυτό διότι οι ελεγκτικές εταιρείες λειτουργούν ήδη υπό το αυστηρότερο κανονιστικό πλαίσιο που υπάρχει παγκοσμίως: τα πρότυπα ISQM 1 & 2 (πρώην ISQC). Έτσι, ενώ ένα ISO 9001 εστιάζει στη γενική "ικανοποίηση πελάτη", το ISQM επιβάλλει σκληρή λογοδοσία, ανεξαρτησία και ηθική δεοντολογία.
Κατά συνέπεια το να ζητάς από έναν ορκωτό ελεγκτή ISO για να αποδείξει την ποιότητά του, είναι σαν να ζητάς από έναν πιλότο βεβαίωση ότι ξέρει να οδηγεί ποδήλατο.

Η "Βιομηχανία" των Πιστοποιητικών

Και είναι προφανές ότι αυτό αποτελεί εμπαιγμό αλλά χρήμα για τις εταιρίες πιστοποίησης το οποίο εισπράττουν χωρίς αυτό που παρέχουν να έχει αξία.
Οι ελεγκτικές εταιρείες αναγκάζονται να πληρώνουν ιδιωτικούς φορείς πιστοποίησης για "χαρτιά" που δεν προσθέτουν ούτε ένα γραμμάριο ουσιαστικής ποιότητας στον έλεγχο. Αντίθετα τα ISO χρησιμοποιούνται συχνά ως τεχνητά εμπόδια σε προκηρύξεις, αντί να αξιολογείται η πραγματική ελεγκτική εμπειρία και η συμμόρφωση με τα διεθνή ελεγκτικά πρότυπα.
Αυτό έχει ως αποτέλεσμα να δημιουργείται μια ιδιότυπη "συναλλαγή", όπου ελεγκτικές εταιρείες γίνονται πελάτες των φορέων πιστοποίησης, τους οποίους οι ίδιες συχνά βοηθούν να αναπτυχθούν μέσω συμβουλευτικών έργων. Δηλαδή ο ελεγκτής γίνεται ελεγχόμενος και οι δύο πλευρές συναλλάσσονται με ότι αυτό μπορεί να σημαίνει ακόμα και για την ανεξαρτησία των ορκωτών.

Η Ωμή Αλήθεια

Η αλήθεια είναι πως το ελληνικό Δημόσιο μέσω του Υπουργείου Ανάπτυξης κρύβεται πίσω από την τυποποίηση των ISO γιατί αδυνατεί (ή αρνείται) να αξιολογήσει την ουσία. Και η ουσία στο έργο των ορκωτών είναι η συμμόρφωση με τα Διεθνή Πρότυπα Ελέγχου.
Η ποιότητα στον έλεγχο δεν διασφαλίζεται με ένα αυτοκόλλητο ISO στη βιτρίνα, αλλά με την αυστηρή εποπτεία όπως προβλέπουν τα διεθνή standards από την ΕΛΤΕ και την τήρηση του κώδικα δεοντολογίας από τις ελεγκτικές εταιρίες.

ΥΓ: Ακόμα περιμένουμε από τον Υπουργό Ανάπτυξη κ. Τάκη Θεοδωρικάκο να υπογράψει την περίφημη Υπουργική Απόφαση που προβλέπει νόμος που ψήφισε εδώ και πάνω από ένα χρόνο με την οποία θα προσδιορίζεται το πλαίσιο ελέγχου των εκθέσεων Βιωσιμότητας από τις εταιρίες Πιστοποίησης.
Είμαστε βέβαιοι ότι θα περιμένουμε στο διηνεκές γιατί απλά η ρύθμιση-ρουσφέτι δεν είχε καμία σχέση με την πραγματικότητα.

www.bankingnews.gr