Δεν είναι ανικανότητα, είναι υποτέλεια: Πώς η ελίτ των Βρυξελλών, το ΝΑΤΟ και η Ουάσιγκτον θυσιάζουν την Ευρώπη στον βωμό ξένων συμφερόντων – Η αποκαλυπτική διάγνωση που αποσιωπούν τα συστημικά ΜΜΕ.
Μια ιδιαιτέρως οξεία και αποκαλυπτική διάγνωση για την κατάσταση της Ευρώπης παρουσίασε ο Ιταλός συγγραφέας και αρθρογράφος Thomas Fazi κατά τη διάρκεια της ομιλίας του στο Φόρουμ Ανατολής-Δύσης στην Κωνσταντινούπολη.
Όπως επισημαίνει ο Δρ. Peter F. Mayer, η Ευρώπη επιδιώκει συστηματικά και επί σειρά ετών πολιτικές που συγκρούονται ευθέως με τα δικά της οικονομικά, πολιτικά και γεωπολιτικά συμφέροντα ασφαλείας.
Το φαινόμενο αυτό αποτυπώνεται ανάγλυφα στη στάση της Γηραιάς Ηπείρου απέναντι στον πόλεμο στην Ουκρανία.
Σύμφωνα με τον Fazi, η ερμηνεία της τακτικής αυτής δεν πρέπει να αναζητηθεί στην απλή «ανικανότητα» των ευρωπαϊκών ελίτ, αλλά σε μια βαθύτερη δομική εξάρτηση: η Ευρώπη συνιστά, από πολλές απόψεις, μια κατεχόμενη ήπειρο.
Στο βιβλίο του με τίτλο «Ευρώπη: Μια Κατεχόμενη Ήπειρος», ο Ιταλός αναλυτής θίγει ένα ζήτημα που αποσιωπάται συστηματικά από τα κυρίαρχα μέσα ενημέρωσης:
Γιατί οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις λαμβάνουν αποφάσεις που βλάπτουν τις ίδιες τις χώρες τους και ποιος είναι ο πραγματικός ωφελημένος;
Το θεμελιώδες ερώτημα: Γιατί η Ευρώπη ενεργεί αυτοκαταστροφικά;
Ο Fazi ξεκινά από μια διαπίστωση που καθίσταται προφανής σε κάθε προσεκτικό παρατηρητή: ενώ σε παγκόσμιο επίπεδο παρατηρείται επιστροφή στην προάσπιση των εθνικών συμφερόντων, η Ευρώπη αποτελεί τη μεγάλη εξαίρεση.
Οι αποφάσεις των ευρωπαϊκών κρατών στους τομείς της οικονομίας, της ασφάλειας και της γεωπολιτικής δεν μπορούν πλέον να εξηγηθούν με όρους ορθολογικού εθνικού συμφέροντος.
Προκειμένου να ερμηνεύσει αυτή την παράδοξη στάση, ο Fazi εξετάζει δύο πιθανές υποθέσεις:
1. Η υπόθεση της ανικανότητας: Οι ευρωπαϊκές ηγεσίες είναι απλώς ανεπαρκείς και λαμβάνουν λανθασμένες αποφάσεις, παρότι διαθέτουν την απαραίτητη πληροφόρηση.
2. Η υπόθεση της υποτέλειας: Οι πολιτικές ελίτ έχουν σταματήσει προ πολλού να υπηρετούν τα συμφέροντα των λαών τους, λειτουργώντας ως όργανα εξωτερικών κέντρων εξουσίας.
Αν και ο Fazi δεν αποκλείει το στοιχείο της ανικανότητας, το θεωρεί ανεπαρκές για την ερμηνεία του φαινομένου.
Οι συνέπειες των επιλογών τους ήταν απολύτως προβλέψιμες. Ήδη από τις αρχές του 2022, πολλοί αναλυτές –ανάμεσά τους και ο ίδιος– είχαν προειδοποιήσει ότι η διακοπή της ροής του φθηνού ρωσικού φυσικού αερίου θα επέφερε καταστροφικό πλήγμα στην ευρωπαϊκή οικονομία.
Παράλληλα, ήταν σαφές ότι η Ουκρανία δεν μπορούσε να καταγάγει στρατιωτική νίκη επί της Ρωσίας, ακόμη και με τη συνδρομή του NATO.
Επομένως, όποιος προέκρινε μια «μαξιμαλιστική στρατιωτική λύση» αποδεχόταν εν γνώσει του μια αναπόφευκτη καταστροφή.
Συνεπώς, το παραδοσιακό ρεαλιστικό υπόδειγμα των διεθνών σχέσεων –που προϋποθέτει ότι τα κράτη μεριμνούν για τη μεγιστοποίηση του δικού τους οφέλους– αποτυγχάνει να ερμηνεύσει τη σημερινή ευρωπαϊκή πολιτική.
Ο όρος που περιγράφει με ακρίβεια την πραγματικότητα είναι η υποτέλεια.
Ποιοι πραγματικά κυβερνούν την Ευρώπη;
Σύμφωνα με τον ορισμό του Fazi, η Ευρώπη, και ειδικότερα το κατεστημένο των Βρυξελλών και η πλειονότητα των κρατών-μελών της ΕΕ, βρίσκεται υπό τον έλεγχο μιας διεθνικής, διατλαντικής ελίτ.
Η ελίτ αυτή δεν μεριμνά για την ευημερία των ευρωπαϊκών χωρών, αλλά εξυπηρετεί:
Τα συμφέροντα μιας ολιγαρχίας που απαρτίζεται κυρίως από διεθνείς χρηματοπιστωτικούς κύκλους και την πολεμική βιομηχανία, αλλά και τα συμφέροντα του αμερικανικού αυτοκρατορικού πυρήνα στην Ουάσινγκτον (και, παραπληρωματικά, του Ισραήλ).
Η κατάσταση αυτή δεν προέκυψε αιφνιδίως.
Πρόκειται για το αποτέλεσμα μιας μακράς ιστορικής διαδικασίας που ξεκίνησε αμέσως μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο.
Για τις ΗΠΑ, η Ευρώπη αποτελούσε πάντα έναν από τους θεμελιώδεις πυλώνες της στρατηγικής τους για παγκόσμια ηγεμονία.
Για να επιτευχθεί η προβολή της αμερικανικής ισχύος παγκοσμίως, η Γηραιά Ήπειρος έπρεπε να παραμείνει υπό διαρκή οικονομικό, στρατιωτικό και πολιτισμικό έλεγχο.
Ο Fazi επισημαίνει χαρακτηριστικά στοιχεία της αμερικανικής παρουσίας:
Περίπου 100.000 Αμερικανοί στρατιώτες παραμένουν στάσιμοι στην ευρωπαϊκή ήπειρο, 80 χρόνια μετά τη λήξη του B' Παγκοσμίου Πολέμου.
Περισσότερες από 30 στρατηγικές αμερικανικές βάσεις βρίσκονται διάσπαρτες σε ολόκληρη την Ευρώπη.
Επίσημα, η στρατιωτική αυτή παρουσία δικαιολογείται ως «προστασία από τη Ρωσία».
Ωστόσο, ο Fazi θέτει το εύλογο ερώτημα: Προστασία από ποιον;
Κατά τον ίδιο, η Ρωσία ουδέποτε αποτελούσε πραγματική υπαρξιακή απειλή για την Ευρώπη –κάτι που δεν ίσχυε απόλυτα ούτε κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου– αλλά η απειλή αυτή κατασκευάστηκε και διογκώθηκε τεχνητά από το ίδιο το NATO για να δικαιολογήσει την ύπαρξή του.
Το NATO ως μηχανισμός ελέγχου
Στην ανάλυση του Fazi, το NATO ουδέποτε υπήρξε μια αμιγώς αμυντική συμμαχία. Ο πρωταρχικός του ρόλος ήταν πάντα η διατήρηση της Ευρώπης σε καθεστώς ελέγχου και η εξυπηρέτηση των παγκόσμιων γεωπολιτικών επιδιώξεων των ΗΠΑ.
Ως αποδεικτικό στοιχείο, ο Fazi επικαλείται πρόσφατη δήλωση του Γενικού Γραμματέα του NATO, Mark Rutte, ο οποίος παραδέχθηκε τη διεξαγωγή 5.000 πτήσεων από αμερικανικές βάσεις στην Ευρώπη για την υποστήριξη των αμερικανοϊσραηλινών επιχειρήσεων κατά του Ιράν.
Με τον τρόπο αυτό, η Ευρώπη καθίσταται συνένοχη σε πολεμικές ενέργειες στη Μέση Ανατολή, ανεξάρτητα από τις κατά διαστήματα διακηρύξεις ή καταδίκες μεμονωμένων Ευρωπαίων ηγετών.
Ο Fazi υποστηρίζει ότι οι συζητήσεις περί «NATO 3.0» ή περί υποτιθέμενης «ρήξης» μεταξύ ΗΠΑ και Ευρώπης αποτελούν επικοινωνιακά τεχνάσματα. Στην πραγματικότητα, η εξέλιξη της συμμαχίας ενισχύει ακόμη περισσότερο την υποταγή της Ευρώπης.
Πέραν του NATO, οι μηχανισμοί ελέγχου περιλαμβάνουν τη στενή διασύνδεση των ευρωπαϊκών υπηρεσιών πληροφοριών με τον αμερικανικό μηχανισμό ασφαλείας, τον οικονομικό, χρηματοπιστωτικό και τεχνολογικό έλεγχο, αλλά και την πολιτισμική και ιδεολογική κυριαρχία μέσω των αγγλόφωνων μέσων ενημέρωσης, των διατλαντικών δεξαμενών σκέψης (think tanks) και των εξαρτώμενων ΜΚΟ.
Η Ευρωπαϊκή Ένωση ως πολιτικός βραχίονας του ΝΑΤΟ
Ιδιαίτερα δηκτικός είναι ο Fazi απέναντι στον ρόλο της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Παρά την κυρίαρχη αφήγηση που παρουσιάζει την ΕΕ ως πιθανό αντίβαρο στην αμερικανική ισχύ, η Ένωση λειτούργησε στην πράξη ως ο συνδετικός κρίκος που προσέδεσε την Ευρώπη στο διατλαντικό σύστημα. Ουσιαστικά, η ΕΕ μετατράπηκε στον πολιτικό βραχίονα του ΝΑΤΟ.
Η τάση αυτή κορυφώνεται υπό την ηγεσία της Ursula von der Leyen, η οποία καταβάλλει συστηματικές προσπάθειες για την πλήρη ευθυγράμμιση των ευρωπαϊκών κρατών με τις αμερικανικές επιλογές, ακόμη και όταν αυτό έρχεται σε σύγκρουση με τη βούληση μεμονωμένων κυβερνήσεων.
Ο Fazi καταλήγει στο συμπέρασμα ότι μέσω της ΕΕ, ενός θεσμού με δομικά αντιδημοκρατικά χαρακτηριστικά, ο διατλαντικός μηχανισμός έχει επιβάλει πλήρη πολιτική και οικονομική κυριαρχία.
Τα κράτη-μέλη έχουν απολέσει την εθνική τους κυριαρχία και, κατά συνέπεια, τη δημοκρατική τους υπόσταση, καθώς η κυριαρχία αποτελεί απαράβατη προϋπόθεση της λαϊκής ετυμηγορίας. Το γεγονός αυτό καθιστά εξαιρετικά δύσκολη την όποια αλλαγή συστήματος μέσω της εκλογικής διαδικασίας.
Το κρίσιμο ερώτημα που τίθεται πλέον επιτακτικά για τους λαούς της Ευρώπης είναι το πώς θα μπορέσουν να απαλλαγούν από το διατλαντικό πλέγμα εξάρτησης και να πετύχουν την ουσιαστική αποαποικιοποίηση της ηπείρου τους.
www.bankingnews.gr
Όπως επισημαίνει ο Δρ. Peter F. Mayer, η Ευρώπη επιδιώκει συστηματικά και επί σειρά ετών πολιτικές που συγκρούονται ευθέως με τα δικά της οικονομικά, πολιτικά και γεωπολιτικά συμφέροντα ασφαλείας.
Το φαινόμενο αυτό αποτυπώνεται ανάγλυφα στη στάση της Γηραιάς Ηπείρου απέναντι στον πόλεμο στην Ουκρανία.
Σύμφωνα με τον Fazi, η ερμηνεία της τακτικής αυτής δεν πρέπει να αναζητηθεί στην απλή «ανικανότητα» των ευρωπαϊκών ελίτ, αλλά σε μια βαθύτερη δομική εξάρτηση: η Ευρώπη συνιστά, από πολλές απόψεις, μια κατεχόμενη ήπειρο.
Στο βιβλίο του με τίτλο «Ευρώπη: Μια Κατεχόμενη Ήπειρος», ο Ιταλός αναλυτής θίγει ένα ζήτημα που αποσιωπάται συστηματικά από τα κυρίαρχα μέσα ενημέρωσης:
Γιατί οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις λαμβάνουν αποφάσεις που βλάπτουν τις ίδιες τις χώρες τους και ποιος είναι ο πραγματικός ωφελημένος;
Το θεμελιώδες ερώτημα: Γιατί η Ευρώπη ενεργεί αυτοκαταστροφικά;
Ο Fazi ξεκινά από μια διαπίστωση που καθίσταται προφανής σε κάθε προσεκτικό παρατηρητή: ενώ σε παγκόσμιο επίπεδο παρατηρείται επιστροφή στην προάσπιση των εθνικών συμφερόντων, η Ευρώπη αποτελεί τη μεγάλη εξαίρεση.
Οι αποφάσεις των ευρωπαϊκών κρατών στους τομείς της οικονομίας, της ασφάλειας και της γεωπολιτικής δεν μπορούν πλέον να εξηγηθούν με όρους ορθολογικού εθνικού συμφέροντος.
Προκειμένου να ερμηνεύσει αυτή την παράδοξη στάση, ο Fazi εξετάζει δύο πιθανές υποθέσεις:
1. Η υπόθεση της ανικανότητας: Οι ευρωπαϊκές ηγεσίες είναι απλώς ανεπαρκείς και λαμβάνουν λανθασμένες αποφάσεις, παρότι διαθέτουν την απαραίτητη πληροφόρηση.
2. Η υπόθεση της υποτέλειας: Οι πολιτικές ελίτ έχουν σταματήσει προ πολλού να υπηρετούν τα συμφέροντα των λαών τους, λειτουργώντας ως όργανα εξωτερικών κέντρων εξουσίας.
Αν και ο Fazi δεν αποκλείει το στοιχείο της ανικανότητας, το θεωρεί ανεπαρκές για την ερμηνεία του φαινομένου.
Οι συνέπειες των επιλογών τους ήταν απολύτως προβλέψιμες. Ήδη από τις αρχές του 2022, πολλοί αναλυτές –ανάμεσά τους και ο ίδιος– είχαν προειδοποιήσει ότι η διακοπή της ροής του φθηνού ρωσικού φυσικού αερίου θα επέφερε καταστροφικό πλήγμα στην ευρωπαϊκή οικονομία.
Παράλληλα, ήταν σαφές ότι η Ουκρανία δεν μπορούσε να καταγάγει στρατιωτική νίκη επί της Ρωσίας, ακόμη και με τη συνδρομή του NATO.
Επομένως, όποιος προέκρινε μια «μαξιμαλιστική στρατιωτική λύση» αποδεχόταν εν γνώσει του μια αναπόφευκτη καταστροφή.
Συνεπώς, το παραδοσιακό ρεαλιστικό υπόδειγμα των διεθνών σχέσεων –που προϋποθέτει ότι τα κράτη μεριμνούν για τη μεγιστοποίηση του δικού τους οφέλους– αποτυγχάνει να ερμηνεύσει τη σημερινή ευρωπαϊκή πολιτική.
Ο όρος που περιγράφει με ακρίβεια την πραγματικότητα είναι η υποτέλεια.
Ποιοι πραγματικά κυβερνούν την Ευρώπη;
Σύμφωνα με τον ορισμό του Fazi, η Ευρώπη, και ειδικότερα το κατεστημένο των Βρυξελλών και η πλειονότητα των κρατών-μελών της ΕΕ, βρίσκεται υπό τον έλεγχο μιας διεθνικής, διατλαντικής ελίτ.
Η ελίτ αυτή δεν μεριμνά για την ευημερία των ευρωπαϊκών χωρών, αλλά εξυπηρετεί:
Τα συμφέροντα μιας ολιγαρχίας που απαρτίζεται κυρίως από διεθνείς χρηματοπιστωτικούς κύκλους και την πολεμική βιομηχανία, αλλά και τα συμφέροντα του αμερικανικού αυτοκρατορικού πυρήνα στην Ουάσινγκτον (και, παραπληρωματικά, του Ισραήλ).
Η κατάσταση αυτή δεν προέκυψε αιφνιδίως.
Πρόκειται για το αποτέλεσμα μιας μακράς ιστορικής διαδικασίας που ξεκίνησε αμέσως μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο.
Για τις ΗΠΑ, η Ευρώπη αποτελούσε πάντα έναν από τους θεμελιώδεις πυλώνες της στρατηγικής τους για παγκόσμια ηγεμονία.
Για να επιτευχθεί η προβολή της αμερικανικής ισχύος παγκοσμίως, η Γηραιά Ήπειρος έπρεπε να παραμείνει υπό διαρκή οικονομικό, στρατιωτικό και πολιτισμικό έλεγχο.
Ο Fazi επισημαίνει χαρακτηριστικά στοιχεία της αμερικανικής παρουσίας:
Περίπου 100.000 Αμερικανοί στρατιώτες παραμένουν στάσιμοι στην ευρωπαϊκή ήπειρο, 80 χρόνια μετά τη λήξη του B' Παγκοσμίου Πολέμου.
Περισσότερες από 30 στρατηγικές αμερικανικές βάσεις βρίσκονται διάσπαρτες σε ολόκληρη την Ευρώπη.
Επίσημα, η στρατιωτική αυτή παρουσία δικαιολογείται ως «προστασία από τη Ρωσία».
Ωστόσο, ο Fazi θέτει το εύλογο ερώτημα: Προστασία από ποιον;
Κατά τον ίδιο, η Ρωσία ουδέποτε αποτελούσε πραγματική υπαρξιακή απειλή για την Ευρώπη –κάτι που δεν ίσχυε απόλυτα ούτε κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου– αλλά η απειλή αυτή κατασκευάστηκε και διογκώθηκε τεχνητά από το ίδιο το NATO για να δικαιολογήσει την ύπαρξή του.
Το NATO ως μηχανισμός ελέγχου
Στην ανάλυση του Fazi, το NATO ουδέποτε υπήρξε μια αμιγώς αμυντική συμμαχία. Ο πρωταρχικός του ρόλος ήταν πάντα η διατήρηση της Ευρώπης σε καθεστώς ελέγχου και η εξυπηρέτηση των παγκόσμιων γεωπολιτικών επιδιώξεων των ΗΠΑ.
Ως αποδεικτικό στοιχείο, ο Fazi επικαλείται πρόσφατη δήλωση του Γενικού Γραμματέα του NATO, Mark Rutte, ο οποίος παραδέχθηκε τη διεξαγωγή 5.000 πτήσεων από αμερικανικές βάσεις στην Ευρώπη για την υποστήριξη των αμερικανοϊσραηλινών επιχειρήσεων κατά του Ιράν.
Με τον τρόπο αυτό, η Ευρώπη καθίσταται συνένοχη σε πολεμικές ενέργειες στη Μέση Ανατολή, ανεξάρτητα από τις κατά διαστήματα διακηρύξεις ή καταδίκες μεμονωμένων Ευρωπαίων ηγετών.
Ο Fazi υποστηρίζει ότι οι συζητήσεις περί «NATO 3.0» ή περί υποτιθέμενης «ρήξης» μεταξύ ΗΠΑ και Ευρώπης αποτελούν επικοινωνιακά τεχνάσματα. Στην πραγματικότητα, η εξέλιξη της συμμαχίας ενισχύει ακόμη περισσότερο την υποταγή της Ευρώπης.
Πέραν του NATO, οι μηχανισμοί ελέγχου περιλαμβάνουν τη στενή διασύνδεση των ευρωπαϊκών υπηρεσιών πληροφοριών με τον αμερικανικό μηχανισμό ασφαλείας, τον οικονομικό, χρηματοπιστωτικό και τεχνολογικό έλεγχο, αλλά και την πολιτισμική και ιδεολογική κυριαρχία μέσω των αγγλόφωνων μέσων ενημέρωσης, των διατλαντικών δεξαμενών σκέψης (think tanks) και των εξαρτώμενων ΜΚΟ.
Η Ευρωπαϊκή Ένωση ως πολιτικός βραχίονας του ΝΑΤΟ
Ιδιαίτερα δηκτικός είναι ο Fazi απέναντι στον ρόλο της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Παρά την κυρίαρχη αφήγηση που παρουσιάζει την ΕΕ ως πιθανό αντίβαρο στην αμερικανική ισχύ, η Ένωση λειτούργησε στην πράξη ως ο συνδετικός κρίκος που προσέδεσε την Ευρώπη στο διατλαντικό σύστημα. Ουσιαστικά, η ΕΕ μετατράπηκε στον πολιτικό βραχίονα του ΝΑΤΟ.
Η τάση αυτή κορυφώνεται υπό την ηγεσία της Ursula von der Leyen, η οποία καταβάλλει συστηματικές προσπάθειες για την πλήρη ευθυγράμμιση των ευρωπαϊκών κρατών με τις αμερικανικές επιλογές, ακόμη και όταν αυτό έρχεται σε σύγκρουση με τη βούληση μεμονωμένων κυβερνήσεων.
Ο Fazi καταλήγει στο συμπέρασμα ότι μέσω της ΕΕ, ενός θεσμού με δομικά αντιδημοκρατικά χαρακτηριστικά, ο διατλαντικός μηχανισμός έχει επιβάλει πλήρη πολιτική και οικονομική κυριαρχία.
Τα κράτη-μέλη έχουν απολέσει την εθνική τους κυριαρχία και, κατά συνέπεια, τη δημοκρατική τους υπόσταση, καθώς η κυριαρχία αποτελεί απαράβατη προϋπόθεση της λαϊκής ετυμηγορίας. Το γεγονός αυτό καθιστά εξαιρετικά δύσκολη την όποια αλλαγή συστήματος μέσω της εκλογικής διαδικασίας.
Το κρίσιμο ερώτημα που τίθεται πλέον επιτακτικά για τους λαούς της Ευρώπης είναι το πώς θα μπορέσουν να απαλλαγούν από το διατλαντικό πλέγμα εξάρτησης και να πετύχουν την ουσιαστική αποαποικιοποίηση της ηπείρου τους.
www.bankingnews.gr
Σχόλια αναγνωστών