Ποιος αποφασίζει αν ένας πολίτης είναι «καλός» ή «κακός» οικονομικά και πόσο μακριά μπορεί να φτάσει ένας αριθμός που ξεκίνησε ως εργαλείο για τα δάνεια
Μια μεγάλη μάχη για το ποιος ελέγχει το credit score των πολιτών βρίσκεται σε εξέλιξη στις ΗΠΑ, την ώρα που στην Ελλάδα δημιουργείται ένα νέο σύστημα πιστοληπτικής αξιολόγησης που βάζει πλέον σε αριθμούς και κατηγορίες την οικονομική συμπεριφορά φυσικών προσώπων.
Στις ΗΠΑ, ο Bill Pulte, επικεφαλής της Federal Housing Finance Agency (FHFA), έδωσε εντολή στις Fannie Mae και Freddie Mac να επιτρέψουν σε όλους τους στεγαστικούς δανειολήπτες να χρησιμοποιούν το VantageScore 4.0, αντί να περιορίζονται στο κυρίαρχο μοντέλο της FICO.
Η απόφαση διευρύνει σημαντικά τη χρήση του ανταγωνιστικού μοντέλου, μετά την αρχική εφαρμογή του σε 50 lenders.
Ο Pulte έχει εξαπολύσει ευθεία επίθεση στο μοντέλο που για χρόνια κυριαρχεί στην αμερικανική αγορά. Η FICO θεωρείται ο βασικός παίκτης στην αξιολόγηση της πιστοληπτικής ικανότητας των Αμερικανών για στεγαστικά δάνεια και η κυβέρνηση Trump υποστηρίζει ότι η ενίσχυση του ανταγωνισμού μπορεί να περιορίσει το κόστος για τους δανειολήπτες.
Παράλληλα, ο Pulte έχει βάλει στο στόχαστρο και τις Equifax, Experian και TransUnion, υποστηρίζοντας ότι χρεώνουν υπερβολικά τους Αμερικανούς και εξετάζοντας ακόμη και αλλαγές στο μοντέλο των πιστωτικών αναφορών.
Από το «χρωστάς» στο «πόσο αξίζεις ως δανειολήπτης»
Το credit score δεν είναι απλώς ένας κατάλογος με τα χρέη κάποιου. Είναι ένας αριθμητικός δείκτης πιστοληπτικής ικανότητας, ο οποίος χρησιμοποιεί στοιχεία από την οικονομική συμπεριφορά του πολίτη προκειμένου να εκτιμήσει πόσο πιθανό είναι να ανταποκριθεί στις υποχρεώσεις του.
Αυτό ακριβώς είναι που κάνει το credit score τόσο σημαντικό. Δεν απαντά μόνο στο ερώτημα εάν κάποιος χρωστάει. Επιχειρεί να απαντήσει στο ερώτημα πόσο αξιόπιστος θεωρείται οικονομικά και πόσο πιθανό είναι να πληρώσει στο μέλλον.
Στις ΗΠΑ η κυβέρνηση Trump επιχειρεί σήμερα να σπάσει την κυριαρχία ενός μοντέλου και να ανοίξει την αγορά σε ανταγωνιστικά συστήματα, με το VantageScore να αποκτά πλέον πρόσβαση σε όλους τους lenders που χορηγούν στεγαστικά δάνεια μέσω Fannie Mae και Freddie Mac.
Στην Ελλάδα, την ίδια στιγμή, η συζήτηση κινείται προς την αντίθετη κατεύθυνση: η οικονομική συμπεριφορά του πολίτη αποκτά ολοένα μεγαλύτερη σημασία μέσα από ένα οργανωμένο σύστημα κρατικής πιστοληπτικής αξιολόγησης.
Η Ελλάδα δημιουργεί το δικό της σύστημα βαθμολόγησης
Με την ΚΥΑ 117113 ΕΞ 2026, που δημοσιεύθηκε στο ΦΕΚ Β΄ 4422/20.07.2026, καθορίζεται ο τρόπος και η μεθοδολογία παραγωγής της ενοποιημένης βαθμολόγησης, καθώς και η διασύνδεση του συστήματος της ΓΓΧΤΔΙΧ με συστήματα φορέων πιστοληπτικής βαθμολόγησης.
Για τα φυσικά πρόσωπα προβλέπονται οι κατηγορίες A, A-, B, B-, C και D, με την κατηγορία D να αντιστοιχεί σε εξαιρετικά χαμηλή βαθμολογία.
Η δεύτερη ΚΥΑ, 117786 ΕΞ 2026, που δημοσιεύθηκε στο ΦΕΚ Β΄ 4436/21.07.2026, ρυθμίζει τις τεχνικές λεπτομέρειες του συστήματος, τη διαδικασία, τη συναίνεση για την άντληση δεδομένων από ιδιωτικούς φορείς πιστοληπτικής αξιολόγησης, καθώς και τα δικαιώματα των πολιτών.
Η λογική είναι πλέον σαφής: η οικονομική εικόνα ενός πολίτη δεν αντιμετωπίζεται μόνο ως ένα άθροισμα ληξιπρόθεσμων οφειλών, αλλά ως συνολική οικονομική συμπεριφορά, η οποία μπορεί να μετατραπεί σε βαθμολογία.
Στο σύστημα μπορούν να λαμβάνονται υπόψη στοιχεία όπως εισοδήματα, περιουσιακή κατάσταση, οφειλές, καθυστερήσεις, ρυθμίσεις, πληρωμές, μέτρα αναγκαστικής εκτέλεσης και άλλα δεδομένα που συνδέονται με την οικονομική συμπεριφορά.
Για την ενοποιημένη βαθμολόγηση μπορεί να χρησιμοποιούνται, υπό τις προβλεπόμενες προϋποθέσεις και με συναίνεση όπου απαιτείται, στοιχεία τόσο από το δημόσιο όσο και από ιδιωτικούς φορείς πιστοληπτικής βαθμολόγησης.
Ο «νέος Τειρεσίας» δεν είναι ακριβώς Τειρεσίας
Εδώ χρειάζεται μια σημαντική διευκρίνιση.
Η Ελλάδα έχει ήδη την Τειρεσίας, το Credit Bureau της χώρας, το οποίο διαθέτει δικά του συστήματα credit scoring. Το score της Τειρεσίας αποτυπώνει τη συμπεριφορά του συναλλασσόμενου και χρησιμοποιείται από χρηματοπιστωτικά ιδρύματα για την εκτίμηση του πιστωτικού κινδύνου.
Το νέο κρατικό σύστημα είναι διαφορετικό.
Η σύνδεσή του όμως με συστήματα ιδιωτικής πιστοληπτικής βαθμολόγησης δημιουργεί ένα ευρύτερο οικοσύστημα οικονομικής αξιολόγησης, όπου ο πολίτης δεν αντιμετωπίζεται μόνο ως κάποιος που έχει ή δεν έχει χρέη, αλλά ως πρόσωπο με μετρήσιμο βαθμό πιστοληπτικής αξιοπιστίας.
Και αυτό αλλάζει τα δεδομένα.
Εκατομμύρια οφειλέτες σε μια χώρα με τεράστια οικονομική πίεση
Το ζήτημα αποκτά ακόμη μεγαλύτερη βαρύτητα στην Ελλάδα, όπου εκατομμύρια πολίτες αντιμετωπίζουν οικονομικές δυσκολίες.
Στις αρχές του 2026 καταγράφονταν 3.764.592 οφειλέτες, ενώ περίπου 1,9 εκατ. είχαν οφειλές έως 500 ευρώ. Ο αριθμός των οφειλετών, βέβαια, δεν σημαίνει αυτομάτως ότι όλοι διαθέτουν χαμηλό credit score.
Το πρόβλημα βρίσκεται αλλού.
Σε μια οικονομία όπου ένα πολύ μεγάλο τμήμα του πληθυσμού έχει αντιμετωπίσει καθυστερήσεις σε στεγαστικές υποχρεώσεις, ενοίκια ή λογαριασμούς, η μετατροπή της οικονομικής συμπεριφοράς σε αριθμητική βαθμολογία μπορεί να αποκτήσει πολύ μεγαλύτερη σημασία.
Σύμφωνα με τη Eurostat, το 43% του πληθυσμού της Ελλάδας ζούσε το 2024 σε νοικοκυριά με καθυστερήσεις σε στεγαστικό δάνειο, ενοίκιο ή λογαριασμούς κοινής ωφέλειας, έναντι μόλις 9% στην ΕΕ. Η Ελλάδα είχε το υψηλότερο ποσοστό στην Ευρωπαϊκή Ένωση.
Παράλληλα, το 43,8% του ελληνικού πληθυσμού δήλωνε αδυναμία αντιμετώπισης μιας απρόβλεπτης οικονομικής δαπάνης, ενώ εκατομμύρια πολίτες βρίσκονται σε κίνδυνο φτώχειας ή κοινωνικού αποκλεισμού.
Σε αυτό το περιβάλλον, ένας χαμηλός βαθμός πιστοληπτικής αξιολόγησης δεν αφορά απλώς το εάν κάποιος θα πάρει ένα δάνειο.
Αφορά το πώς θα αντιμετωπίζεται οικονομικά.
Από το credit score στον οικονομικό αποκλεισμό
Ο μεγαλύτερος φόβος δεν είναι ότι ένας πολίτης θα πάρει χαμηλή βαθμολογία.
Ο μεγαλύτερος φόβος είναι τι θα μπορεί να σημαίνει αυτή η βαθμολογία στο μέλλον.
Σήμερα το credit score χρησιμοποιείται κατεξοχήν ως εργαλείο αξιολόγησης πιστωτικού κινδύνου. Όμως όσο περισσότερα δεδομένα συγκεντρώνονται και όσο περισσότερες υπηρεσίες μπορούν να συνδεθούν με την πιστοληπτική εικόνα ενός προσώπου, τόσο αυξάνεται και ο κίνδυνος να δημιουργηθεί μια νέα μορφή οικονομικού διαχωρισμού.
Ο πολίτης με υψηλή βαθμολογία θα θεωρείται χαμηλού κινδύνου.
Ο πολίτης με χαμηλή βαθμολογία θα θεωρείται υψηλού κινδύνου.
Και κάπου εκεί βρίσκεται η ουσία της συζήτησης για το νέο σύστημα.
Δεν είναι το ίδιο πράγμα ένας κατάλογος χρεών με έναν βαθμό οικονομικής αξιοπιστίας.
Ο πρώτος δείχνει τι έχει συμβεί.
Ο δεύτερος επιχειρεί να προβλέψει τι θα συμβεί.
Αυτό ακριβώς είναι και το σημείο στο οποίο το credit scoring συναντά την τεχνητή νοημοσύνη και τους αλγορίθμους. Η ευρωπαϊκή νομοθεσία για την τεχνητή νοημοσύνη αντιμετωπίζει ως υψηλού κινδύνου τα συστήματα που χρησιμοποιούνται για την αξιολόγηση της πιστοληπτικής ικανότητας φυσικών προσώπων, ακριβώς επειδή τέτοιες αποφάσεις μπορούν να επηρεάσουν την πρόσβαση σε χρηματοδότηση και βασικές υπηρεσίες.
Η μεγάλη αντίφαση ΗΠΑ – Ελλάδας
Και εδώ βρίσκεται η ειρωνεία της υπόθεσης.
Στις ΗΠΑ, η κυβέρνηση Trump επιχειρεί να περιορίσει την εξάρτηση της αγοράς από ένα κυρίαρχο μοντέλο credit scoring, ανοίγοντας τον δρόμο στο VantageScore και σε μεγαλύτερο ανταγωνισμό.
Στην Ελλάδα δημιουργείται ένα σύστημα που επιχειρεί να ενοποιήσει τη βαθμολόγηση της οικονομικής συμπεριφοράς και να τη συνδέσει με δεδομένα του δημόσιου και του ιδιωτικού τομέα.
Η μία συζήτηση αφορά το ποιος έχει το μονοπώλιο στο score.
Η άλλη αφορά το πόσο ισχυρό γίνεται το ίδιο το score στη ζωή του πολίτη.
Και στις δύο περιπτώσεις, πάντως, το ζήτημα είναι ένα: ποιος κρατά τα δεδομένα, ποιος παράγει τη βαθμολογία και ποιος τελικά αποφασίζει τι σημαίνει ένας αριθμός για την οικονομική ζωή ενός ανθρώπου.
Για μια χώρα όπως η Ελλάδα, όπου εκατομμύρια νοικοκυριά έχουν περάσει από οικονομική πίεση, η απάντηση δεν είναι καθόλου αδιάφορη.
Γιατί υπάρχει μια λεπτή αλλά κρίσιμη γραμμή ανάμεσα στην αξιολόγηση του πιστωτικού κινδύνου και στη δημιουργία ενός συστήματος όπου η οικονομική ζωή του πολίτη αρχίζει να εξαρτάται από έναν αριθμητικό χαρακτηρισμό.
Και όταν ο πολίτης μπορεί να καταταχθεί από A έως D, η συζήτηση για το credit score παύει να είναι απλώς τραπεζική υπόθεση.
www.bankingnews.gr
Στις ΗΠΑ, ο Bill Pulte, επικεφαλής της Federal Housing Finance Agency (FHFA), έδωσε εντολή στις Fannie Mae και Freddie Mac να επιτρέψουν σε όλους τους στεγαστικούς δανειολήπτες να χρησιμοποιούν το VantageScore 4.0, αντί να περιορίζονται στο κυρίαρχο μοντέλο της FICO.
Η απόφαση διευρύνει σημαντικά τη χρήση του ανταγωνιστικού μοντέλου, μετά την αρχική εφαρμογή του σε 50 lenders.
Ο Pulte έχει εξαπολύσει ευθεία επίθεση στο μοντέλο που για χρόνια κυριαρχεί στην αμερικανική αγορά. Η FICO θεωρείται ο βασικός παίκτης στην αξιολόγηση της πιστοληπτικής ικανότητας των Αμερικανών για στεγαστικά δάνεια και η κυβέρνηση Trump υποστηρίζει ότι η ενίσχυση του ανταγωνισμού μπορεί να περιορίσει το κόστος για τους δανειολήπτες.
Παράλληλα, ο Pulte έχει βάλει στο στόχαστρο και τις Equifax, Experian και TransUnion, υποστηρίζοντας ότι χρεώνουν υπερβολικά τους Αμερικανούς και εξετάζοντας ακόμη και αλλαγές στο μοντέλο των πιστωτικών αναφορών.
Από το «χρωστάς» στο «πόσο αξίζεις ως δανειολήπτης»
Το credit score δεν είναι απλώς ένας κατάλογος με τα χρέη κάποιου. Είναι ένας αριθμητικός δείκτης πιστοληπτικής ικανότητας, ο οποίος χρησιμοποιεί στοιχεία από την οικονομική συμπεριφορά του πολίτη προκειμένου να εκτιμήσει πόσο πιθανό είναι να ανταποκριθεί στις υποχρεώσεις του.
Αυτό ακριβώς είναι που κάνει το credit score τόσο σημαντικό. Δεν απαντά μόνο στο ερώτημα εάν κάποιος χρωστάει. Επιχειρεί να απαντήσει στο ερώτημα πόσο αξιόπιστος θεωρείται οικονομικά και πόσο πιθανό είναι να πληρώσει στο μέλλον.
Στις ΗΠΑ η κυβέρνηση Trump επιχειρεί σήμερα να σπάσει την κυριαρχία ενός μοντέλου και να ανοίξει την αγορά σε ανταγωνιστικά συστήματα, με το VantageScore να αποκτά πλέον πρόσβαση σε όλους τους lenders που χορηγούν στεγαστικά δάνεια μέσω Fannie Mae και Freddie Mac.
Στην Ελλάδα, την ίδια στιγμή, η συζήτηση κινείται προς την αντίθετη κατεύθυνση: η οικονομική συμπεριφορά του πολίτη αποκτά ολοένα μεγαλύτερη σημασία μέσα από ένα οργανωμένο σύστημα κρατικής πιστοληπτικής αξιολόγησης.
Η Ελλάδα δημιουργεί το δικό της σύστημα βαθμολόγησης
Με την ΚΥΑ 117113 ΕΞ 2026, που δημοσιεύθηκε στο ΦΕΚ Β΄ 4422/20.07.2026, καθορίζεται ο τρόπος και η μεθοδολογία παραγωγής της ενοποιημένης βαθμολόγησης, καθώς και η διασύνδεση του συστήματος της ΓΓΧΤΔΙΧ με συστήματα φορέων πιστοληπτικής βαθμολόγησης.
Για τα φυσικά πρόσωπα προβλέπονται οι κατηγορίες A, A-, B, B-, C και D, με την κατηγορία D να αντιστοιχεί σε εξαιρετικά χαμηλή βαθμολογία.
Η δεύτερη ΚΥΑ, 117786 ΕΞ 2026, που δημοσιεύθηκε στο ΦΕΚ Β΄ 4436/21.07.2026, ρυθμίζει τις τεχνικές λεπτομέρειες του συστήματος, τη διαδικασία, τη συναίνεση για την άντληση δεδομένων από ιδιωτικούς φορείς πιστοληπτικής αξιολόγησης, καθώς και τα δικαιώματα των πολιτών.
Η λογική είναι πλέον σαφής: η οικονομική εικόνα ενός πολίτη δεν αντιμετωπίζεται μόνο ως ένα άθροισμα ληξιπρόθεσμων οφειλών, αλλά ως συνολική οικονομική συμπεριφορά, η οποία μπορεί να μετατραπεί σε βαθμολογία.
Στο σύστημα μπορούν να λαμβάνονται υπόψη στοιχεία όπως εισοδήματα, περιουσιακή κατάσταση, οφειλές, καθυστερήσεις, ρυθμίσεις, πληρωμές, μέτρα αναγκαστικής εκτέλεσης και άλλα δεδομένα που συνδέονται με την οικονομική συμπεριφορά.
Για την ενοποιημένη βαθμολόγηση μπορεί να χρησιμοποιούνται, υπό τις προβλεπόμενες προϋποθέσεις και με συναίνεση όπου απαιτείται, στοιχεία τόσο από το δημόσιο όσο και από ιδιωτικούς φορείς πιστοληπτικής βαθμολόγησης.
Ο «νέος Τειρεσίας» δεν είναι ακριβώς Τειρεσίας
Εδώ χρειάζεται μια σημαντική διευκρίνιση.
Η Ελλάδα έχει ήδη την Τειρεσίας, το Credit Bureau της χώρας, το οποίο διαθέτει δικά του συστήματα credit scoring. Το score της Τειρεσίας αποτυπώνει τη συμπεριφορά του συναλλασσόμενου και χρησιμοποιείται από χρηματοπιστωτικά ιδρύματα για την εκτίμηση του πιστωτικού κινδύνου.
Το νέο κρατικό σύστημα είναι διαφορετικό.
Η σύνδεσή του όμως με συστήματα ιδιωτικής πιστοληπτικής βαθμολόγησης δημιουργεί ένα ευρύτερο οικοσύστημα οικονομικής αξιολόγησης, όπου ο πολίτης δεν αντιμετωπίζεται μόνο ως κάποιος που έχει ή δεν έχει χρέη, αλλά ως πρόσωπο με μετρήσιμο βαθμό πιστοληπτικής αξιοπιστίας.
Και αυτό αλλάζει τα δεδομένα.
Εκατομμύρια οφειλέτες σε μια χώρα με τεράστια οικονομική πίεση
Το ζήτημα αποκτά ακόμη μεγαλύτερη βαρύτητα στην Ελλάδα, όπου εκατομμύρια πολίτες αντιμετωπίζουν οικονομικές δυσκολίες.
Στις αρχές του 2026 καταγράφονταν 3.764.592 οφειλέτες, ενώ περίπου 1,9 εκατ. είχαν οφειλές έως 500 ευρώ. Ο αριθμός των οφειλετών, βέβαια, δεν σημαίνει αυτομάτως ότι όλοι διαθέτουν χαμηλό credit score.
Το πρόβλημα βρίσκεται αλλού.
Σε μια οικονομία όπου ένα πολύ μεγάλο τμήμα του πληθυσμού έχει αντιμετωπίσει καθυστερήσεις σε στεγαστικές υποχρεώσεις, ενοίκια ή λογαριασμούς, η μετατροπή της οικονομικής συμπεριφοράς σε αριθμητική βαθμολογία μπορεί να αποκτήσει πολύ μεγαλύτερη σημασία.
Σύμφωνα με τη Eurostat, το 43% του πληθυσμού της Ελλάδας ζούσε το 2024 σε νοικοκυριά με καθυστερήσεις σε στεγαστικό δάνειο, ενοίκιο ή λογαριασμούς κοινής ωφέλειας, έναντι μόλις 9% στην ΕΕ. Η Ελλάδα είχε το υψηλότερο ποσοστό στην Ευρωπαϊκή Ένωση.
Παράλληλα, το 43,8% του ελληνικού πληθυσμού δήλωνε αδυναμία αντιμετώπισης μιας απρόβλεπτης οικονομικής δαπάνης, ενώ εκατομμύρια πολίτες βρίσκονται σε κίνδυνο φτώχειας ή κοινωνικού αποκλεισμού.
Σε αυτό το περιβάλλον, ένας χαμηλός βαθμός πιστοληπτικής αξιολόγησης δεν αφορά απλώς το εάν κάποιος θα πάρει ένα δάνειο.
Αφορά το πώς θα αντιμετωπίζεται οικονομικά.
Από το credit score στον οικονομικό αποκλεισμό
Ο μεγαλύτερος φόβος δεν είναι ότι ένας πολίτης θα πάρει χαμηλή βαθμολογία.
Ο μεγαλύτερος φόβος είναι τι θα μπορεί να σημαίνει αυτή η βαθμολογία στο μέλλον.
Σήμερα το credit score χρησιμοποιείται κατεξοχήν ως εργαλείο αξιολόγησης πιστωτικού κινδύνου. Όμως όσο περισσότερα δεδομένα συγκεντρώνονται και όσο περισσότερες υπηρεσίες μπορούν να συνδεθούν με την πιστοληπτική εικόνα ενός προσώπου, τόσο αυξάνεται και ο κίνδυνος να δημιουργηθεί μια νέα μορφή οικονομικού διαχωρισμού.
Ο πολίτης με υψηλή βαθμολογία θα θεωρείται χαμηλού κινδύνου.
Ο πολίτης με χαμηλή βαθμολογία θα θεωρείται υψηλού κινδύνου.
Και κάπου εκεί βρίσκεται η ουσία της συζήτησης για το νέο σύστημα.
Δεν είναι το ίδιο πράγμα ένας κατάλογος χρεών με έναν βαθμό οικονομικής αξιοπιστίας.
Ο πρώτος δείχνει τι έχει συμβεί.
Ο δεύτερος επιχειρεί να προβλέψει τι θα συμβεί.
Αυτό ακριβώς είναι και το σημείο στο οποίο το credit scoring συναντά την τεχνητή νοημοσύνη και τους αλγορίθμους. Η ευρωπαϊκή νομοθεσία για την τεχνητή νοημοσύνη αντιμετωπίζει ως υψηλού κινδύνου τα συστήματα που χρησιμοποιούνται για την αξιολόγηση της πιστοληπτικής ικανότητας φυσικών προσώπων, ακριβώς επειδή τέτοιες αποφάσεις μπορούν να επηρεάσουν την πρόσβαση σε χρηματοδότηση και βασικές υπηρεσίες.
Η μεγάλη αντίφαση ΗΠΑ – Ελλάδας
Και εδώ βρίσκεται η ειρωνεία της υπόθεσης.
Στις ΗΠΑ, η κυβέρνηση Trump επιχειρεί να περιορίσει την εξάρτηση της αγοράς από ένα κυρίαρχο μοντέλο credit scoring, ανοίγοντας τον δρόμο στο VantageScore και σε μεγαλύτερο ανταγωνισμό.
Στην Ελλάδα δημιουργείται ένα σύστημα που επιχειρεί να ενοποιήσει τη βαθμολόγηση της οικονομικής συμπεριφοράς και να τη συνδέσει με δεδομένα του δημόσιου και του ιδιωτικού τομέα.
Η μία συζήτηση αφορά το ποιος έχει το μονοπώλιο στο score.
Η άλλη αφορά το πόσο ισχυρό γίνεται το ίδιο το score στη ζωή του πολίτη.
Και στις δύο περιπτώσεις, πάντως, το ζήτημα είναι ένα: ποιος κρατά τα δεδομένα, ποιος παράγει τη βαθμολογία και ποιος τελικά αποφασίζει τι σημαίνει ένας αριθμός για την οικονομική ζωή ενός ανθρώπου.
Για μια χώρα όπως η Ελλάδα, όπου εκατομμύρια νοικοκυριά έχουν περάσει από οικονομική πίεση, η απάντηση δεν είναι καθόλου αδιάφορη.
Γιατί υπάρχει μια λεπτή αλλά κρίσιμη γραμμή ανάμεσα στην αξιολόγηση του πιστωτικού κινδύνου και στη δημιουργία ενός συστήματος όπου η οικονομική ζωή του πολίτη αρχίζει να εξαρτάται από έναν αριθμητικό χαρακτηρισμό.
Και όταν ο πολίτης μπορεί να καταταχθεί από A έως D, η συζήτηση για το credit score παύει να είναι απλώς τραπεζική υπόθεση.
www.bankingnews.gr
Σχόλια αναγνωστών